filmrecensies

Het eeuwige getob en gedraai gaat allengs irriteren
To the wonder

Regie: Terrence Malick. Met Olga Kurylenko, Ben Affleck

**

Terrence Malick is een regisseur die veel geduld vraagt. De Malick-liefhebbers zullen dit direct al een blasfemische opening vinden, de Malick-haters zullen hierbij schokschouderen (ja, hè, hè) maar ik zit ertussenin, tenminste bij de vorige Malick-film, 'The Tree of Life' die deels ontroerend en deels kitsch was. Prachtig waren de lyrische beelden van de Amerikaanse jongensjeugd in de jaren vijftig; het babyvoetje, loofbomen, honkbal, de engelachtige moeder, de onvoorspelbare vader, drie klittende, klierende zonen. Kitsch was Sean Pen op het strand.

Lyriek te over ook weer in 'To the Wonder', Malicks derde film in vijf jaar tijd; haastig dus voor de regisseur die tussen 'Days of Heaven' en 'The Thin Red Line' een pauze van twintig jaar in acht nam. Nu hij zeventig is, dringt de tijd om het mysterie te vangen, want dat beoogt hij in To the Wonder, een film die cirkelt rond het wonder van liefde en geloof. Autobiografisch vermoedelijk, en vrij letterlijk: de camera draait rond een Oekraïense vrouw Marina (ex Bond-girl Kurylenko) die rond een Amerikaanse man Neil (de archetypische Ben Affleck) draait terwijl zij in voice-overs hardop over hun liefde mijmeren, eerst in oud Frankrijk, en dan in jonger Oklahoma waar de man de vrouw en haar tienjarige dochter mee naar toe genomen heeft. We gaan van het grind van de Tuilerieën, naar het eindeloze Amerika: motel, benzinestation, supermarkt, akkers en nog eens akkers. Kurylenko blijft er maar dartelen, springen, de armen spreiden. Net als de tienjarige dochter die het nieuwe land en de nieuwe vader eerst heel opwindend vindt en dan toch heimwee krijgt

Los van elkaar zijn de beelden soms ontroerend: de dochter die met de vinger schrijft op het voorhoofd van haar nieuwe vader, de uitgestorven buitenwijk in de avondschemering, de oceaan zonder zwemmers; Hopperiaanse taferelen. Een Spaanstalige priester (Javier Bardem) twijfelt aan zijn geloof: 'What is this love that loves us'. Neils oude geliefde (Rachel McAdams) duikt op tussen paarden en koeien. De Oekraïense klaagt: 'Wat wij hadden betekende niks voor je'.

Maar dat zich herhalende getob en gedraai tegen het vallen van de avond irriteert mettertijd. Misschien beoogde Terrence Malick een 'Hiroshima Mon Amour'. In bespiegelingen over de ongrijpbaarheid en vergankelijkheid van de liefde herinnert To the Wonder aan die film. Had Malick anonieme figuren gefilmd, dan had hij die wisselende gevoelens van verbondenheid en verlorenheid misschien ook wel weten te raken. Nu zit je toch tegen Kurylenko, Affleck en Bardem aan te kijken, allemaal de weg kwijt in een eindeloos uitgesponnen Zwitserleven-commercial.

Jann Ruyters

Bloed zoals bloed bedoeld is in een vampierdrama
Byzantium

Regie: Neil Jordan

Met Saoirse Ronan, Gemma Arterton, Caleb Landry Jones, Sam Riley

***

Aan de recente stroom van vampierverhalen (de populaire 'Twilight' sage en televisieserie 'True Blood') komt voorlopig nog geen einde. Dat wil niet zeggen dat het vampierdrama 'Byzantium' meer van hetzelfde is. In dit verhaal van Moira Buffini, eerder verteld in haar toneelstuk 'A Vampire Story', is bloedzuigen geen metafoor voor seks. Bloed is gewoon het voedsel voor onsterfelijken. Twee jonge vrouwen, voortdurend op de vlucht, arriveren in een Engelse kustplaats. De jongere, introverte Eleanor (Ronan) hoopt er rust te vinden. Clara, omschreven als 'ziekelijk sexy' (Arterton) gaat op zoek naar seksklanten. Ze vinden onderdak in een verlaten hotel, Byzantium genaamd. De vrouwen blijken al tweehonderd jaar te leven.

De Ierse Neil Jordan, met 'The Company of Wolves' en 'Interview with the Vampire' een bekende van het genre, stapt heen en weer in de tijd om uit te leggen hoe dat zit. Hij schuwt daarbij geen bloed of horrormomenten, maar overtuigt met zijn twee uitstekende hoofdrolspeelsters het meest op realistische momenten van poëtische schoonheid. Zoals wanneer de vrouwen 's ochtends vroeg door een bedauwd koolveld lopen. Of een rijtje meisjes in negentiende- eeuws weeshuisuniform, braaf marcherend over het strand. Zelfs de scène waarin Eleanor een bebloed lapje tegen de lippen drukt is vele malen mooier dan de operateske 'bloedende' waterval die meerdere keren terugkomt. De vrouwen, toen en nu, plaatsen zich graag een beetje buiten de gebaande paden en maatschappelijke conventies. Daar is het vampirisme in Byzantium een metafoor voor.

Remke de Lange

Te schattig voor een schop onder haar kont
Hello, I must be going

Regie: Todd Louiso Met Melanie Lynskey, Christopher Abbott.

***

Uit haar eigen leven gegooid door haar overspelige man, duikt de 35-jarige Amy onder in het ouderlijk huis, waar onderduiken nog niet zo makkelijk blijkt. Wie liever in bed ligt te huilen bij oude Marx Brothers-films, wordt er om twaalf uur toch uitgejaagd door het geluid van de stofzuiger en stuit dan in de keuken op een kritische moeder die het niet kan laten haar dochter voor te houden dat ze zich moet herpakken: 'I need you to shape up a little, Amy!' Doe een leuk jurkje aan, maak er wat van.

Gelijk heeft moeder, maar in 'Hello, I must be going' ligt de sympathie bij Amy die door haar scheiding de weg kwijt is, te meer nu ze er langzaam achter komt dat ze eigenlijk nog helemaal geen weg was ingeslagen: studies niet afgemaakt, huwelijk mislukt. Gelukkig maakt Amy tijdens een zakendiner van haar ouders kennis met Jeremy, op zijn negentiende net zo'n angstvallige pleaser, en gespeeld door Christopher Abbott, Marnie's vriendje in de tv-serie 'Girls'.

De charme ligt in die twee schuchtere hoofdrolspelers, met name Melanie Lynskey, die als tiener glansrijk debuteerde als een van de moordende meisjes in 'Heavenly Creatures' maar daarna niet de carrière maakte die voor tegenspeelster Kate Winslet wel was weggelegd. In Hello, I must be going speelt ze een innemende introverte Bridget Jones die eigenlijk een flinke schop onder haar kont zou moeten krijgen, maar daar is deze romcom net iets te schattig voor.

Jann Ruyters

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden