Foto's bedekken de meest trieste plek in New York

NEW YORK - Al vier dagen zijn reddingswerkers en puinruimers ononderbroken bezig in downtown Manhattan. Maar in feite is het karwei nog maar net begonnen. Weken, zo niet maanden zullen ze nog bezig zijn, schatten deskundigen. Het werk vordert uiterst traag.

Donderdagmiddag nog hoorden brandweermensen geluiden onder het puin, maar het instortingsgevaar van de gebouwen rondom het verdwenen World Trade Center maakte verder zoeken even onmogelijk. Sinds donderdag zijn, behalve twee brandweermannen die tijdens hun werk enkele uren vast kwamen te zitten, geen overlevenden meer gevonden. 's Nachts bemoeilijkten onweer en zware regen de zoekacties opnieuw.

Overal in de stad is de hulpverlening in volle gang. Duizenden mensen melden zich om vrijwillig op wat voor manier dan ook te helpen. Donderdagmiddag registreerden televisiecamera's de aanwezigheid van ondermeer projectontwikkelaar en casinomagnaat Donald Trump, die de arbeid van zijn eigen contructiewerkers beschikbaar stelde. En actrice Kathleen Turner ('War of the Roses', 'Serial mom') die hevig bezweet eten uitdeelde aan reddingswerkers. Donderdagavond werd bekend gemaakt dat het aanbod aan hulp zo overweldigend is dat er een database is opgesteld voor mensen die nu overbodig maar wel oproepbaar zijn.

Gistermorgen liet burgemeester Giuliani weten paal en perk te stellen aan het vrijwilligerswerk: de situatie in het rampgebied is te gevaarlijk. Bovendien is niet alle hulp goed bedoeld. Er is al iemand gearresteerd die in de puinhopen op zoek was gegaan naar juwelen.

Lijken en delen van lichamen worden geborgen in mortuaria verspreid over de stad. Nu nog voldoen de lijkenhuizen in de ziekenhuizen, maar dat zal binnenkort veranderen. Zo zal op korte termijn een mortuarium worden ingericht op vliegveld LaGuardia. Hoewel er op dit moment zo'n 4700 mensen worden vermist heeft burgemeester Giuliani naar verluidt om 30000 body bags voor zijn stad verzocht.

De bewoners van het rampgebied hebben hun huizen vrijwel allemaal verlaten. Zoniet om veiligheidsredenen danwel omdat ze zonder water, elektriciteit en gas kwamen te zitten. Sommige mensen besluiten zelfs onder die barre omstandigheden te blijven, maar de meesten worden ondergebracht in acht opvangcentra ingericht door het Rode Kruis.

De Washington Irving High School in de East Village is gedeeltelijk ingericht als opvangplek. Terwijl boven scholieren gewoon les krijgen, is de begane grond vrijgemaakt voor mensen die hun huis tijdelijk kwijt zijn. In de bibliotheek staan tientallen stretchers. Daarop hebben volgens Arturo Guzman, vrijwilliger voor het Rode Kruis en in het dagelijks leven onderwijzer, donderdagnacht 35 mensen geslapen. Een groepje mensen zit rond een televisie die dag en nacht aanstaat. In de hal staan lange tafels met daarop broodjes, fruit, melk en frisdrank.

Guzman vertelt dat er ook permanente daklozen binnenkomen voor koffie en iets te eten. ,,We weigeren ze niet'', zegt hij. ,,Maar, en dat is niet leuk om te zeggen, we houden ze wel gescheiden van de evacuees. Die zijn bezorgd om de weinige bezittingen die ze hier hebben.''

Het voedsel komt grotendeel via het eigen Rode Kruis-transport, maar particuliere initiatieven zijn er ook. ,,Gisteravond kwamen de mensen van een Chinees restaurant om de hoek langs die voor ons hadden gekookt.'' Terwijl hij praat, neemt Guzman dankbaar een tas kleren in ontvangst die iemand binnenbrengt; legt hij een hand op de schouder van een jongeman wiens broer wordt vermist en die verdwaasd voor zich uit zit te kijken en helpt hij iemand de cornflakes te vinden.

Aan een van de tafels zitten een man en een vrouw die woensdag, op last van de politie, hun huis zo'n zes blokken van het World Trade Center, plotseling moesten verlaten. Tijd om spullen mee te nemen hadden ze niet. ,,De kleren die ik nu al drie dagen draag, zijn het enige wat ik heb'', zegt de vrouw. Beiden zijn, de omstandigheden in aanmerking genomen, behoorlijk opgewekt. ,,We hebben tenminste een fijne plek om te slapen'', zegt de vrouw. ,,Fijn?'', werpt de man tegen. ,,Die stretchers zijn zo smal dat je je niet kunt omdraaien en kraken zo hard dat iedereen er wakker van wordt.'' ,,Dat is onbelangrijk'', zegt de vrouw. Vriendschappelijk kibbelend concluderen ze samen dat de opvang uitermate vriendelijk en goed geregeld is.

Enkele stratenblokken verderop is de historische militaire kazerne 69th Regiment Armory omgedoopt in Family Crisis Center. Er worden mensen opgevangen die op zoek zijn naar familieleden, vrienden of collega's. Daar kunnen ze op een vragenlijst van maar liefst negen pagina's de meest gedetailleerde informatie over hun gelieven achterlaten. Niet alleen lengte, gewicht, kleur van huid en haar en kleding, maar ook informatie over het gebit, littekens, tatoeages, inhoud van tassen, portemonnaies en zakken in kleding kunnen cruciaal zijn.

De omgeving van het gebouw, op dit moment ongetwijfeld de meest verdrietige plek in New York, is bezaaid met oproepen. Er is een 'wand van hoop' opgesteld, maar ook op lantarenpalen, telefoonhokjes, onder ruitenwissers, op winkelruiten en gevels en zelfs op de politiehekken zijn foto's achtergelaten van mensen die vrijwel zonder uitzondering vrolijk de camera inkijken: met een baby op schoot, in vakantiekleding, tijdens de trouwdag of onder de kerstboom. De stromende regen die de papieren langzaam kapot scheurt en de afbeeldingen vervaagt, maakt deze toch al hartverscheurende aanblik nog treuriger.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden