Film Hirsi Ali goed voor moslimemancipatie

Kritiek op godsdiensten is van alle tijden. De katholieke kerk bloeit, ondanks alle drek en vuiligheid die ze over zich heen krijgt. Dus moslimgemeenschap, niet bang zijn!

Naast het feit dat hun voornamen met dezelfde twee letters beginnen hebben mevrouw Ayaan Hirsi Ali van de VVD en de heer Ayhan Tonca van het Contactorgaan Moslims en Overheid iets anders gemeen en dat is hun afkeer van het islamitisch fundamentalisme.

Maar waar de een grote afkeer aan de dag legt van de wijze waarop vrouwen in de -fundamentalistische- islam worden behandeld, keurt de ander het geweld af dat moslimextremisten overal ter wereld gebruiken om hun doelen te bereiken. Hirsi Ali heeft echter een voordeel boven Tonca. Zij heeft zich bewust buiten de kring der moslims gesteld en levert vandaar uit haar kritiek op de islam. Tonca is op en top moslim en is dus veel beperkter in zijn bewegingsvrijheid.

De film Submission van Theo van Gogh en Hirsi Ali is natuurlijk een topper van de eerste orde. Welbewust worden de islam en de Koran op de pijnbank gelegd en dat op de meest provocatieve wijze. Vrouwen in niets verhullende kleding, getooid met sierlijk geschreven Arabische koranteksten. Het deed me even aan het islamitische paradijs denken waar eeuwig maagdelijk blijvende vrouwen beschikbaar worden gesteld aan de martelaar-moedjahidien, strijders van de islam, conform de tekst uit de Koran (56: 36 en 38). Maar dat beeld willen Tonca en de zijnen natuurlijk niet zien. Hij ziet slechts de bevlekking van zijn geloof maar reageert gelaten: Laten we de film, Submission, negeren. Flauw hoor.

Maar gelukkig zijn er dan al snel anderen die het voor die arme, geteisterde moslims opnemen. Zoals PvdA-kamerlid Nebahat Albayrak, die op tv zegt: ,,Stelt u eens zich voor dat een moslimman deze film ziet; wat moet hij wel niet denken?'' Goed! Ik ben geen moslimman, maar ik probeerde me het voor te stellen. Ik ken zo veel brave moslimmannen die nooit hun vrouw slaan, die soms zelf onder de plak van hun vrouw zitten; ik zou me niet door deze film aangesproken voelen. Ik zou denken: 'Die islam van Hirsi Ali en Van Gogh is niet zoals ik die beleef. Ik gehoorzaam aan het gebod van God om de mens, man en vrouw, te respecteren, en dus zeker mijn vrouw.' Albayrak was weer eens op en top politiek correct.

Kritiek op godsdiensten is van alle tijden. Indertijd, toen aan de Universiteit van Tilburg het onderwijsprogramma 'Turks en Arabisch in Europa' nog gegeven werd, had ik altijd veel moslimstudenten en -studentes in de collegezaal. Toen ging het om de gewraakte uitspraken van Pim Fortuyn en de nasleep van 11 september. De moslimstudenten waren verontwaardigd over zoveel kritiek.

Maar in de discussie hield ik hun altijd het voorbeeld van de Rooms Katholieke Kerk voor. Wat de huidige paus, en pausen voor hem inzake andere kwesties, voor vuiligheid en drek over zich heen hebben gehad met betrekking tot de richtlijnen over de positie van de vrouw in de kerk, de visie op het condoomgebruik ter voorkoming van de verspreiding van aids, dat verdraagt een normaal mens niet.

En wat te denken van de talloze gevallen van seksueel misbruik door katholieke priesters in de Verenigde Staten en onlangs nog in het seminarie in Oostenrijk. Liep de kerk toen leeg? Was dat het einde van Rome? Stuurden de Nederlandse bloemenkwekers nu eindelijk met Pasen en Kerst geen bloemen meer naar de Sint Pieter in Vaticaanstad?

Nee hoor. De kerk bloeit nog steeds. De paus verkondigt zijn leerstellingen nog steeds, hoe controversieel ook. Natuurlijk wilden mijn moslimstudenten niet vergeleken worden met de fel bekritiseerde katholieke kerk maar ze waren wel gevoelig voor het argument dat een religie heel wat kan hebben, dat er heel veel moet gebeuren eer een religie implodeert dan wel explodeert.

Submission van Hirsi Ali en Van Gogh is een uitstekende katalysator voor de emancipatie van moslims in dit land. Of ze het willen of niet, ze zullen nog heel wat drek over zich heen krijgen. Maar geloof het of niet, dat is vaak de westerse manier van het uiteindelijk accepteren van een ander: op de proef stellen en uitdagen zodat de getergde tegenstander al zijn eigen gal en boosheid spuit. Om vervolgens, geheel in Nederlandse stijl, over te gaan tot de orde van de dag.

Dus meneer Tonca: reageer maar wel. Niet bang zijn. Het is niet het einde van de wereld, integendeel, het is het begin. Volg het moedige voorbeeld van Loubna Berrada in Trouw van 1 september; Loubna, een moslima, die zonder omwegen tegen Hirsi Ali zegt: 'Ik vind het hard nodig wat jij doet' en zij voegt daaraan toe: 'Dankzij haar kunnen we eindelijk discussie voeren.'

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden