Review

Fitzchevalric is half mens, half wolf

Na een tijdje komen al die queestes in fantasy-land je de neus uit. Hoppekee, daar hebben we weer een man van eenvoudige afkomst (of is hij misschien een prins in vermomming?) die ten strijde trekt tegen het kwaad in de gedaante van boze tovenaars, heksen, monsters, draken.. o, teveel om op te noemen. Dat tegenwoordig de held vaak vervangen wordt door een beeldschone meid zet niet veel zoden aan de dijk - qua originaliteit dan. Maar plotseling verschijnt er iets wat je aandacht wel vasthoudt. Zoals het werk van Robin Hobb (ze heet eigenlijk Megan Lindholm, ze koos het pseudoniem uit verering voor meester Tolkien.)

Waarom weet je eerst zelf niet, want alle gebruikelijke ingrediënten zijn in 'De Boeken van de Zieners', 'De Boeken van de Levende Schepen' en 'De Boeken van de Nar' te vinden. En het zijn me een dikke pillen! Niet te tillen!

Maar het geheim is zo geheimzinnig niet: die Hobb schrijft gewoon goed en of ze nu uitweidt over magische krachten, reizen naar koude en warme streken, het opvoeden van een balsturige puber of het heropwekken uit de dood van een oud lijk, je blijft geboeid.

In 'De Boeken van de Nar' (daar houden we het maar bij) is niet die nar de hoofdfiguur, dat is een geheimzinnig wezen, slechts half mens. Nee, het is FitzChevalric, de bastaardzoon van een prins uit het koninklijk geslacht der Zes Hertogdommen, opgevoed in de stallen, later spion en huurmoordenaar des konings en als Tom Dassenkop een deemoedig dienaar van zijn oude mentor Chade. Die FitzChevalric bezit de Wijsheid en het Vermogen en wat dat precies inhoudt mag Joost weten maar het heeft met tovenarij te maken, vanzelf. Ook is hij een symbiose aangegaan met een dier, in zijn geval een wolf, Nachtogen. Voor zover ik het begrepen heb kunnen ze elkaars identiteit aannemen, maar een normaal mens kan het nooit geheel bevatten. Dat maakt hem verdacht want van die beestenmagie moeten de meeste onderdanen van het koninkrijk in het geheel niets hebben. Enfin, hij kan andermans dromen binnendringen en die dromen zelfs sturen en zomeer en hij is ook al eens uit de doden opgestaan... Maar dat is niet iets wat je een ieder kunt aanbevelen, want je komt van de overkant anders terug dan je er heen bent gegaan, dat staat vast. Enfin, hij dient later niet de koning (die is echt dood) maar zijn prins, Plicht geheten, met de benodigde eerbied maar ook gestrengheid en hij lijdt in eenzaamheid, zoals een grote stille knecht betaamt.

Zijn vrouw denkt dat hij dood is en heeft een andere man gevonden, zijn dochter, die haar magische krachten van haar vader heeft geërfd, weet niet dat hij ooit heeft bestaan. Maar aan het eind, na, pak weg, tweeduizend bladzijden, komt alles weer goed in een apotheose van parende draken waar de vonken letterlijk van afvliegen. Het heeft me buitengewoon verbaasd dat ik het zolang heb uitgehouden met die nar en die Fitz, maar ik kon er niet van afblijven.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden