Fivepack boxers

De erwtensoep was dik. De vrouw achter de kassa vriendelijk. "Hoe staan de kansen?", vroeg ik. "Geen idee", zei ze. "Maar er zal wel wat moeten veranderen." Ze keek naar de soep in mijn kom. "Misschien moet die dunner."

Beneden lag de stad en trok zich op aan de toren. Dit was La Place, the place to be, boven in het warenhuis. Vroom en Dreesman. Of liever, sinds het geen familiebedrijf meer is maar eigendom van durfkapitalisten: V&D.

Vijf verdiepingen bleekheid. Ik doolde er een tijdje rond, op zoek naar een zwarte coltrui. Daarvoor moest ik op de afdeling herenmode zijn op de tweede. Kreunende roltrappen. Dan die kleding, naar merk verdeeld over een grote onoverzichtelijke ruimte. Maar wat zijn dat voor merken? Ik had er nooit van gehoord. Tom Tailor. Liv. Mavi. Gas. Duckandcover. Twinlife. Benvenuto. Springfield. Ze staarden me grauw aan vanaf hun rekken en wandkasten.

Mevrouw Geurtsen moest toestel 101 bellen. Uit het plafond droop muzak. Behalve bij Soho, de afdeling streetwear. Daar waren de muren donker geverfd. De robuuste toontafels met ijzeren roosters ingelegd. En uit de systeemtegels boven ons hagelde rap neer en hiphop.

Het personeel ging zwart-wit gekleed. De mannen droegen een zwart gilet op een wit overhemd van een onbekend merk. Ze groeten vriendelijk in het voorbijgaan. En er werd regelmatig voorbijgegaan.

Het leek of alle aanwezigen voorbijgangers waren in een stil museum met prullaria waarmee in dit land de vensterbanken al volstaan. Ik trof op 3 februari nog kerstspullen aan, opgeruimd tegen een korting van 90 procent. Op de verdieping 'wonen' een stoel, afgeprijsd van 899 naar 199, vanwege een kapotte poot. Beneden, in het souterrain waar de kinderkleding en het speelgoed stonden opgebaard, een levensgrote babyolifant van pluche. Op zijn flank een briefje: 'Gelieve niet te beklimmen'.

V&D stond die middag in Amsterdam voor de rechter. Het verliesgevende bedrijf talmde met het betalen van de huur voor zijn winkelpanden. De verhuurder eiste gewoon zijn geld of anders het vertrek van de huurder.

Voor me liepen twee personeelsleden. Die moesten, vindt het bedrijf, een deel van hun salaris inleveren. Want alle kosten moesten omlaag. "Werk ze", zei de een tegen de ander.

Ja, ze werkten. Ik zag ze voorbijgaan.

Een zwarte coltrui vond ik niet, maar dat was geen verrassing voor wie Jan van Mersbergen las in Tijd. Ik vroeg het voor de zekerheid aan een medewerkster. Marga, stond op haar badge. Ze dacht diep na, ik zag haar in gedachten de hele herenmode afzoeken, Twinlife, Mavi, Springfield. Toen zei ze: "Misschien bij Perry, maar dan als skikleding?"

Uit het plafond de opgewekte stem van de aanbiedingenverkoper. "Nu bij de herenmode één fivepack boxers plus één fivepack sokken voor slechts 25 euro! Verfrissend laag geprijsd."

Ik kocht ze, willoos. En kreeg er een hele grote plastic tas bij.

"Liefde is lekker", zong een vrouwenstem uit het plafond. "Maar lekker is niet altijd liefde." De roltrap kreunde.

Het warenhuis stond er zwijgend omheen.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden