Flowerpower is niet aan de 21ste eeuw besteed

Bianca Bartels

Musical

’Hair’ – Seaside productions. Tournee t/m 11 april, www.hairmusical.nl

Dat je veertig jaar na dato niet meer kunt aankomen met de zoveelste gewone vertolking van ’Hair’, heeft regisseur Marcus Azzini begrepen. De love-rockmusical waarmee veel taboes werden doorbroken, is geen baanbrekend protest meer. Lange haren hebben niets meer met verzet te maken. En bloot, drugs en vrije seks shockeren niet meer.

Azzini opent zijn voorstelling origineel met video-interviewfragmenten van oude hippies die terugblikken op hun hippietijd. „Als je een bloem in je haar stak, kon je een chick neuken. Dus iedereen stak een bloem in zijn haar”, relativeert een van hen de vrije liefdesidealen. Maar ook: „De vrijheid waarmee mensen nu over straat kunnen, heb je misschien aan ons te danken.”

En dat is precies wat Azzini met zijn ’Hair’ wil onderzoeken: „Wat is ónze erfenis van die hippietijd?” Een mooi uitgangspunt en reden genoeg om de voorstelling opnieuw te spelen: vanuit de blik van de kinderen van hippies.

Helaas komt de voorstelling niet met bevredigende antwoorden. Azzini laat in het begin even de jonge cast rechtstreeks met het publiek spreken: ’*weet je wat jouw ouders deden in de hippietijd?’ De acteurs gaan vervolgens de ’Hair’-personages spelen, alsof ze zich willen inleven in de tijd van hun ouders. Als experiment. Maar vervolgens laten ze het publiek met dit experiment in de steek, want zij blijven de hele voorstelling in hun jaren-zestig-rol. Wat de hippietijd nú voor hen betekent horen we niet.

Af en toe vliegen de dialogen (van Ronald Giphart en Gérard van Kalmthout) uit de bocht. Dan klinken woorden als airmiles of computers. Is dat bedoeld om de stem van de 21ste-eeuwse acteurs te laten horen? Als dat al bedoeld was, dan overtuigt het niet. Het lijken eerder foutjes in het jaren zestig-idioom of flauwe leukdoenerij. En wanneer een ouderwets uitgedoste vrouw vanuit het publiek grotesk het toneel opklimt om de personages naar het nut van hun lange haren te vragen, ben je als publiek helemaal de kluts kwijt. In welke tijd wordt nu gespeeld? En waarom?

De voorstelling hinkt op verschillende gedachten: het verhaal van toen vertellen én commentaar willen leveren* zonder conclusies te trekken.

Neemt niet weg dat ’Hair’ boordevol heerlijke songs zit (Aquarius, Frank Mills), voor het eerst – heel mooi – vertaald door Jan Rot, maar helaas vaak nauwelijks te verstaan door het geluidsgeweld van de liveband. Jelka van Houten (Sheila) en Oren Schrijver (Burger) vallen op als krachtige personages en ook het slotlied ’Laat de liefde toe’ (Let the Sunshine In) maakt indruk. Ingetogen maar zeer overtuigend zingt de cast een pijnlijke schreeuw om liefde. Liefde waar ook de hippies zo op zoek naar waren. Dat dan weer wel.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden