Films

Revolutie Tunesië is decor van fraaie, persoonlijke film
Die Welt

Regie: Alex Pitstra. Met Abdelhamid Naouara, Mohsen Ben Hassen en Rahma Ben Hassen.

****

'Die Welt' is het hartveroverende debuut van de Groningse regisseur Alex Pitstra dat na een tocht langs internationale filmfestivals - waaronder ook het Museum of Modern Art in New York - eindelijk de Nederlandse bioscoop bereikt. Dat wil zeggen: merkwaardig genoeg pikte geen enkele Nederlandse distributeur de film op, waardoor Pitstra besloot zijn debuut in eigen beheer uit te brengen, gesterkt door de enthousiaste ontvangst van zijn film en de openslaande deuren van de filmtheaters. Pitstra heeft groot gelijk. Je vraagt je wel af wat voor filmcultuur dat eigenlijk is, die een van de origineelste Nederlandse debuten van de afgelopen jaren laat liggen.

'Die Welt' bekommert zich om een ingrijpende gebeurtenis op het wereldtoneel, namelijk de revolutie in Tunesië die de aanzet vormde tot de omwentelingen in de Arabische wereld, met elke dag een nieuw bloedig hoofdstuk. Pitstra bracht die grote geschiedenis in zijn film wijselijk terug tot een klein, persoonlijk verhaal. Pitstra is de zoon van een Nederlandse moeder en Tunesische vader. De laatste leerde hij pas op 25-jarige leeftijd kennen, toen hij in 2005, op uitnodiging van zijn vader, naar Tunis reisde. Ideeën voor een film waren al een tijdje aan het gisten, toen de Tunesische revolutie in januari 2011 vlam vatte. Pitstra ging die zomer met een camera op pad, om in de opwindende fase tussen dictatuur en democratie het leven van een 23-jarige dvd-verkoper vast te leggen, die op straat komt te staan, moet bedelen bij zijn vader, en door een ontmoeting met een Nederlandse toeriste begint te dromen van een beter leven in Die Welt, zoals zijn vader Europa noemt.

Pitstra beeldde zich in hoe zijn leven zou zijn verlopen als hij niet bij zijn moeder in Nederland maar bij zijn vader in Tunesië zou zijn opgegroeid. Abdallah, de werkloze dvd-verkoper die in een donkere nacht naar Lampedusa koerst, is de vrucht van die fantasie. Pitstra mengt hier op ingenieuze wijze feit en fictie door Abdallah (een mooie, ingetogen rol van filosofiestudent Naouara) tussen zijn familieleden te planten, en zijn Tunesische vader en halfzus rollen te laten spelen in zijn gefantaseerde levensverhaal, dat tegelijk de schrijnende werkelijkheid van de Tunesische jeugd belicht, bron van het grote oproer. In 'Die Welt' speurt Pitstra rond in het verleden van zijn vader, hij onderneemt tegelijkertijd een zoektocht naar zijn eigen culturele identiteit, en omarmt daarbij het avontuur van het filmmaken, in een geestige, swingende beeldtaal. Petje af.

Belinda van de Graaf

Coogan overtuigt niet als playboy met pooiersnor
The Look of Love

Regie: Michael Winterbottom. Met Steve Coogan.

**

Geld maakt niet gelukkig, is de wat al te simplistische boodschap van 'The Look of Love', waarin Michael Winterbottom de gangen nagaat van striptenteigenaar en vastgoedtycoon Paul Raymond die in 1992 werd uitgeroepen tot rijkste man van het Verenigd Koninkrijk. Toen Raymond in 2008 eenzaam en alleen stierf werd zijn vermogen geschat op 650 miljoen dollar. De Britse komiek Steve Coogan wilde de man van de blote meisjes en snelle auto's graag spelen en benaderde Winterbottom met wie hij eerder de spetterende muziekfilm '24 Hour Party People' maakte en 'The Trip'. In hun vierde samenwerking speelt Coogan de Britse schuinsmarcheerder met satirische inslag, iets wat haaks staat op de dramatische lijn waarin dochterlief een drugsdood sterft, en waarmee Coogan als acteur niet goed uit de voeten kan. Interessant wordt zijn playboy met pooiersnor nergens. Het is daarbij niet genoeg om de blote-tieten-parade te benoemen. Het vrijwaart de film zelf nog niet van exploitatie. Gelukkig is er het hemelse titellied van Burt Bacharach uit 1967, 'The Look of Love', dat aan het slot wordt gezongen door Raymonds dochter, vertolkt door het talent Imogen Poots.

Belinda van de Graaf

Meesterlijke tragikomedie van Woody Allen
Blue Jasmine

Regie: Woody Allen. Met Cate Blanchett, Sally Hawkins, Alec Baldwin, Peter Sarsgaard, Bobby Cannavale en Andrew Dice Clay.

*****

Terwijl de financiële crisis elke dag nieuwe slachtoffers eist, keert Woody Allen in zijn meesterlijke nieuwe film 'Blue Jasmine' terug naar de bron. Via de herinneringen van een gebroken vrouw die in korte tijd alles verloor wat ze bezat, tekent hij het New Yorkse jetsetleven van de superrijken. Jasmine French fladdert hier rond in interieurs en outfits die de meiden uit Sofia Coppola's 'The Bling Ring' zouden doen watertanden. Alles baadt in een gouden licht, de paleiselijke kamers, het uitgestrekte terras en de limousine met chauffeur.

Nu Jasmine in een andere werkelijkheid terecht is gekomen, prachtig verbeeld door het kleine, rommelige optrekje van haar zus in San Francisco, kassajuffrouw in een supermarkt, is het de vraag in hoeverre Jasmine zich al die tijd bewust was dat het om fictie ging. Was ze echt verbaasd toen haar man zich ontpopte als dwangmatige overspelpleger? Geloofde ze echt in zijn voorkomen als financieel genie en filantroop?

In werkelijkheid stal hij het geld bij elkaar, en bouwde hij zijn imperium op schimmige vastgoedzaken, waarvoor hij uiteindelijk in de bak belandde.

Cate Blanchett is ijzersterk als de gevallen 'socialite', die als een verzopen kat aanspoelt bij haar zus Ginger en vriend Chili, als een soort hedendaagse versie van Blanche Dubois uit Tennessee Williams' 'A Streetcar Named Desire'. Met een cocktail van xanax, prozac, lithium en wodka probeert ze zich staande te houden en als receptioniste bij een tandarts aan de slag te gaan. Ze kijk neer op de man van haar zus, volgens haar een nietsnut en armoedzaaier. Zelf klampt ze zich vast aan de eerste de beste rijkaard.

In Allens tragikomedie ontpopt Blanchett zich meer en meer als tragedienne, worstelend met fantasie en werkelijkheid, een van de grote thema's in Allens oeuvre. Ze praat tegen de kinderen van haar zus over antidepressiva en overspel alsof het volwassenen zijn. Ze praat in zichzelf op een parkbankje, gedachten uitkotsend over wat haar is overkomen, terugdenkend aan het kolossale huis op Park Avenue, gebouwd op drijfzand, precies zoals de banken die daar bij bosjes omvielen.

Belinda van de Graaf

undefined

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden