Frank Boeijen zoekt zonder hartstocht naar intimiteit

Vanavond Enschede, morgen Zoetermeer, vr Groningen (Oosterpoort); toernee tot begin febr.

STAN RIJVEN

Ze groeiden vanaf tienerleeftijd mee met hun idool, dat als een van de laatsten de Nederlandstalige popgolf van begin jaren '80 heeft overleefd. Doe Maar, Drukwerk en Toontje Lager hieven zich op maar Boeijen bleef, zij het zonder vaste groep.

Met zijn tweede soloplaat Jazz in Barcelona staat hij vandaag in de Album-top-20 en met zijn toernee deze winter in zo'n vijftig theaters. Want buiten de fanatieke aanhang met eigen clubblad verbreidde Boeijens naam zich in dertien jaar als de brenger van het andere levenslied. De Nijmegenaar maakte zijn handelsmerk van in melancholie gedrenkte tekst vertolkt door een hese, zuidelijke stem. Hij zingt over onzekerheden in de liefde, over harten die tot bloedens toe kunnen breken en over regendruppels op straat.

Geengageerde teksten ging (Zwart wit) en gaat Boeijen nooit uit de weg. Op Jazz in Barcelona zingt hij over Aids (De glimlach van Marius) en over de Bijlmervliegramp (Schreeuw zonder geluid). Boeijen bleef het rock-idioom trouw, hoewel de melodieuze songs steeds meer andere invloeden hebben ondergaan. Daardoor had Rens van der Zalm, in een grijs verleden actief bij folkgroep Fungus, in de Stadsschouwburg een groot aandeel op accordeon, mandoline en viool. Adequaat en subtiel gaf hij zo tegenwicht aan het stevige rockgeluid van de overige vier begeleiders.

Toch stond of viel dit concert bij de gratie van Boeijens voordracht; niet voor niets verruilde de 36-jarige zanger het rumoerige popcircuit voor de intimiteit van het theater. Maar de aanwezige potentie hierdoor tot een groot chansonnier uit te groeien, vereist meer dan manierisme en houterige motoriek. Hartstocht, in alle toonaarden bezongen, smoorde Boeijen in de keel. De durf zich over te geven kwam van een kant, hield op bij de zoete woorden uit het lied Tot bloedens toe. ('Geef je over aan mij'). Op spaarzame momenten klonken flarden Jacques Brel door, maar diens zweet des aanschijns kreeg bij Boeijen een zweem des aanschijns. Dikwijls kon hij zich vocaal meten met Raymond van het Groenewoud, de Belgische bard waarmee hij eerder dit jaar op toernee ging. Diens gave om teksten handen en voeten te geven, zocht men vergeefs bij dit optreden. Boeijen bleef steken in een grote, brave belofte.

Zijn sporen als popzanger heeft hij allang verdiend, de ambitie om er bovenuit te stijgen verzandde in schuchtere besluiteloosheid. Ook al werden veel teksten meegefluisterd en kreeg de rockende finale iedereen uit het pluche, het was geen popconcert, geen muziektheater, noch een tour de chant. 'Hoever moet ik gaan, waar ben ik bang voor?' luidt het retorisch refrein in het nummer Stil in de stad. Inderdaad, behept met een van de mooiste popstemmen van Nederland moet Frank Boeijen tot meer dan Kil in de Stadsschouwburg in staat zijn.

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden