filmrecensies

Het leven als een cyclus van lelijke, zelfgekleide asbakken
Les beaux jours

Regie: Marion Vernoux. Met Fanny Ardant.

***

Caroline (Fanny Ardant) is gepensioneerd, vrij, maar ook wat verloren. Als iemand vraagt wat ze nog zou willen doen, zegt ze: leren schaken, een vaarbewijs halen, 'De tweede sekse' lezen. Best haalbare zaken voor een vroeg gepensioneerde tandarts van zestig, maar Caroline krijgt van haar dochters een abonnement op het buurthuis waar ze kan leren pottenbakken en omgaan met internet. Ze treft er meer bejaarde meisjes zoals zij. Ze lonken droef naar de knappe IT-specialist van nog geen veertig, maar die ziet alleen Caroline met haar mooie donkere ogen. Als hij haar vraagt om even naar zijn zieke tand te kijken, slaat de vonk over.

Fanny Ardant was in de jaren tachtig de mooie buurvrouw van Gerard Depardieu in 'La femme d'a coté', een film van Francois Truffaut met wie ze een relatie kreeg tot de regisseur in 1984 te jong stierf. Begin jaren negentig noemde Jan Cremer een van zijn geschilderde tulpen naar haar. Ardant zoende met Catherine Deneuve in François Ozons musical 'Huit femmes', wapenfeiten in een carrière die toch nooit zo groots is geworden als die van haar tegenspelers, wat ook met haar wat mindere reikwijdte als actrice te maken heeft. In 'Les beaux jours' heeft ze iets kokets, zich al te bewust van de camera, maar net als vroeger ook iets buitenaards, als iemand die de wereld vanaf haar eigen wolk gadeslaat.

Die wazigheid past wel heel goed bij de verwarring van Caroline die in de onstuimige affaire het verdriet ontloopt om het verlies van haar beste vriendin die zes maanden eerder overleden is. En het verdriet om het verlies van haar jeugd. Met haar leven met man en dochters is weinig mis, maar confronterend is het wel dat ze bij het pottenbakken weer aan de asbak toe is, net als toen ze drie was, en net als toen haar dochter drie was. Het leven als een cyclus van lelijke, zelfgekleide asbakken, door regisseuse Marion Vernoux wordt die confrontatie licht melancholisch en innemend berustend vastgelegd.

Jann Ruyters

Mooi evenwicht tussen alledaagse situaties en krioelende zombies
World War Z

Regie: Marc Forster. Met Brad Pitt, Mireille Enos, James Badge Dale, Daniella Kertesz.

***

Voormalig VN-onderzoeker Gerry Lane bakt liever pannekoeken voor zijn gezin dan dat hij naar verre brandhaarden gaat. Maar wanneer het onheil naar zijn eigen woonplaats komt, heeft hij geen keuze meer: terug in het zadel. De wereld wordt bedreigd door een zich snel verspreidend virus, dat mensen verandert in bloeddorstige zombies. Dit is de premisse van het gelijknamige boek van Max Brooks dat een realistisch gevaar vermengt met de fantasy van zombieverhalen. De makers van deze blockbuster bewaken met zorg dat evenwicht: alledaagsheid gaat naadloos over in absurde, mooi gemaakte beelden van duizenden zombies die krioelend over elkaar heen duikelen, of juist verstild, met strakke spasmen en krassende keelgeluiden, wachten op een menselijke prooi. Wat moet het voor een acteur leuk zijn om zombie te spelen.

Brad Pitt daarentegen, tevens producent, vat zijn hoofdrol als held-huisvader ernstig op. Pitt mag op z'n best zijn in licht ironische rollen, tijdens deze zware missie die hem naar Zuid-Korea, Israël en Schotland brengt, heeft hij geen tijd voor grapjes. De goed gemaakte, spannende actiescènes waarin zombies recht op de toeschouwer-met-3D-brilletje afstuiven moeten ons het gevoel geven dat deze ellende ieder moment echt zou kunnen losbarsten. 'Mensen geloven niet dat iets gebeurt totdat het gebeurt', klinkt het omineus. Wie opgelucht denkt de zaal te verlaten, krijgt op het laatst nog even mee: 'Onze oorlog is nog maar net begonnen.'

Remke de Lange

Jonge filmmakers op hun best wanneer ze lef tonen
Filmacademie lichting 2013

Te zien in Filminstituut Eye t/m 5 juli.

Brutaliteit werd beloond, dit jaar op het filmfestival van de Nederlandse Filmacademie waar de eindexamenfilms van de lichting 2013 werden gepresenteerd. De prijzen voor beste speelfilm en beste documentaire gingen naar de films met de meeste lef. Naar de speelfilm 'Cowboys janken ook', en naar de documentaire 'Ik' van Jona Honer over een echtpaar waarvan de man een hersenoperatie moet ondergaan. In 'Cowboys janken ook' trekt de regisseur je soepel en snel het verhaal in over een onstuimige achttienjarige die tijdens het uitgaan de vechtpartij uitlokt waarbij zijn beste vriend in coma raakt. Mooi is hoe de filmmaker toch sympathie wekt voor de jongen, ook door de film in zijn ritme te monteren: energiek, vol bravoure.

'Cowboys janken ook' onderscheidde zich positief van de andere speelfilms die net als andere jaren wat bleven steken in een soms gekunstelde fraaie vorm. De documentairefilms waren volwassener en doordachter. De zorg bleek een gedeelde interesse: kinderen die voor ouders zorgen, meisjes die voor paarden zorgen, scoutingleiders die hun welpen begeleiden. Naast het indrukwekkende 'Ik' ontroerden vooral 'Savannah en haar moeder' van Andrea Mullerova en 'Een scout weet de weg' van Sjoerd Niekamp ; films die de liefde in beeld vangen. In 'Savannah en haar moeder' filmt Mullerova de moeder van Savannah, spierziektepatiënt, terwijl ze met moeite rechtop staat midden in een kamer vol feestende pubers, en naar haar dochter kijkt die zich boven op haar vriendje stort. In het gezicht van de moeder zie je het stille genieten. De ontroerende documentaire doet uitzien naar wat van deze regisseuse ons nog meer zal brengen.

Jann Ruyters

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden