FILMFESTIVAL CANNES

CANNES - Het eerste slachtoffer van het festival is gevallen op Hemelvaartsdag. Letterlijk. Het meisje met de zwarte nagellak viel flauw in de foyer van bioscoop Les Arcades, om half twee 's middags. Geen wonder. Het is warm in Cannes en er stonden zo'n honderd mensen te dringen om toch nog de volle zaal in te kunnen. We wilden allemaal naar de enige persvoorstelling van de nieuwste Abel Ferrara: 'The blackout', vast weer een lekker gore psycho-thriller met Claudia Schiffer en Béatrice Dalle als gevallen vrouwen rondom Matthew Modine als verloederde filmster. We moesten wel naar deze voorstelling, want voor de officiële première om 24.30 uur heb je een smoking nodig en daar doen journalisten niet aan. Onze moeite is vergeefs, maar morgen is er gelukkig een extra persvoorstelling van 'The blackout' ingelast, zo horen we.

De 50ste editie van het Filmfestival van Cannes is losgebarsten. De gekte ook. Een ander voorbeeld: op de openingsavond vertoonden monitoren in het Palais des Festivals het befaamde 'Montée des Marches', het beklimmen van de rood beloperde trappen door de sterren. Twee mannen met handycam-videocamera's filmden die tv-beelden, terwijl ze zich op vijftig meter afstand van het spektakel bevonden. Ik vond die mannen nog verbazingwekkender dan Chiara Mastroianni - tijdelijk! - aan de zijde van Bruce Willis. Getrapte waarneming, waar een beelddenker vast een heel mooi essay over zou kunnen schrijven.

Alles draait om aandacht vragen en gezien worden. Talloze publiciteitsdames - heren zijn er niet in die branche - proberen hun produkt - ster, film of wat dan ook - zo prominent mogelijk voor de camera's en in de vele 'dailies', de speciale festivalbladen, te krijgen. De chaos rond 'The blackout' was zo'n truc. Slim is ook de zet rond de competitiefilm 'Funny games' van de Oostenrijker Michael Haneke: helemaal geen persvoorstelling, om de onzinnige reden dat de zwartgallige toon van de film te schokkend zou zijn om voortijdig prijs te geven. Zoiets kweekt rumoer, en dat is het hoogst bereikbare aan de Croisette. Op de eerste echte festivaldag was de slag voor de ayatollahs: na aanvankelijke weigering gaven de Iraanse autoriteiten op het allerlaatste moment toestemming voor vertoning van Abbas Kiarostami's 'The taste of cherry'.

Even rumoerig als de film zelf was de ontvangst van de openingsfilm, het megalomane science fiction-spektakel 'The fifth element' van de Franse held Luc Besson. Kritiek van de critici werd door Bruce Willis op de persconferentie heel fijn gepareerd met de opmerking dat het geschreven woord toch niet meer belangrijk is in deze tijd. Besson kijkt alvast een paar eeuwen verder: bij zijn film kan de kijker elke hersenactiviteit achterwege laten. 'The fifth element' is een computerspel waar de joystick node wordt gemist. Ten gunste van de Franse trots kan worden gemeld dat de film volledig wordt gedomineerd door de kostuums van Jean-Paul Gaultier, de muziek van Eric Serra en de decors van Moebius en Jean-Claude Mézières. De duurste Europese film ooit reikt niet verder dan buitenkant en lawaai.

Alsof de cinema-nieuwe stijl met opzet tegenover de cinema-oude stijl is geplaatst, levert Marco Bellocchio met 'Il Principe di Homburg di Heinrich von Kleist' een schitterend staaltje sober, klassiek filmmaken. Het morele dilemma van de wegens militaire insubordinatie ter dood veroordeelde prins wordt uitgespeeld in sombere, statische duetten tussen de acteurs, vrijwel steeds gefilmd in close-ups. Net als de Taviani's dat recent lieten zien met hun Goethe-bewerking 'Les affinités electives', blijkt de Duitse Romantiek uitstekend verplaatst te kunnen worden naar een Italiaanse omgeving. Von Kleist kan moeilijk een modieuze inspiratiebron worden genoemd en vertoning buiten het festivalcircuit lijkt kansloos, maar de strengheid en intelligentie van Bellocchio is een verademing na het holle geschreeuw van Besson. Als de eerste twee competitiefilms representatief zijn voor oud versus nieuw, dan is mijn keuze gemaakt.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden