Filmfestival is minder veranderd dan nieuwe directeur zou willen

VENETIE - De openingsavond van het 49ste filmfestival van Venetie werd ontsierd door een pijnlijk incident. Monica Vitti, een van de weinige sterren die de avond opfleurden, verliet stampvoetend de Sala Grande in het festivalpaleis. De organisatie was vergeten haar een in het oog lopend plaatsje te geven.

Ook het publiek wordt geconfronteerd met uitwissen van de Italiaanse improvidatiekunst. Zo wordt een vuistdikke catalogus slechts mondjesmaat aangevoerd. Voor de balie waar ze horen te liggen, leidt dat om de haverklap tot woede-uitbarstingen.

Het organisatievermogen van de Italianen heeft echter ook zijn goede kanten. Daarvan is bijvoorbeeld te genieten op het Campo San Polo, een plein in Venetie. Met de gevelrijen als muren is daar een openluchtbioscoop in elkaar getoverd, waar 'gewone Italianen' a raison van twee pilsjes een selectie uit het programma kunnen bekijken.

Ze doen dat iedere avond met honderden tegelijk en laten met gestamp, gejoel, gejuich en applaus merken wat ze van een scene of een hele film vinden. Dat de projectie verre van ideaal is en gehinderd wordt door straatrumoer en tekens van huiselijk leven in de 'gevelmuren' van deze bioscoop lijkt deze filmgekke Italianen niet te storen.

Op het Lido, het eiland voor Venetie waar het echte festival tot 12 september plaatsvindt, is de aanpak van de nieuwe festivaldirecteur Gillo Pontecorvo het gesprek van de dag. Lukt het hem met de publieksfilm het grote publiek en met de artistieke film de fijnproevers te behagen? De soep blijkt de eerste dagen minder heet opgediend te worden dan Pontecorvo haar serveerde in de vele interviews die hem werden afgenomen.

Zo is het programma 'Finestra Sulle Immagini', waarin volgens de directeur avant-garde-werk vertoond zou worden, een vergaarbak van rijpe en groene, korte en lange, experimentele en gewone films. Alles wat niet in het hoofdprogramma of de bijprogramma's kon worden ondergebracht, lijkt in deze 'vuilnisbak' te zijn terechtgekomen.

Ook Pontecorvo's pogingen het grote publiek en vooral de jeugd meer bij het zijns inziens te elitaire festival te betrekken, lukken nog niet echt. Zo wordt in het programma 'Notti Venezia' 'Daens' van de Belgische regisser Stijn Koninx vertoond. Het is een stroeve verfilming van Louis Paul Boons lijvige roman over een priester die aan het eind van de vorige eeuw probeerde het lot van de arbeiders in de textielindustrie in het Vlaamse stadje Aalst te verbeteren. Dat jongeren deze fraaie historische prenten zonder ziel en inhoud waarderen, is twijfelachtig. Waarschijnlijk gaan ze liever naar de disco. Om de jeugd te lokken wordt elke 'Venetiaanse nacht' met een dansfestijn besloten.

Prietpraat

Al met al is er in Venetie minder veranderd dan de nieuwe directeur zou willen. De hoofdmoot van het programma wordt nog steeds gevormd door het nieuwe werk van gerenommeerde auteurs. De trouw aan deze fakkeldragers van de artistieke cinema neemt in Venetie soms zelfs ridicule vormen aan.

Zo lijkt Daniel Bergmans 'Sondags Barn' alleen maar gekozen omdat zijn beroemde vader Ingmar het scenario schreef. Het is een slaapverwekkend brave film die niet op zichzelf kan staan en ook niets toevoegt aan de Bergman-kennis. 'Sondags Barn' wordt besloten met een kort filmpje waarin een zelfingenomen pappa Bergman wat filosofische prietpraatjes verkondigt bij onbeduidende home-movies die hij lang geleden van baby Daniel maakte.

De enige auteur die tot nu toe met goed werk tevoorschijn kwam was Bernard Tavernier. Zijn documentair getinte filmtitel 'L.627' geeft een realistisch en aangrijpend beeld van de bureaucratische en menselijke problemen van Parijse rechercheurs die proberen drugsdealers in te rekenen. Tavernier slaagt er voortreffelijk in hun machteloosheid, frustraties, verontwaardiging en verbetenheid in beeld te brengen.

Een andere film, annex tv-serie, die in Venetie de tongen losmaakt is Edgar Reitz' 'Die zweite HeimatChronik einer Jugend'. In dit dertien delen van twee uur omvattende vervolg op zijn serie 'Heimat' brengt Reitz het Duitsland van de jaren zestig in beeld.

Door het soms onnavolgbare Italiaanse improvisatietalent kunnen lang niet alle bezoekers de complete serie volgen. De persvoorstelling begon namelijk al twee dagen voor de officiele aanvang van het filmfestival.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden