Filmen vanuit de ogen van een kind

We Are the Best!

Regie: Lukas Moodysson. Met Mira Barkhammar, Mira Grosin, Liv Lemoyne en Lily Moodysson.

****

Wat een genot om de Zweedse regisseur Lukas Moodysson terug te zien op het niveau van zijn eerste film, het tienermeisjesportret 'Fucking Amal' waarmee hij zich zestien jaar geleden betuigde als de gedroomde opvolger van de Zweedse maestro Ingmar Bergman. Moodysson - naast filmmaker ook dichter en romancier - kijkt met eenzelfde scherpe blik naar menselijke verhoudingen, met name naar relaties tussen kinderen en volwassenen, en dan liefst vanuit het oogpunt van het kind.

'Fucking Amal' toonde twee verliefde tienermeisjes die zich in een Zweeds gehucht staande probeerden te houden. 'We Are the Best!' draait aanvankelijk ook om twee beste vriendinnen, de introverte Bobo en de extraverte Klara, twee 13-jarige punkertjes die na de grote punkgolf van de late jaren zeventig in 1982 besluiten een punkband op te richten. Eigenlijk te laat, maar dat geeft niet. Ze hebben ook geen instrumenten, maar ook dat is niet belangrijk. Het gaat om de punkgedachte, en dat is wetten en regels bevragen, en de boel op zijn kop zetten.

Daarin zijn Bobo en Klara heel goed, en Moodysson laat zijn innemende jonge actrices veelal improviserend begaan, ook als ze zich uit puur opportunisme op de christelijke Hedvig storten, een allenig meisje dat prachtig klassiek gitaar kan spelen. Daarbij is het Moodysson ernst. De eerste keer dat je Hedwig ziet spelen, schieten de tranen je in de ogen. Een meisje alleen op de wereld, zo lief en begaafd en zo in de steek gelaten door haar medescholieren.

Totdat Bobo en Klara haar opnemen in hun band die geen band is, en het hyperenergieke, dolkomische driemanschap op pad gaat om vergeefs jongens te versieren, en misschien wel gewoon kattekwaad uit te halen. Het mag nog net. Ze zijn dertien. Moodysson volgt het stel met een zwiepende, documentaire-achtige camera, terwijl ze heel punky prediken dat God een fascist is. De meiden worden daarbij niet gespaard. De een mag onverdraagzaam zijn; de ander jaloers. Ze mogen als regelrechte 'dramaqueens' door de film fladderen, en zich dood ergeren aan hun ouders, als die al aanwezig zijn. Dat de film niet doorslaat in het punkgeluid, komt doordat er altijd een soort tristesse aanwezig is op de achtergrond, met name verbeeld door de introverte Bobo, die stilletjes gebukt gaat onder de scheiding van haar ouders.

Pagina 12: interview met regisseur Lukas Moodysson

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden