Frankrijk is voorlopig nog niet van vader en dochter Le Pen af

Jean-Marie Le Pen is bij de volgende presidentsverkiezingen in 2007 opnieuw kandidaat, hij is dan 78 jaar. Maar er is leven na le chef. Zijn jongste dochter Marine (34) loopt zich al warm.

Paul Kleis Jager

AMSTERDAM - Afgelopen zaterdag hield het Front National zijn driejaarlijkse congres, bijna een jaar na de électroshock van 21 april 2002. Toen versloeg Jean Marie Le Pen de socialistische premier Lionel Jospin in de eerste ronde en waren in Frankrijk de rapen gaar. Heel Frankrijk werd gemobiliseerd tegen het 'fascistische gevaar', Jacques Chirac kon in de tweede ronde een historisch grote overwinning boeken. OUF! was een dag later de enige kop op de voorpagina van de linkse krant Libération.

De Parti Socialiste is het trauma nog altijd niet te boven. Het zelfonderzoek, dat sterk doet denken aan de zoektocht van de PvdA in Nederland naar de oorzaken van de verkiezingsnederlaag vorig jaar, is nog gaande. Ook de Franse sociaal-democratische partijbonzen vragen zich af of ze niet te weinig naar de 'mensen in de wijken' hebben geluisterd.

Rechts heeft vooral geprofiteerd van de dreun die Le Pen uitdeelde. Een flinke meerderheid in de Assemblée Nationale stelde minister van binnenlandse zaken Nicolas Sarkozy in staat om een vergaande wet geaccepteerd te krijgen die de 'nationale veiligheid' moet vergroten. Op onder andere hinderlijk rondhangen in portieken, tippelen, agressief bedelen, wild kamperen (een anti-zigeunerbepaling) staan nu strenge straffen.

Sarkozy kreeg waardering van rechts én links. Critici serveerde de energieke en snedig formulerende 'speedy-Sarko' eenvoudig af: ,,De burgers in de buurten waar het hier om gaat, juichen deze maatregelen toe. Gewone Fransen, autochtonen en immigranten, lijden onder de overlast van juist deze groepen: hun auto gaat 's nachts in vlammen op, niet die van Frankrijks elite.'' En aangaande de burgerrechten: die gaan wat Sarkozy betreft iets meer gelden voor de slachtoffers en wat minder voor de daders.

Maar als de resultaten van Sarkozy's aanpak tegenvallen, is nieuw electoraal succes van het Front zeker niet uitgesloten. Daar is Le Pen zelf in ieder geval allang van overtuigd. Sarkozy pakt de oorzaken van de onveiligheid niet aan, zei hij zaterdag tegen Le Monde. ,,De oorzaak is de ongeremde immigratie. Men gaat er van uit dat het voldoende is om 5, 6, 10 miljoen mensen te integreren en dat dan alle problemen zijn opgelost. Maar als je nu niets doet, zijn ze morgen met 50 miljoen!'' Le Pen voorspelt in het interview verder dat Frankrijk op den duur niet 5 miljoen, maar 25 miljoen moslims zal tellen. ,,Dan hebben zij het voor het zeggen.''

Inmiddels is de strijd om de opvolging van de 'chef' losgebarsten. Le Pens mediagenieke jongste dochter Marine (34) verloor afgelopen weekend weliswaar stemmen bij de verkiezingen voor een nieuw centraal comité van het Front, maar werd door haar vader tot vice-voorzitter van de partij benoemd. De opname van Marine, advocate, in de leiding van het Front werd bestreden door Bruno Gollnisch. Gollnisch, een voormalig universitair docent Japans, gold na het vertrek in 1998 van de toenmalige nummer twee Bruno Mégret, die zonder succes voor zichzelf begon, als kroonprins van Le Pen. Die ziet nu eigenlijk meer in zijn jeugdige dochter 'met sympathieke, moderne uitstraling' dan de stijve oudgediende Gollnisch. Marine heeft zelfs nogal wat voor op de oude Le Pen. Marine, dat is Jean-Marie zonder zijn fouten, zonder antisemitische oprispingen en woedeuitbarstingen, schrijven de kranten. Met de media heeft zij een betere relatie dan haar vader, die zich immer opwierp als het slachtoffer van partijdige verslaggeving.

Goed voorbeeld van de stijl van Marine is de manier waarop zij Sarkozy tegemoet treedt. Zij begint niet te schelden, maar constateert dat het Front National opmerkelijk veel invloed heeft op het regeringsbeleid. Stem op ons, niet op de kopie, zo luidt haar boodschap. Bovendien is ze niet bang afwijkende, meer genuanceerde standpunten in te nemen. Kinderen van immigranten zijn voor haar 'gewoon Fransen', en anti-Europa en anti-abortus is ze ook al niet. Marine moet het isolement van het Front -nooit wilde traditioneel rechts met het Front in een gemeentebestuur- doorbreken. Zij lijkt hiervoor als geen ander geschikt, alleen zal zij daar eerst nog meer partijgenoten van moeten overtuigen.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden