Frankrijk verdedigt billekoek

KLEIS JAGER

Het doet een beetje pijn, ook al is het de Raad van Europa maar. Die Raad van Europa telt uit 47 lidstaten en heeft als doel 'eenheid en democratie' te bevorderen. Dat is heel wat anders dan de Europese Unie. En ook heel wat anders dan de Europese Raad die de regeringsleiders van de 28 EU-landen verenigt.

Maar deze Raad van Europa heeft een oorvijg uitgedeeld. Parijs zou het Europees Sociaal Handvest hebben overtreden omdat het nog steeds het pak op de billen niet heeft verboden. 'De Franse wet voorziet niet in een helder, afdwingbaar en precies omschreven verbod op lijfstraffen', zo staat in de toelichting.

Artikel 17 van het Handvest dat ook door Parijs is ondertekend preciseert dat lidstaten 'kinderen en volwassenen moeten beschermen tegen verwaarlozing, geweld en uitbuiting'. Lijfstraffen zijn taboe in Frankrijk, maar de wetgever heeft in tegenstelling tot veel andere landen, waaronder Nederland, ruimte willen laten voor de corrigerende tik. Alles draait om de vraag wat je onder geweld wil verstaan.

De veroordeling van de Raad gaat niet gepaard met een sanctie, maar opent wel de weg naar een serieuzer niveau, het Europees Hof voor de Rechten van de Mens. Om een ongunstig vonnis van de rechters in Straatsburg te bespoedigen, zullen particulieren klachten indienen.

Drijvende kracht achter deze campagne is de arts Gilles Lazimi. Deze Lazimi verzet zich tegen een zekere Franse traditie van een flinke pets op zijn tijd of een afkoelperiode in voorraadkast of bijkeuken.

Volgens opinie-onderzoek zou 50 procent van de Franse kinderen voor de tweede verjaardag vertrouwd zijn met de fessée, billekoek. Franse kinderen staan bekend als gedisciplineerd en beleefd en velen zien dat als het resultaat van een strakke hand in de opvoeding.

Dat is volgens de historicus Ivan Jablonka een van de verklaringen voor de Franse weerstand tegen het sluitstuk van 'de opmars van de kinderrechten' waarvan de eerste fase aan het einde van de negentiende eeuw werd ingezet.

Een tweede reden zou 'de grotere dichotomie tussen de publieke en private sfeer' zijn, die Frankrijk kenmerkt. Fransen verwachten buitenshuis opmerkelijk veel van de overheid, maar in ruil daarvoor willen ze thuis vooral met rust worden gelaten.

"Van klappen word je niet groot", waarschuwde kinderrechtenactivist Lazimi op RTL-radio. "En het is toch heel vreemd dat niemand opkomt voor het recht om zijn vrouw of zijn hond een klap te geven op zijn tijd? Maar als het om kinderen gaat, dan kan het ineens wel. Op grond waarvan zouden we het recht hebben een kind te slaan? Het is onnodig, gevaarlijk en absoluut niet pedagogisch."

Het pleidooi van Lazimi, die benadrukt dat een verbod een symbolische daad is om duidelijk te maken dat levende wezens niet geslagen mogen worden, maakt alleen weinig indruk.

Ook niet op de staatssecretaris voor familiezaken Laurence Rossignol. Zij peinst er niet over de wet te wijzigen en het land aldus in twee kampen te verdelen, heeft zij laten weten. "Ouders die hun kind mishandelen zijn strafbaar, ouders die zich een keer laten gaan moeten geholpen worden het anders te doen. Maar dat doe je niet door met de rechter te dreigen", aldus Rossignol.

undefined

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden