Frankrijk

Goed. Mijn school zit er dus op. Eindelijk. De tijd van je leven zeggen ze, ik zou hem alleen voor geen goud over willen doen. Zes jaar lang zitten vegeteren in duffe lokalen met mijn knieën in andermans kauwgom vind ik persoonlijk lang genoeg.

Wat ik volgend jaar ga studeren? Niks, ik neem een tussenjaar. Tegenwoordig is het namelijk hartstikke 'in' iets te maken van je leven. Dus dan doe ik dat maar. Ik ga een jaar lang reizen.

De bus in mijn vorige column was dan ook op weg naar Frankrijk en dat is waar ik nu zit; de komende twee maanden werk ik in Bretagne op een camping in de receptie. Om geld te verdienen, mijn Frans op te halen en lekker twee maanden te lezen.

Althans dat was het plan. Ik zou eindelijk tijd hebben Plato te lezen, de Bijbel door te spitten en Freud te verslinden. In plaats daarvan weet ik nu hoe ik in vijf talen bier moet bestellen, maar goed. De toekomst is altijd onzeker.

Met mijn Frans gaat het wel heel goed. Werkelijk; ik heb vooral een 'bonjour' waar je wild van wordt. Mijn groet wordt hier dan ook gezien als het startsein me te overspoelen met een enorme woordenstroom. Het enige wat ik dan nog kan doen is vriendelijk lachen en knikken. Gelukkig heb ik hier ervaring mee na mijn achttien jaar in Brabant. Ik heb mijn dorpsgenoten namelijk ook nooit verstaan. Iets wat volgens mij wederzijds was; als je ook maar één woord gebruikte dat nooit in De Telegraaf stond en kwam er een walgend: 'We zedde gij nou?' Het enige euvel hier is, als er iets wordt bezegeld met een handdruk. Dan weet je dat je iets afgesproken heb, maar wat?

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden