Flessenpost

Bij een schoonmaakbeurt van de kelder duikt de paarse fles weer op. Een glimlach speelt om mijn lippen en herinneringen aan vervlogen tijden spoelen als golven af en aan.....

In een oud Twents boerenhuisje woonde tante Mina. Zij was de oudste zus van mijn vader en heeft in de vijftiger jaren van de vorige eeuw ‘eur va an ’t eande ebrach’. Tante leefde daarna in haar eentje in het boerderijtje met de groene luiken. Een aanrecht was er niet. Voor de afwas werd water, dat in een ketel op de kachel was verwarmd, in een teiltje gedaan. Nóg zie ik beelden op mijn netvlies van tante Mina aan de keukentafel met daarop een geblokt zeiltje.

Als kind vond ik het altijd heel spannend om bij haar naar het toilet te gaan. Dat was een hokje op de deel met daarin een soort houten doos met een deksel erop. Je tilde het deksel eraf en deed je behoefte in de ronde opening. Bang als ik was om door dat gat naar beneden in de smurrie te vallen, klemde ik beide handjes om de rand van de doos.

Als tante Mina bij ons op bezoek kwam, verheugde ik me al dagen van tevoren. Steevast opende ze bij binnenkomst haar tas met de mededeling: ”‘k Heb ok nog wat vuur oele met-e-brach”. Vervolgens overhandigde ze moeder een grote knisperende papieren zak met daarin zes kozakken. Nóóit heb ik in mijn leven zulke lekkere koeken geproefd. Terwijl ik dit schrijf loopt het water me wéér door de mond!

Op nieuwjaarsdag was tante jarig. Die dag liep vaak uit op een soort reünie. Jong en oud kwam op bezoek om haar te feliciteren en om elkaar ‘geluk in ’n tuk’ te wensen.

In het voorjaar van 1980 kwam tante ‘uut de tied’. Vanaf dat moment misten we de spil van onze familie.

Het huis werd leeggeruimd en te koop gezet. Vader vroeg me of er nog iets was wat ik graag wilde hebben. Voorzichtig bracht ik naar voren dat ik de kleine gouden ring met die zwarte steen zo mooi vond. Ik durfde niet te zeggen dat ik vaak naar tantes hand had gekeken in de hoop dat het ringetje ooit nog eens aan míjn vinger zou flonkeren. Een antieke schoorsteenvaas zou ik overigens ook wel op prijs stellen als herinnering aan tante. Die ring was me beslist geen familieruzie waard.

Vader zeulde tassen vol prullaria mee naar huis. Ach, hij groeide op in de jaren twintig en dertig van de vorige eeuw. In de armoedige crisistijd. Aanvankelijk dacht ik dat hij dáárom alles wat ooit nog eens ‘van passe kon kommen’ meebracht. Veel later drong het tot me door dat vader had geprobeerd een stukje van zijn verleden naar het héden te verhuizen!

Heel voorzichtig haalde hij een in het dagblad Tubantia gewikkeld pakje te voorschijn. “Kiek”, zei hij, “det is ’n andeanken vuur oe”. De enigszins gekreukelde regionale krant bood bescherming aan een paarse fles met een dikke buik. Aan de vele deukjes zag ik dat het zo’n glazen pot was, waarin destijds de vruchtendrank Granini werd verkocht. Waarschijnlijk had iemand een lege fles beschilderd en aan tante cadeau gegeven. Het was een aardig vaasje voor een veldboeketje, maar het was zéker géén antieke schoorsteenvaas! Al vond ik ’t erg sneu voor vader, ik kon mijn teleurstelling niet verbergen. Gelukkig zagen we na verloop van tijd beiden ook wel de humor van de hele situatie in.

Een paar maanden later kwam vaders jongste zus op bezoek. Tante Hendrikje gaf me een presentje. Nietsvermoedend pakte ik het uit. Daar lag op glanzend fluweel ’t ringetje van tante Mina!

Vele jaren sierde het dagelijks mijn hand. Nu is het bijna doorgesleten. Daarom draag ik de ring alleen nog op hoogtijdagen als gouden herinnering aan de mensen van voorbij!

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden