Opinie

Flatscreen

Ik hield mijn adem langdurig in. Dacht na over een eenvoudige formulering die vooral zo routineus mogelijk moest klinken. En toen, voorzichtig, heel voorzichtig, liet ik de onvermijdelijke vraag als een afgeknaagde kersenpit over mijn lippen rollen: ’En, mooi beeld zeker?’

De stilte aan de andere kant van de lijn werd alleen vertroebeld door de lucht die zijn neus in de hoorn blies. Ook mijn vader was bezig de juiste formulering te vinden die zijn aarzeling ietwat kon verhullen: ’Ja, ja, mooi, heel mooi. Heb alleen nog wat probleempjes met het instellen. En ja, die hoofden zijn zo breed, hé.’

Ooit was hij een kei in techniek en kon de ingewikkeldste verbindingen tussen apparaten leggen. Als kind bleef ik soms uren naar zijn gouden handen staren. Soepel en snel, waren ze in staat mysterieuze draden, gevaarlijke stekkers, luidsprekers of knoppen te temmen. En dan had je plots licht en geluid. Toveren kon hij ook. Zo liet hij ooit de stem uit het lompe radiotoestel dat in de keuken stond, via een verborgen luidspreker in een onmogelijke uithoek van het huis weerklinken. Het was ook een tijd van eenvoud met als enig richtpunt voor het hele gezin in de winteravonden, het groen oplichtend oog van het radiotoestel. Daarna is het langzaamaan ingewikkelder geworden. Niet alleen gingen de jaren steeds sneller tellen, maar de digitale ontwikkelingen bleken voor hem niet meer bij te houden.

Toen begonnen de traditionele verbindingen te verdwijnen, ook de ronde knoppen waar je zo makkelijk aan kon draaien. Draadloos werd synoniem aan risicovol. Een nieuw modern apparaat in huis halen is nu een bron van zorg. Een vermoeiende zoektocht in dikke handleidingen met piepkleine letters die steeds volumineuzer worden. En ook een gevaarlijke onderneming. Want achter iedere mislukking en elke geaborteerde installatie waakt mijn wraakzuchtige moeder. Als een knorrende kat, geduldig ineengedoken voor een muizenhol. Zie je wel, roept ze dan zelfverzekerd, dat hij zijn hoofd aan het verliezen is. Dat de ouderdom hem in de war heeft gebracht. Zelfs een telefoonnummer uit het geheugen van het toestel halen lukt hem niet meer. Ja, hij is dit jaar inderdaad 80 geworden. Diep gekwetst pakt hij dan de boodschappenlijst die ze voor hem heeft klaargezet en vlucht hij het huis uit, als een banneling van de moderniteit op weg naar de buurtsuper.

Vorig jaar, na lang aandringen van mijn kant, kocht hij die hypermoderne flatscreen. Ik hoorde het pas later. Gedurende drie dagen liep hij om het weerbarstige ding vol overbodige functies heen. Wat hij ook probeerde, hij kreeg het toestel niet optimaal ingesteld. Op de eerste rij genoot moeder van het spektakel, een lading rotte eieren binnen handbereik. Op de vierde dag van zijn beproeving bracht hij de tv terug naar de winkel. Maar nu heeft hij weer een moedige poging ondernomen. Het nieuwe platte scherm werkt nog maar half, de hoofden zijn te breed en de kleuren te fel. Maar Kerst nadert, de reis naar het zuiden komt in zicht en mijn vingers jeuken al.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden