Franse gendarme dweilt met de kraan open bij kanaaltunnel

Elke dag, al twee jaar lang, proberen asielzoekers bij de Franse ingang van de Kanaaltunnel op een trein naar Engeland te komen. Patrick Demay is kapitein van de gendarmerie-brigade die ze tegenhoudt. Slot van een drieluik: ,,Het is theater, het lost niets op.''

CALAIS - Kapitein Patrick Demay voert sinds anderhalf jaar de 82-koppige brigade van de gendarmerie in Calais aan. Zijn werkzaamheden worden vrijwel geheel bepaald door de aanwezigheid in het hem toevertrouwde gebied van de ingang van de Kanaaltunnel.

Als de tunnel er niet was zou ook het opvangcentrum van het Rode Kruis er niet zijn, waar nu twaalfhonderd asielzoekers verblijven in de hoop om dóór die tunnel naar Engeland te komen, waar volgens hen verblijfsvergunningen en werk voor het oprapen liggen.

Vorig jaar gleed Demay tijdens een patrouille uit in de modder. Hij kwam ongelukkig ten val en moest in het ziekenhuis worden opgenomen om zijn schouder te laten behandelen. Op een dag raakte hij in gesprek met een medepatiënt.

,,Ik ging een sigaretje roken in de foyer, en daar zat hij. Mahommed, een Iraniër, 34 jaar oud. Hij vertelde me dat hij in het vluchtelingencentrum van het Rode Kruis zat, omdat hij naar Engeland wilde. Bij een poging om op een rijdende goederentrein te springen was hij gevallen. Zijn ene been was geamputeerd, van het andere been hoefde alleen de voet eraf.'' De twee mannen raakten bevriend. Demay ging nadenken over het probleem van de asielzoekers bij de tunnel.

,,De gendarme is er om de bevolking veiligheid te garanderen en ervoor te zorgen dat de bedrijven hun werk kunnen doen. Van ons wordt verwacht dat we de asielzoekers arresteren, verbaliseren, en terugbrengen naar het centrum van het Rode Kruis. Dat doen we dus. Maar het is theater. Het lost niets op.''

Demay en de Iraanse Mahommed voelen aan den lijve wat op hoger niveau 'het vluchtelingenvraagstuk' genoemd wordt. Engeland eist al jaren dat het centrum gesloten wordt omdat de ligging ervan zo dicht bij de tunnelingang de asielzoekers zou aantrekken. Het Rode Kruis redeneert dat niet het opvangcentrum maar de tunnel de asielzoekers aantrekt, en weigert te vertrekken.

Kapitein Demay: ,,Wij pakken de asielzoekers op en maken een proces-verbaal op. Maar geen van hen heeft papieren, dus we noteren gewoon wat ze zeggen. Ik heb hier eens drie dagen achter elkaar dezelfde jongen gehad, de eerste dag zei hij dat hij Afghaan was, de tweede dag dat hij Koerd was en de derde dag weer wat anders. Wij schrijven het op en stoppen het in het dossier.''

De afgelopen twee jaar vielen negen doden en tweehonderd zwaargewonden bij de pogingen om op de treinen te komen. Telkens melden de persberichten van Eurotunnel dat ,,de identiteit van het slachtoffer nog niet is vastgesteld''.

Demay woont de meeste begrafenissen van de verongelukten bij. ,,De laatste was van een jongen die geëlektrocuteerd is toen hij in het donker een hoogspanningsleiding vastpakte.''

De plaatselijke bevolking heeft ook te lijden onder het 'vluchtelingenvraagstuk'. Asielzoekers die tijdens hun nachtelijke pogingen om het rangeerterrein te bereiken even willen uitrusten of schuilen voor de regen, zoeken regelmatig de schuren op van nabijgelegen boerderijen.

Demay: ,,Dan stoken ze een vuurtje. Daarbij is al een keer een schuur afgebrand. De boer van wie de schuur was, is kalm gebleven, maar er zijn anderen, zoals de burgemeester van Sangatte (het dorpje bij Calais waar het opvangcentrum ligt), die zich steeds openlijker tegen de asielzoekers keren.''

In het opvangcentrum lopen de spanningen onder de asielzoekers regelmatig hoog op. Demay en zijn manschappen moesten onlangs uitrukken om een dertigtal Afghanen te ontzetten. ,,Die werden met messen bedreigd door een stel Koerden.''

De Iraniër Mahommed heeft inmiddels een prothese gekregen, vertelt de kapitein. Behalve Demay ontmoette hij nog iemand in het ziekenhuis: een Française, met wie hij binnenkort in het huwelijk zal treden.

De eerste twee afleveringen van dit drieluik verschenen op 5 en 6 maart.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden