Filmfestival Venetië

VENETIE - Welke film vanavond bekroond zal worden met de Gouden Leeuw doet er eigenlijk niet zo toe. Dit filmfestival van Venetië heeft, in tegenstelling tot dat van vorig jaar toen 'Cyclo' van Tran Anh Hung terecht met de hoogste eer ging strijken, geen duidelijke favorieten opgeleverd.

De 53-ste editie van 's werelds oudste filmfestival bevestigde de visie van scheidend directeur Pontecorvo dat de dagen van de auteursfilm geteld zijn. Echte vernieuwingen dienen zich nergens meer aan.

Desondanks worden er natuurlijk films voor de Gouden Leeuw getipt. Afgaande op de polls onder filmcritici in de Italiaanse dagbladen kon de hoofdprijs vanavond wel eens toevallen aan: 'The funeral', Abel Ferrara's degelijke mafiafilm; 'Michael Collins', Neil Jordan's al even bekwame geweldsopera over de Ierse onafhankelijksheidsdoorlog, of aan 'Carla's song', Ken Loach' hoogst integere - maar ook erg drammerige - politieke speelfilm over Nicaragua.

De laatste dagen van het filmfestival ging bijna alle aandacht uit naar drie allang en breed gelauwerde coryfeeën. En ook die grootheden brachten niets nieuws. Met 'Forever Mozart' maakte Jean-Luc Godard weer eens een cryptisch filmessay dat slechts te bevatten is door zijn trouwste adepten. Met 'Brigands' keert Otar Iosseliani, na jaren in Frankrijk gefilmd te hebben, terug naar Georgië, het land waar de eens oppermachtige Sovjets het begin van zijn carrière ernstig bemoeilijkten. Door een in de Middeleeuwen en een in het heden spelend verhaal op elkaar te betrekken, wil hij aantonen dat zijn vaderland altijd door machtwellustige bandieten is bestuurd. Helaas mist Brigands de scherpte, helderheid en spiritualiteit van de schitterende films (ondermeer 'Les favoris de la lune' en 'La chasse aux papillons') waarin Iosseliani eerder ogenschijnlijk op zichzelf staande verhalen wel zinvol met elkaar in verband bracht.

Dé ster van de laatste dagen van het festival was Jane Campion, de alom bewonderde regisseuse van 'Sweetie', 'An angel at my table' en 'The piano'. Campion streek op het het Lido neer om haar (buiten competitie vertoonde) 'The portrait of a lady' te presenteren; een verfilming van de Henry James' roman over een jongen 19-eeuwse Amerikaanse vrouw die zich in Engeland en Italië probeert te ontworstelen aan starre conventies.

Hoe hoog Campion's ster gestegen is bleek wel uit de staande en langdurige ovatie waarmee zij en haar hoofdrolspeelster Nicole Kidman op hun persconferentie begroet werden.

De vorstelijke behandeling die Campion ten deel viel, kon niet voorkomen dat haar met production values (ondermeer schitterende historische locaties en topsterren als Kidman, John Malkovich en Sir John Gielgud) overladen nieuweling gemenge gevoelens opriep.

'The portrait of a lady' is soberder en verhalender dan haar vorige films en ontbeert de surrealistische beelden die dat werk zo intrigerend maakten. Dit keer schurkt zij aan tegen de keurige mainstream kostuumdrama's.

Op de laatse dag van het festival en in de schaduw van 'The 'Portrait of a 'Lady' - het kon niet ongunstiger - ging, bijna onopgemerkt, in een bijprogramma ook nog een kleine Nederlandse speelfilm in wereldpremière: 'De nieuwe moeder', de eerste lange speelfilm van Paula van der Oest. Een in potentie erg aardige road-movie over een arme Let die met zijn zoontje op zoek gaat naar zijn Nederlandse pen-vriendinnetje uit de jaren '60. Helaas verzandt Van der Oest's debuut al snel in een houterige verbeelding van ook nog eens erg clichématige denkbeelden over het contrast van de jeugd van toen en die van nu.

Dat 'De nieuwe moeder' in Venetië bijna ongezien de revue passeerde, zal een streep zijn door de rekening van van producent René Scholten. Hij moet, getuige de woorden die hij hier in een festivalkrant liet optekenen, de stille hoop gekoesterd hebben dat deze film, die eind september het Nederlandse Filmfestival in Utrecht opent, in Venetië met lof zou worden overladen.

“De Nederlanders”, verklaarde Scholten, “hebben een antipathie tegen speelfilms uit hun eigen land; tenminste ... totdat die films succes hebben in het buitenland. Kijk maar eens wat er na de Oscar voor de beste niet-Engelstalige film met 'Antonia' gebeurde.”

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden