filmmuziek

Nog in Rotterdam (Lantaren/Venster, 9), Den Bosch (Willem II, 9), Groningen (Grand Theatre, 10), Nijmegen (Doornroosje, 11), Eindhoven (Effenaar, 12), Enschede (Atak, 13), Amsterdam (Rialto, 15), Goes ('t Beest, 15) en Utrecht ('t Hoogt, 16)

KEES POLLING

Als kind al werd hij geboeid door de legende van de Golem, een door een Praagse rabbijn (zestiende eeuw) tot leven gewekt kleifiguur die de Joodse gemeenschap moest beschermen tegen pogroms. Net als bij Frankenstein, rebelleert het monster uiteindelijk tegen zijn meester.

Lucas vertolkte de muziek aanvankelijk samen met een goede vriend op keyboards. Later bedacht hij een manier om het in z'n eentje te doen. Op een elektrische en een akoestische gitaar en op een zogenaamde 'steel-guitar' uit de jaren twintig en met behulp van allerlei aan elkaar geschakelde elektronica (van simpele delays en echo, tot eenvoudige samplers) creëert hij een spannende soundtrack die hij onder de film zet.

Daarbij, zo bleek dinsdag in het Filmhuis in Arnhem, volgt hij nauwlettend de verhaallijn van de film: iedere sfeer weet hij prachtig te vertalen in pakkende klanken. Om het voor hemzelf spannend te houden, is zijn muziek voor meer dan de helft geimproviseerd. Alleen de opzet ligt vast, en de thema's die verschillende personages begeleiden. Een daarvan ontleende hij aan Wagners 'Die Walküre'. “Als Jood mag dat eigenlijk niet, maar ik leerde zijn muziek kennen voordat ik van zijn antisemitische ideëen hoorde, en toen was ik al verkocht”, verklaarde hij na afloop.

Hoe goed en opwindend de uitvoering ook was, als toeschouwer kreeg je toch herhaaldelijk de indruk dat Lucas met zijn electronica een grote trucendoos openmaakte. Helemaal terecht was dat niet. Alles gebeurde immers ter plekke; hij gebruikte geen tapes en ook de samplers werkten in real-time. In feite vormde de gitarist met zijn speeltjes een compleet orkest. Niettemin kwamen zijn werkelijke talenten als gitarist vooral in het spotlicht als hij zijn elektronica eventjes niet gebruikte.

De soundtrack zelf bevatte enkele momenten, waarop Lucas op zijn 'steel guitar' soleerde. Op die ogenblikken slokte de film nog een deel van de aandacht op. In de toegiften waren er geen beelden die de aandacht van de muziek afleidden. In liedjes uit een oude Chinese film en een rolprent van The Marx Brothers liet Lucas zich kennen als een zeldzaam begaafd gitarist, voor wie diepgang en muzikaal inzicht, en artisticiteit en technisch vermogen hand in hand gaan. Gelijk een ware meester.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden