Flink zoeken naar verrassingen op Pinkpop

POP

Pinkpop Diverse artiesten ***

Als zaterdagafsluiter Kings of Leon zijn grootste hit 'Sex on Fire' inzet, vat halverwege de festivalweide een stapel draagkartonnetjes vlam. Het vuur schiet snel omhoog, één, twee meter de lucht in. De kring van dansende mensen eromheen wordt snel groter. Deels om op de frisse lenteavond iets van de warmte van de vlammen op te vangen, deels om de met brandblussers gewapende festivalmedewerkers - stoïcijns speurend naar geïmproviseerde kampvuurtjes - het werk te beletten. Het tafereel is kenmerkend voor de 44ste editie van 's lands oudste popfestival. De sfeer is goed, muzikaal valt er genoeg te genieten, maar af en toe is een zetje nodig om het geheel écht te laten ontbranden.

Dat zetje wordt op de tweede festivaldag maar nauwelijks gegeven door hoofdact Kings of Leon. De rockers uit Nashville genieten een ijzersterke live-reputatie, leveren muzikaal gezien ook een solide optreden af, maar tot grote interactie met het publiek komt het helaas niet. "Jullie zijn zo stil", merkt zanger Caleb Followill halverwege de show dan ook op. Hij lijkt van zijn constatering te schrikken en al snel volgen verontschuldigende woorden: "Ik ben ook niet zo'n prater." Toch zegt het wat ongemakkelijke intermezzo genoeg. Alleen tijdens monsterhits 'Use Somebody' en 'Sex on Fire' weten de vier neven de mensenmassa collectief te betoveren.

Hoe het anders kan, tonen The Killers een dag eerder. Door te openen met één van hun grootste hits, 'Mr. Brightside', krijgt de band de tienduizenden bezoekers meteen in de gewenste sfeer. De uitstraling van frontman Brandon Flowers doet de rest: het is moeilijk om niet een beetje verliefd te worden op de charismatische zanger. Hij is zichtbaar gegroeid sinds The Killers voor het laatst Landgraaf aandeden en het avondprogramma van de eerste festivaldag mochten openen, vóór Bruce Springsteen. Bij het verrassingsduet dat tijdens het optreden van de rocklegende volgde, vielen vooral de zenuwen bij Flowers op: als een verlegen schooljongen zong hij met zijn idool.

Vier jaar later is er van dat soort schroom geen sprake meer. Ook al weten de nummers van hun meest recente plaat niet echt te beklijven: The Killers zetten een bruisende en gevarieerde show neer. Het helpt daarbij dat ze binnen hun repertoire kunnen afwisselen tussen de puntige indierock van de eerste albums en de meer door synthesizers gedragen liedjes van daarna.

Met de keuze voor The Killers, Kings of Leon en op de zondagavond Green Day als headliners is meteen ook één van de zwaktes van deze Pinkpop-editie genoemd. Drie goede livebands, dat zeker, maar ook drie keer gitaren, en drie keer een band die vrij recent al eens op het festival stond. Zoals ook acts als 30 Seconds to Mars, The Script en Ben Howard de afgelopen twee jaar al eens in Landgraaf optraden. Verstokte fans zal het weinig deren, maar erg verrassend is het allemaal niet. Het is daarom extra verfrissend als er tussen al dat gitaargeweld eens een wat ander geluid te horen is. Op zaterdagavond puilt de festivaltent dan ook uit bij het optreden van het Franse dj-kwartet C2C. Zeker het eerste gedeelte van de set vormt een van de hoogtepunten van het festival, als de draaitafelgoochelaars alles uit de kast halen op dampende, jazzy hiphopbeats.

De feesthiphop van The Opposites zorgt voor de welkome afwisseling op het hoofdpodium. Geen muziek voor de fijnproevers en zeker niet het beste wat Nederland op rapgebied te bieden heeft, maar wel met alle ingrediënten om de tienduizenden festivalgangers flink in beweging te krijgen. Ook niet-hiphopliefhebbers worden in het enthousiaste optreden meegezogen, onder meer door de veelvuldige uitstapjes die het duo naar de beukende hardcore van de jaren negentig maakt.

Hoe kunnen de festivalgangers zich nog meer laten verrassen? Bijvoorbeeld door te kijken hoe een paar van de Nederlandse nieuwkomers het er vanaf brengen. Zo is er de populaire Utrechtse rockband Kensington, al een jaar of acht actief maar definitief doorgebroken met langspeler 'Vultures' uit 2012. Het optreden van de band vormt een goed begin van de dan nog zonnige laatste festivaldag. De pakkende nummers van het viertal misstaan niet op het hoofdpodium, waar het mede voor Kensington al vroeg druk is. Single 'Home Again' wordt enthousiast meegezongen.

Ook is er Douwe Bob, de pas twintigjarige Amsterdammer die vorige zomer bekend werd door de op televisie uitgezonden talentenjacht 'De beste singer-songwriter van Nederland'. Vanaf toen ging het snel: de debuutplaat kwam vorige maand uit en nu dus Pinkpop. Met een toegankelijk optreden houdt Douwe Bob zich zaterdagmiddag prima staande. Dankzij de hulp van zijn uit ervaren muzikanten samengestelde band, maar ook op de momenten dat hij alleen de schijnwerpers pakt, zoals bij de solo-opening van de titeltrack van het debuutalbum, 'Born in a Storm'. "Het is toch nog mooi weer geworden", constateert de zanger aan het eind van zijn optreden tevreden.

MUZIEKTHEATER/ HOLLAND FESTIVAL

Tragedy of a Friendship Vlaamse Opera *

Als je naar een voorstelling van de Vlaamse kunstenaar en theatermaker Jan Fabre gaat, weet je ongeveer wat je te wachten staat. Het is hallucinerend mooi, het is mateloos irritant of - en dat is het dodelijkst - het glijdt langs je kouwe kleren af. Dat laatste gebeurde zaterdag in de Amsterdamse Stadsschouwburg waar Fabre's hijgerige en hulpeloze hommage aan Richard Wagner te zien was, en waar steeds meer mensen de zaal voortijdig verlieten. In samenwerking met componist Moritz Eggert en schrijver Stefan Hertmans maakte Fabre 'Tragedy of a Friendship', een performance-voorstelling van drie uur zonder pauze over de problematische vriendschap tussen Wagner en Friedrich Nietzsche. Een maand geleden was de creatie van deze co-productie van theaters in Brugge, Parijs, Lille, Genève, het Holland Festival en de Vlaamse Opera te zien in Antwerpen. De commentaren logen er niet om. Fabre's fascinatie voor het fenomeen Wagner is welgemeend. Hij maakte immers in 2004 een aandoenlijke en integere enscenering van diens 'Tannhäuser' voor de Brusselse Munt. Maar 'Tragedy of a Friendship' wil te veel tegelijkertijd, waardoor er uiteindelijk niets lukt. De muziek van Eggert is vooraf opgenomen, klinkt lelijk ingeblikt en verpulvert tot niets zodra er echte Wagner-fragmenten te horen zijn. De teksten van Hertmans ('Valsemunterij met de transcendentie', legt hij een schreeuwende Nietzsche in de mond) krijgen in deze omgeving ging enkele kans.

Hoe leg je een dergelijke voorstelling uit aan iemand die er niet bij was? Nou, er gebeurde veel, en toch ook niets. Er was buitensporig veel geweld, zelfmutilatie, geschreeuw, gehijg, naakt. De dertien opera's van Wagner - van 'Die Feen' tot 'Parsifal' - vormden een kader en een kapstok, twee hulpeloze zangers zongen er onbegeleid steeds een monoloog uit. Intussen verdampte het verhaal over de componist en de filosoof volledig.

Toen men bij 'Götterdämmerung' was aangekomen, gingen de kleren maar weer eens uit en gaf het ensemble een potje droogneuken ten beste dat waarschijnlijk zo in het Guinness Book of Records kan. En toen daarna Tristan en Isolde in een kledingrek werden gehangen, klaar om hun monoloog te doen, was het tijd om al die anderen maar eens naar de uitgang te volgen.

De ene ster boven deze recensie is trouwens voor de actrice/danseres die het voor elkaar kreeg om op commando op toneel te urineren. Zoiets lijkt me nog knap lastig.

undefined

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden