fotografie

T/m 25 augustus, Monte Acuto, Koninginneweg 48, Haarlem. Alleen op afspraak (023-5325644).

Zes heren hebben onbedaarlijke lol. Uitgedost als witbepruikte Louis de zoveelste-karikaturen zwieren ze over de straten van New Orleans. Hun zware baarden en snorren als olijke accenten in een wufte zee van roze jurken en veren. Gewillig staan ze even stil voor een groepsportret. John Hesketh wordt getracteerd op uitdagende zoenen en grimassen. Eén maakt een buitengewoon elegante buiging. Maar niet te lang. Het feest wacht.

Mardi Gras in New Orleans leent zich voor glamoureuze kleurenfoto's. Je hoeft maar te klikken en je bent verzekerd van een opgewekte kleurrijke reportage. Hesketh heeft zich er echter niet zo makkelijk van afgemaakt. Hij wilde meer. Hij wilde de zwier, de dynamiek, de uitbundigheid, de banaliteit, het provocerende en het feestelijke karakter van de parade in zijn foto's vastleggen. Hij wilde Mardi Gras in New Orleans niet alleen laten zien, maar ook laten beleven. Eén simpele truc was hiervoor voldoende: de montage. Niet het enkele beeld, maar een collage van negen foto's die het onderwerp steeds vanuit een iets ander gezichtspunt laten zien. Dit geeft een kaleidoscopisch effect, waardoor de feestende massa in al haar levendigheid wordt geportretteerd.

Hesketh zit met zijn camera dicht op de figuren. Het doet denken aan de foto's van William Klein uit de jaren tachtig. Met een groothoeklens stond Klein bijna bovenop zijn 'slachtoffers', of het nu mensen achter een dranghek bij een optocht of fotomodellen achter de coulissen van een modeshow waren. Als toeschouwer had je het idee dat de door Klein geportretteerden levensecht voor je neus stonden. Dit effect bereikt John Hesketh niet, maar hij weet je wel mee te nemen in het opgewekte feestgedruis van de Mardi Gras-vierders.

Hesketh wil op een 'filmische' manier verslag doen van het feest. Hij groepeert de figuren voor een groepsportret of rent voor hen uit zoals ze door de straten paraderen. Voor één stel, 'Orange Couple', is hij twintig minuten in de weer geweest. De zwaargebouwde heren - gekleed in een groen gewaad en uitgerust met heloranje pruiken en een nepbaard voor het kruis - genieten zichtbaar van de aandacht van Hesketh.

Het documentaire karakter van de 'Mardi Gras'-serie is eigenlijk vrij ongewoon voor John Hesketh. Hij is een exponent van de Californische School. Zijn werk is surrealistisch, theatraal, verhalend en exotisch, waarbij licht- en kleureffecten niet worden geschuwd. Een constante is het laten zien van het verstrijken van tijd in het enkele kunstwerk. De ene keer door de sluiter lang tot zeer lang open te zetten - waardoor je bijvoorbeeld twee benen een trap op ziet lopen - de andere keer door de montage-techniek, zoals in de 'Mardi Gras'-serie. Het opbreken van een beeld in meerdere kleine beelden is natuurlijk niet Heskeths uitvinding. David Hockney en John Baldessari vierden er in de jaren zeventig triomfen mee.

Het sterkst zijn de werken waarin Hesketh zich concentreert op één groep figuren. Het middenbeeld is dan steevast een bijna abstracte brij van kleuren en vormen, het opbollende hart van de compositie, alsof de groep door een visse-oog wordt bekeken. Dit werkt heel mooi in de opname van een non gesecondeerd door twee engelen. Nou ja non. Ze drinkt en rookt als een ketter en haar lange gelakte nagels zijn van het soort dat de oude baas in het Vaticaanstad bijkans een hartstilstand zou bezorgen. Bijna pesterig plaatst Hesketh de hand met een ongetwijfeld verfrissend drankje frontaal in het midden. Pal naast een op de borst bungelende crucifix. Een provocerend, maar prachtig krachtig beeld, dat de vrijmoedigheid van Mardi Gras in al haar essentie weergeeft.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden