filmrecensies

Androgyne Sneeuwwitje als stierenvechter
Blancanieves

Regie: Pablo Berger Met Macarena García, Maribel Verdú

****

Na twee recente Hollywood Sneeuwwitjes verschijnt er nu ook een Spaans Sneeuwwitje, zwijgend en zwart-wit als 'The Artist', en met Sneeuwwitje als stierenvechtster, iets wat bij de eerste vertoning op het filmfestival in Rotterdam nog enig rumoer gaf. Het comité tegen het stierenvechten protesteerde omdat de film het stierenvechten zou promoten.

Bij het zien van dit sprankelende sprookje in zwart-wit voelen die protesten ook een beetje alsof je Disney beschuldigt van het mishandelen van de zeven geitjes. Vanaf de eerste betoverende openingsbeelden van 'Blancanieves' worden we een archetypisch Spanje binnengezogen: het Spanje van toreadors, flamenco, Don Quichot. Het publiek stroomt in drommen op de arena in Sevilla af om daar getrakteerd te worden op toreador Antonio Villalta, die dan ondanks geheven borstkas en fiere oogopslag toch op de hoorns belandt; het eerste onheil in een reeks van tegenslagen. Zijn hoogzwangere vrouw bevalt van schrik voortijdig van een dochter, Carmen, en sterft in het kraambed. De verlamde toreador blijft in verdriet hangen aan zijn verpleegster; een griezelige vrouw met nogal excentrieke stiefmoederlijke neigingen. Het meisje belandt eerst in de donkere kelder, dan in het duistere woud, waar ze wordt gered door de dwergen die haar met liefde opnemen in hun rondreizende stierenvechters kermis-act; een scheutje Fellini in de verder meer Almodóvariaanse setting.

In interviews vertelde Berger dat hij na acht jaar leuren net het budget voor 'Blancanieves' bij elkaar had toen een vriend vanuit Cannes hem belde omdat daar een zwijgende zwart-wit film in première was gegaan, een geheide hit, direct omarmd door de critici: de latere veelvoudige Oscarwinnaar 'The Artist'. Dat was een domper, maar Berger besloot het positief te zien. 'The Artist' toonde aan dat er zeker een publiek was voor deze nostalgische stille films.

En in Spanje, waar de film tien Goya's won, heeft dat ook zo uitgepakt. 'Blancanieves' is minder geestig, maar zeker zo expressief als de gelauwerde voorganger. De cinefiele Berger speelt gretig met de stijlmiddelen van de zwijgende cinema, de lange schaduwen, de theatrale close-ups, het melodrama, met als hoogtepunt de apotheose in de arena, waarbij Carmen in de voetsporen van haar vader treedt. 'Freaks' van Todd Browning was een inspiratiebron voor de dwergen en hun kermisact. Het middenstuk met de kolderieke sm-spelletjes van de stiefmoeder had best korter gekund, maar Macarena García, die de volwassen Carmen speelt, is (bijna) net zo'n grote verrassing als Jean Dujardin in 'The Artist' was: stoer, stralend, androgyn; een campy Sneeuwwitje, speciaal geschikt voor meisjes die niet en jongens die wel van roze houden.

Jann Ruyters

Weinig grappen en veel karatetrappen in lauwe komedie
Red 2

Regie: Dean Parisot Met Bruce Willis, John Malkovich, Helen Mirren

**

Robert Downey jr. verdedigde ooit tegenover BBC-presentator Jonathan Ross zijn hoofdrol in de Hollywoodblockbuster 'Iron Man' met de opmerking dat hij weleens een film wilde maken waar echt iedereen naar toe ging. Misschien dat zoiets er ook bij oudere acteurs als Anthony Hopkins en Helen Mirren in de actiekomedie 'Red 2' achter zit, al moeten ze dan bij 'Red 1' al op hun neus hebben gekeken.

In 'Red 2' spelen de al jaren verveelde Willis en de prettig pesterige Malkovich opnieuw een stelletje gepensioneerde CIA-agenten dat een huurmoordenaar achter zich aan krijgt. De prettig lijzige Mary-Louise Parker is het liefje dat niet zo fragiel is als Willis wil geloven, koele Helen Mirren schiet te hulp als bloeddorstige Britse bondgenoot en Catherine Zeta-Jones duikt op als kroelende Russische agente. Maar de onbekende Byung-hun Lee steelt de show als sexy Koreaanse huurmoordenaar. Wat ook iets zegt over het script van deze actiekomedie: weinig grappen, veel karatetrappen.

Vraag is wel welk publiek de producenten met deze actiekomedie denken te bereiken. Het script van deel 1 had nog wel voldoende esprit om de leeftijdgenoten van de acteurs binnen te halen. 'Red 2' grijpt daar zeker drie à vier decennia onder.

Jann Ruyters

Trauma's, trips & Tennesee
Jayne Mansfield's Car

Regie: Billy Bob Thornton Met Billy Bob Thornton, Kevin Bacon, Robert Duvall, John Hurt

**

Billy Bob Thornton was de eerste jaren van dit millennium eventjes beroemd als de man van Angelina Jolie vóór Brangelina en heeft zijn coole, tegendraadse imago sindsdien gecontinueerd. Zo speelde hij de enige dissonante figuur, de handtastelijke Amerikaanse president, in het zoete 'Love Actually'.

In het door hem geschreven en geregisseerde 'Jayne Mansfield's Car' is Thornton een van de zonderlinge zoons in een rijke, disfunctionele familie in het zuiden van de Verenigde Staten ten tijde van de Vietnamoorlog. De drie broers zijn, net als hun vader Robert Duvall, getraumatiseerd door de oorlog - ieder overigens weer door een andere oorlog - en zijn nu in de vijftig maar kleven nog steeds aan huis. Hun moeder overlijdt in Groot-Brittannië bij haar minnaar (John Hurt), waarna haar lichaam door die minnaar en zijn twee volwassen kinderen terug naar de VS wordt gebracht. Dat vormt de aanleiding voor het begraven van oude vetes en het smeden van nieuwe seksuele banden tussen Amerika en Europa.

'Jayne Mansfield's Car' doet in zinderende sfeer en dialogen denken aan Tennesee Williams ('Cat on a hot tin roof') maar dan wel een Tennesee Williams op LSD. De LSD zorgt ook voor de beste scène in dit meanderende melodrama, als Robert Duvall het goedje per ongeluk via ijsthee binnenkrijgt net als hij met zijn gewezen rivaal in het bos is beland voor een jachtpartij.

Jann Ruyters

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden