Frances Ha

Breekbaar, blijmoedig en nog niet geland
Frances Ha

Regie: Noah Baumbach Met Greta Gerwig, Mickey Summer, Adam Driver

****

Als je 27 bent kan de tijd ineens gaan dringen. Jaren later kijk je daar weer met verbazing op terug, maar op dat moment voelt het toch echt zo. Frances is 27 en heeft een oud gezicht, althans dat zegt een ander meisje tegen haar. "Je ziet er ouder uit, niet rimpelig of zo, maar gewoon ouder." Om Frances heen beginnen vrienden aan vaste banen, relaties, maar Frances zelf is nog niet geland. Het was ook nog niet echt in haar opgekomen dat dat zou moeten.

Maar het begint wel te dagen. Frances is al best lang aspirant-danseres bij een gezelschap voor moderne dans in New York. Als op een feestje iemand informeert wat ze doet, zegt ze dat dat moeilijk uit te leggen is. "Moeilijk omdat het zo ingewikkeld is?", vraagt de tafelgenoot. "Nee, moeilijk omdat ik het niet echt doe."

In de eerste scène van de film vraagt haar vriendje Frances om bij hem in te trekken maar als een telefoontje van haar beste vriendin Sophie het moeizame relatiegesprek doorbreekt en daarna het plan én de relatie van de baan lijkt, is Frances opgelucht. Liever kletst, stoeit, danst en hangt ze met Sophie de dagen door - 'als een lang getrouwd lesbisch koppel dat de seks heeft uitgebannen'.

Alleen dan slaat beginnende uitgeefster Sophie wel een nieuwe weg in. Ze betrekt een chiquer appartement met een ander meisje, vindt een bemiddeld vriendje, en dat vriendje vindt weer een belangrijke baan in Japan. Dat heeft Frances allemaal niet zien aankomen.

Hoofdrolspeelster en schrijfster Greta Gerwig viel eerder al op in Noah Baumbachs 'Greenberg' als de zorgzame Florence die door het cynische pantser van de vastgelopen veertiger Greenberg (Ben Stiller) breekt. Danseres Frances is introverter dan Florence, breekbaarder ook, maar even blijmoedig.

In het New Yorkse decor, en in het thema van vrouwenvriendschap op de drempel van volwassenheid, herinnert 'Frances Ha' ook aan de successerie 'Girls', al is Lena Dunhams Hannah Horvath stukken voortvarender dan 'undateable' Frances, die meer terugschrikt dan meemaakt.

Heel mooi treffen regisseur Baumbach en schrijfster Gerwig de leefwereld van de haperende twintiger in geestige, gevoelige dialogen die steeds een lichte draai geven aan treurige omstandigheden. New York oogt als Francois Truffauts Parijs in stemmig zwart wit en wordt voorzien van een fijn regressieve soundtrack van David Bowie ('Modern Love') en Hot Chocolate.

Als Frances na verlaten te zijn door Sophie tijdens Kerst haar toevlucht zoekt bij haar ouders in Sacramento, zie je in haar half blije peinzende blikken op de vakantiebeelden met familie en taart die zo herkenbare verlorenheid terug: te groot geworden voor de meisjeskamer, te excentriek voor de suburb, maar later in New York en Parijs weer hopeloos alleen. En toch ook op die droefgeestige momenten nog fris en vrij en vol belofte.

Jann Ruyters

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden