Fluwelen natuurlijkheid van Margiono

Uitzending door de Avroradio op 15 januari. Op 17 januari zingt de sopraan Barbara Hendricks, begeleid door het Vlaamse orkest I Fiamminghi onder leiding van Rudolf Werthen in het Amsterdams Concertgebouw een viertal concertaria's van Mozart in het kader van de serie Grote solisten. Ook de instrumentale programmadelen zijn van Mozart.

AMSTERDAM - Zomaar een abonnementsconcert aan het begin van het kalenderjaar. En toch: wat een topgebeurtenis speelde zich woensdagavond in het Amsterdams Concertgebouw af. Want daar werd een waaiertje aan Weense klassieken uitgeklapt door het Koninklijk Concertgebouworkest onder leiding van Nikolaus Harnoncourt met vocale inbreng van Charlotte Margiono.

Na de pauze werd de aandacht gericht op de tweede symfonie van Schubert. Alleen al het op variaties van een simpel thema gebouwde tweede deel is een wonder van samenspel waarin fluit (de jonge god Cees Zoon) en hobo (de oude rot Werner Herbers) een centrale rol spelen. Voor wie zich blind staart op de genialiteit van Mozart: Schubert was zeventien, achttien jaar toen hij deze fantastische muziek schreef.

Het was Harnoncourt die in een mengeling van precisie en 'Schwung' met het orkest liet horen dat die jonge Schuberts een volwaardige plaats in het concertrepertoire volledig verdienen. Mooi bouwde Harnoncourt de spanningslijnen op, wat het gestroomlijnde, snelle karakter van dit werk (twee delen hebben de aanduiding 'vivace') helder deed uitkomen.

De musici reageerden gretig op Harnoncourts stimulerende gebaren. Gehoord de sonoriteit van het strijkers-ensemble en de gave afwerking van de ritmische figuren, kan ik slechts constateren dat het Concertgebouworkest weer in topvorm verkeert, misschien zelfs mooier fonkelt dan ooit. Hoe weldadig werkte die toestand uit in het openingswerk, de symfonie nr 93 van Haydn. Een stuk met knipogen, met goed gedoseerde muzikantengrappen. Heerlijk zoals Harnoncourt het menuet-deel pittig liet voordragen.

Hoeveel heerlijks opening en slot ook boden, het aandeel van Charlotte Margiono in de scene en rondo van Mozart (gesecondeerd door pianiste Marja Bon in het rondo), 'Ch'io mi scordi di te' KV 505, en de scene en aria 'Ah! perfido' van Beethoven schonken ultieme genieting.

Margiono's sopraan lijkt steeds fluweliger te worden zonder dat de stem z'n kern verliest. Daarom kon zij de enerzijds melancholische, maar evenzeer fel uitpakkende liefdesklacht Ah! perfido! (Ha! trouweloze!) met zeer wisselende kleuren uitdrukken. Als concertstuk een spannend en afgerond geheel dat door Margiono's expressiviteit en de kleurrijke orkestrale omspeling voor mij het hoogtepunt werd in deze 'Weense' avond.

Ook in de wat 'lievere' dramatiek van Mozarts concertstuk verrukte zij met haar voordrachtskunst recht uit het hart. Ongelooflijk hoe in weinig jaren Margiono zo is uitgegroeid tot een ware grootheid die natuurlijkheid en innemendheid in haar zangkunst als sterkste wapens gebruikt om het publiek aan

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden