Fietsers in Parijs, pas op voor de opgerolde krant!

De bronzen leeuw op Place Denfert-Rochereau kijkt minzaam over de chaotisch voortbewegende automassa. Hij is mijn dagelijkse baken bij de levensgevaarlijke oversteek. Even later: Port Royal. Ook hier moet ik even goed opletten, wat moeilijk is vanwege het uitzicht. Vlak voor me strekken de tuinen van het Luxembourg zich uit met daarin de Senaat. In de verte op de heuvel schittert de Sacre Cœur in de ochtendzon. Ook op Boulevard Saint Michel toeteren auto’s pal naast me, want ik mag op de busbaan. Naar beneden zoef ik nu, richting de Seine.

door Marijn Kruk

Niet mooiers dan fietsen in Parijs zou je haast zeggen. Maar het blijft een riskante onderneming. Dat ervoer onlangs nog Hugo von Sibletz, de nieuwe Nederlandse ambassadeur. Hij glibberde weg op de keien in de buurt van de Champs-Elysées en brak zijn heup. En als het niet de plotseling openslaande autoportieren zijn, dan zijn het wel het voortrazende verkeer, de eenrichtingswegen of de talrijke stoplichten die het fietsplezier vergallen.

Toch veranderde er de afgelopen jaren het nodige in Parijs. Fietspaden werden aangelegd, fietsers mogen overal op de busbaan en op de zomerse autoloze zondagen zelfs op de boulevards langs de Seine. Er werd een heuse minister benoemd, ’Monsieur Vélo’, in de figuur van Hubert Peigné. Zijn onbegonnen taak is het om de Fransen op de fiets te krijgen. Waar Nederlanders per dag gemiddeld 2,3 km per fiets afleggen, fietsen de Fransen nog geen 200 meter. Peigné erkent dat Frankrijk op dat punt een grote cultuuromslag moet maken.

Dat vindt ook fietsenimporteur Bart Vos van HollandBikes. Hij opende onlangs een winkel in Hollandse fietsen aan de Boulevard Brune in het zuiden van de stad. Het voornaamste probleem is volgens hem de belabberde kwaliteit van de Franse fietsen en het gebrek aan service. ,,Dat ontneemt veel Parijzenaars al bij voorbaat de zin om te fietsen’’, aldus Vos. Hij doelt op de inderdaad tamelijk wrakkige Peugeot-fietsen of nog erger, die van de Decathlon-winkels. ,,Die vallen al uit elkaar als je ernaar kijkt.’’

Toch wint het fietsen aan populariteit in de Franse hoofdstad. De Parijse fietser – al dan niet met beschermend mondkapje of helm – manifesteert zich, vaak ten koste van een minstens even kwetsbare groep: de voetgangers. Maar die weren zich stevig. Een fietser die zich op het trottoir waagt om zo een eenrichtingsstraat te mijden krijgt de verschrikkelijkste scheldwoorden toegebeten. En wee de degene die door rood licht rijdt! Als hij al geen salaud (schoft) is, staat er wel een oud vrouwtje klaar om hem ervan langs te geven met een opgerolde krant, zoals mijzelf al diverse malen overkwam.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden