Fraai maar zoet meerminsprookje

The Little Mermaid
Joop van den Ende Theaterproducties i.s.m. Disney Theatrical Productions, gezien: 16/6, Nieuwe Luxor, Rotterdam, www.musicals.nl

Het was eigenlijk een nogal rauw sprookje: 'De kleine zeemeermin', met een niet zo happy end, dat Hans Christian Andersen in 1836 schreef. Maar Disney veroverde de wereld met zijn zoete animatievariant in 1989 en vijf jaar geleden volgde een Broadwayversie. Nu toert de Nederlandse Disney-Little Mermaid door ons land, om vanaf september vaste speler te worden van het Utrechtse Beatrix theater.

Voor een Disney productie - denk: The Lion King, Aïda - oogt de voorstelling sober. Het toneel ziet er ondanks een vrij grote cast (bijna dertig man) relatief leeg uit. Dat komt niet alleen doordat de acteurs zelden met z'n allen op het toneel staan - onder meer 'Mary Poppins' heeft met tientallen tappende schoorsteenvegers de kijkers erg verwend, en verwachtingen opgeschroefd - maar ook doordat het verhaal zich grotendeels onder water afspeelt. Zeemeermin Ariël en haar familieleden zwemmen zwierend en zwevend aan bijna onzichtbare lijnen op en neer richting toneelnok. Je voelt daardoor sterk de ruimte - leegte - boven het toneel.

Maar saai is het niet, want de kleuren (decor en kostuums: Bob Crowley) zijn overweldigend. En tegen de helft van de voorstelling krijgen we, begeleid door opzwepende Calypsoklanken, een bonte onderwater-carnavalsparade te zien.

Omdat Ariël liever benen wil hebben en mens wil zijn, zingt de komische krab Sebastiaan, die moet zorgen dat Ariël onder water blijft, een ode aan de zee. En dan zien we een grote zilveren zeeslak, rozerood koraal, vissen met wapperende vinnen en fluorescerende schubben, lichtgevende kwallen met kronkelende slierten, wiegende felgekleurde anemonen en roggen die aan stokken voorbij fladderen alsof het vaandels zijn. Op zulke momenten voelt de voorstelling rijk en feestelijk aan.

Het liefdesverhaal is simpel maar effectief. In ruil voor benen verkoopt Ariël haar stem aan de griezelige zeeheks (de zoveelste sterke rol van Marjolijn Touw als slechterik). En op het land slaat ze na enige consternatie prins Erik (Tommie Christiaan) aan de haak; even later stappen ze samen letterlijk in het huwelijksbootje.

De acteurs zingen en spelen voorbeeldig. Tessa Sunniva van Tol (Ariël) maakt een sterk hoofdroldebuut met haar mooie, heldere en warme stem en haar elegante bewegingen. Maar de regie (Glenn Casale) is wat braaf en statisch. Alsof het ingevulde plaatjes zijn. Samen met de aanstekelijke muziek van Alan Menken, met terugkerende melodieën die eindeloos in je hoofd blijven hangen, werken die plaatjes echter wel. Maar dan vooral om de hoofden van kleine meisjes, vol zoete dromen over leven als zeemeermin/prinses, op hol te brengen.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden