Filmfestival Berlijn

BERLIJN - Geen Franse chansonnier of chansonnière, of hij of zij is te horen in de nieuwste film van de Franse regisseur Alain Resnais, die niet voor niets de titel 'On connait la chanson' heeft meegekregen. Tientallen keren worden de mono- en dialogen onderbroken door flarden zeer herkenbare Franstalige muziek uit de afgelopen vier decennia. Op de meest onverwachte momenten.

Zo schalt ineens de meezinger 'Parole, parole' door de Berlijnse bioscoopzaal, tot groot plezier van het publiek. Even later 'Nathalie' van Gilbert Bécaud. Tien, hooguit vijftien seconden. De chansons lijken uit de monden van de acteurs en actrices te komen, maar de nep straalt er vanaf. Edith Piaf gezongen door een man, Charles Aznavour door een vrouw? Stuk voor stuk blijken de hoofdrolspelers (Pierre Arditi, Sabine Azéma, Jean-Pierre Bacri) een perfecte playback-techniek aan de dag te kunnen leggen.

De intermezzo's slaan soms nergens op. Af en toe zijn ze treffend, bijvoorbeeld wanneer een man zijn heimelijke liefde voor een Parijse stadsgids openbaart en midden in een park 'Nathalie' begint te zingen.

Een film met veel muziek, maar toch geen musical. Er is geen danspasje in te zien. Het verhaal is onderhoudend, humoristisch soms, maar vooral ook treurig en neerslachtig. De leugen is de rode draad. Een man op de versiertoer, die zich voordoet als een schrijver van hoorspelen, maar die in werkelijkheid een gortdroge kantoorbaan heeft; een makelaar die bij de verkoop van een schitterend appartement verzwijgt dat het adembenemende uitzicht over Parijs snel weg zal zijn vanwege de bouw van een torenhoge flat; vrouwen die zich beter voordoen dan ze zijn.

De film is in Berlijn vriendelijk ontvangen. Alain Resnais dwingt nog steeds veel respect af. Maar in kwaliteit haalt 'On connait la chanson' het niet bij de vele juweeltjes ('Hiroshima, mon amour') die de regisseur op zijn naam heeft staan. Op het lijstje kandidaten voor de Gouden Beer van de Berlinale staat de film niet bovenaan.

Veel hoger scoort de nieuwste film van Quentin Tarantino, 'Jackie Brown', die gisteravond in Berlijn in première is gegaan en die nu al 'het absolute hoogtepunt' van het filmfestival wordt genoemd. Een beetje voorbarig, want er staan de komende dagen nog veel mooie films op het programma.

Ook in 'Jackie Brown' zit veel muziek, pop en soul (de Motown-sound van de Surpremes bijvoorbeeld) uit de jaren zeventig. Maar daar houdt de vergelijking met de film van Resnais ook wel mee op. Een lange (ruim tweeënhalf uur) en harde film, met veel geweld, minder echter dan in 'Pulp fiction'.

In een interview met de Berlijnse krant de Tagesspiegel geeft Tarantino een verklaring voor zijn obsessie voor misdaad en gangsters: “Was ik geen kunstenaar geworden, dan was ik waarschijnlijk een crimineel geworden.” Je moet een doel hebben, aldus de kunstenaar: “Waarom worden mensen crimineel? Omdat ze geen doel in hun leven hebben.”

'Jackie Brown' heeft een fabelachtige cast. Pam Grier speelt een stewardess (Jackie Brown geheten) die op vluchten tussen de Verenigde Staten en Mexico geld en wapens smokkelt. Als ze door de politie gesnapt wordt, kan ze strafvermindering krijgen als ze meewerkt de bende op te rollen. Dat brengt haar in grote problemen. De gangsters leggen voor minder mensen om. Een gewezen FBI-agent bijvoorbeeld (gespeeld door Robert de Niro) schiet een jonge vrouw neer (Bridget Fonda) die in zijn ogen iets te lang aan het woord is. “Voor de laatste keer: hou je mond!” Nog geen minuut later is ze dood.

Robert de Niro (die in Berlijn nog niet is gesignaleerd maar op wiens komst de organisatoren van de Berlinale vurig hopen) kan op het filmfestival op vele paarden wedden. Hij doet in maar liefst drie van de 25 films mee die om de prijzen strijden. Naast 'Jackie Brown' is hij te zien in 'Great expectations' van Alfonso Cuarón, die zaterdag in première gaat, en 'Wag the dog' van Barry Levinson, die vrijdag voor het eerst in Europa vertoond wordt.

'Wag the dog', waarin ook Dustin Hoffman speelt, handelt over een Amerikaanse president die in een seksschandaal verzeild is geraakt en die de aandacht probeert af te leiden door een oorlog in een ver buitenland te beginnen. Een superactueel onderwerp. Bill Clinton lijkt dan wel de affaire-Lewinsky overleefd te hebben, de dreiging van een aanval op Irak is er nog steeds.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden