filmrecensies

Aziatische sfeer boven de lagune van Venetië
Io sono Li

Regie: Andrea Segre Met: Zhao Tao, Rade Serbedzija

****

In 'Io sono Li' voegt de Italiaanse omgeving zich naar de immigrante Shun Li in plaats van andersom. De Chinese jonge vrouw werkte eerst in Rome in een naaiatelier en nu in een bar in Chioggia; een provinciestad in de Veneto, vlakbij Venetië, het meest gefotografeerde stukje van Italië, vastgelegd in klassieke films als 'Death in Venice' en 'Don't look now'. Cameraman Luca Bigazzi filmt in lang vastgehouden shots de grijze luchten boven de lagune. Over de her en der opduikende boothuisjes met vissersboten aan de steiger hangt een koel en helder licht, niet de warme kleuren die we kennen uit veel Italiaanse films. Maar het Aziatische zit hem nog het meest in de onbestemde, verstilde sfeer in deze mooie milde film die de gebeurtenissen niet dramatiseert maar juist verkleint.

De introverte maar sterke Shun Li, een glansrol van Zhao Tao bekend uit de films van de Chinese filmmaker Jia Zhangke, zit in een wurgcontract vast aan Chinese handelaren die haar laten werken voor het vliegticket van haar achtjarige zoon die nog in China woont. De vrouw sluit in Chioggia vriendschap met een van de oude stamgasten in de bar, Pebi, een dichter uit voormalig Joegoslavië, die al dertig jaar in Italië woont maar in Shun Li een zielsverwant vermoedt. Hun verstandhouding wordt niet geaccepteerd door de Italiaanse vrienden van Pebi die nu weer de buitenlander in hem gaan zien, maar ook niet door de Chinese werkgevers van Shun Li die geen gehannes met de Italianen willen.

In het motief van de brandende lampion die Pebi voor zijn Chinese vriendin laat dobberen op het water verwijst 'Io sono li' naar de klassieker 'Nostalghia', Andrej Tarkovski's grote film over ontworteling en vervreemding, waarin een Russische dichter in Italië aan heimwee sterft. Vergeleken met die film is het met de Europese filmprijs Lux bekroonde 'Io sono Li' veel minder monumentaal en ver reikend, maar dit berustender relaas is ook meer van nu in het besef dat thuis verloren is, maar dat je ook tussen vreemden verwantschap kan vinden.

Jann Ruyters

Steracteurs doen hun best, maar het script kabbelt
Girl most likely

Regie: Shari Springer Berman, Robert Pulcini Met Kristen Wiig, Mat Dillon, Annette Bening

***

Kristen Wiig was een ontdekking in de door haar zelfgeschreven hitkomedie 'Bridesmaids', een charmante lange lijs erg goed in het Lucille Ball-achtige type dat in slapstick situaties belandt. Verwondering en verslagenheid druipen dan van het gezicht af. Haar optreden met Will Ferrer bij de Golden Globes waarin ze samen met deze Saturday Night Live collega de vijf voor beste Golden Globe genomineerde films uitbeeldde, was het briljante hoogtepunt van de show (ga vooral kijken op YouTube).

In 'Girl most likely' gooit ze het over een minder hilarische boeg als de mismoedige New Yorkse toneelschrijfster Imogene. Ze wordt gedumpt door haar Nederlandse vriend en trekt dan bij haar excentrieke moeder in, Annette Bening. Ook haar wereldvreemde broer woont daar nog steeds, en de nieuwe vriend van moeder, een CIA-agent met een koffiemok in de hand waar groot CIA op staat.

De film werd geschreven en geregisseerd door de regisseurs van het cultsucces 'American Splendor' over nerdy stripheld Harvey Kumar. Zij zijn gespecialiseerd in onhandige randfiguren maar 'Girl most likely' hangt dan toch wat onhandig tussen tegendraads en mainstream in; hoekige humor in een schematisch feelgoodscenario. Imogene gaat op zoek naar haar vader, die volgens haar moeder dood was, maar die nu toch een succesvol wetenschapper en schrijver blijkt te zijn.

De steracteurs bevestigen hun reputatie, maar het script kabbelt. Geestig zijn wel de jaren tachtig tiener outfits waarin Wiig zich hult, en ook erg leuk is hoe ze zich aarzelend overgeeft aan de charmes van de nieuwe huurder terwijl hij in een achteraf nachtclub een imitatie brengt van de Backstreet Boys.

Jann Ruyters

Amour fou boven opengesneden borstkassen
À coeur ouvert

Regie: Marion Laine Met Juliette Binoche, Édgar Ramírez

**

Twee getalenteerde hartchirurgen vechten hun amour fou uit boven de opengesneden borstkassen van hun patiënten. Mila en Javier zijn in de veertig en al tien jaar bij elkaar maar nog steeds dolenthousiast als verliefde pubers: lachen, vrijen, huilen, drinken, motorrijden en met het servies gooien.

Een geweldig intens leven ware het niet dat Javiers alcoholverslaving dat goede leven onder druk zet. Als de film opent loopt Mila blij van een openliggende patient weg omdat ze Javiers gezicht voor het raampje van de operatiekamer ziet opduiken, maar ze deinst weer terug als ze door het raampje ook ziet dat hij nog even wat cognac naar binnen slokt.

Regisseuse Marion Laine wilde in dit liefdesmelodrama laten zien dat blijvende passie bestaat. Steractrice Juliette Binoche (wier experimenteerzin als actrice alleen maar te prijzen is) en de net ontdekte Ramírez weten ook allebei goed raad met die onstuimigheid, hun dynamische samenspel jaagt de film voort, maar hun wisselende humeuren zijn niet heel erg geloofwaardig. Zijn dit topchirurgen? Dat hij haar in blinde woede een kopstoot geeft terwijl zij net een vergroot hart vervangt? Die door impulsen verstoorde operaties herinneren in onbedoeld komisch effect nog het meest aan de scènes rond het chirurgenteam van Hans Kesting in het kinderprogramma Klokhuis. Daar bedenkt de dokter ook altijd iets veel leukers om te doen als de patient net helemaal openligt, maar dat is satire, niet zo realistisch (hoopte ik).

Jann Ruyters

undefined

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden