Fietsen voor oranje: Nederland - Frankrijk

In Nederland wordt niet gevoetbald, er wordt geboerd. Het gehucht in Overijssel, op de grens van het Nationaal Park de Weerribben, was vroeger een flink dorp dat leefde van het turfsteken, meldt een ANWB-bord. Nu bestaat het slechts uit een groepje boerderijen, zonder voetbalveld, maar met een mooie naam die ouder is dan het land waar die naam aan doet denken, het land waar Jan en alleman oranje uit het raam heeft hangen. Iedereen is met zijn gedachten in Frankrijk, en daar ga ik dan ook maar naar toe. Voor onze jongens!

BAS DEN HOND

Het slaat nergens op, dat schreef ik ook al toen ik twee weken geleden van Winneweer naar Nederland fietste, maar waarom zou bier hijsen en de kelen hees schreeuwen voor de buis méér helpen? Vorige keer regen, nu een noordwesterbries die twee keer zo hard waait als het KNMI voorspelde: aan mij zal het niet liggen.

De rit gaat van het veen de dijk op en van de dijk het bos in. Die dijk, de oude Zuiderzeedijk, begint bijna meteen na Baarlo. Ik vermijd deze keer zorgvuldig het nieuwe land, al lijkt de polder Mastenbroek, waar je terechtkomt via het veer van Genemuiden en nog een stukje Kamperzeedijk, wel heel erg op een nieuwe Zuiderzeepolder met zijn haakse wegennet. Maar visdiefjes zijn er zo te zien erg gelukkig.

Echt mooi wordt het land-schap pas na het Zalker voetveer. Dat veer wordt niet echt aangekondigd vanaf de weg tussen Kampen en Zwolle; als je die weg opkomt vanuit 's-Heerenbroek moet je heel even naar links gaan en dan is er rechtsaf een smal fietspad waar het groene bordje in wijst. Over een woelige IJssel brengt een klein motorschip je naar Zalk.

Het ANWB-bord - ook hier, en het wordt vandaag verder alleen nog maar toeristischer - vermeldt de kerk uit 1200 en de restanten van het kasteel. Maar niet de gebeurtenis waarmee Zalk echt geschiedenis maakte, zich althans in mijn hoofd voor altijd een plekje verwierf onder het kopje 'deprimerend'. Nee, niet Klazien, die was nog wel om te lachen; het was hier dat in 1825 de laatste bever van Nederland werd gevangen. Dat er inmiddels Pools sprekende bevers in de Biesbosch rondzwemmen is geen reden om dat maar te vergeten.

Een stukje de IJssel langs nu, al is het meer 'de uiterwaarden langs', je ziet wel water maar dat stroomt niet, de rivier zelf is een dunne streep water ver weg. Bij Hattem ben je zelfs gedwongen de grote weg langs de stad te nemen, al is dat geen straf bij zo'n mooie oude stad.

Vanaf Hattem wijzen de bordjes van de Gazelle Veluweroute (het bedrijf zit in de buurt, in Dieren) je naar een fietspad even van de grote weg af. Een bord bij molen De Vlijt legt uit dat langs die route ooit het boemeltje Hattem-Apeldoorn tufte. De molen heeft dat nooit mogen meemaken, dat is nieuwbouw na een brand.

Het is mogelijk om de tocht vanaf dit punt (of eigenlijk: de eerste zijweg vóór De Vlijt) iets te verlengen met een een mooi stuk langs de IJssel, tot Oene, maar ik ga dit keer langs het Apeldoorns Kanaal. Het is een flink stuk, maar de bomen aan de overkant van het kanaal geven beschutting tegen die noordwester, terwijl je links op je gemak kunt kijken hoeveel buizerds je in het weiland kunt tellen.

Als het Kanaal onder de weg doorgaat, ga ik eroverheen en dan wordt het tijd voor de grote oversteek: de zandbult van de Veluwe over. Eigenlijk twee bulten: eerst via Gortel naar Elspeet, van 7 naar 58 meter hoogte en dan terug naar 28 meter, en dan naar de IJsselmeerkust via een lager, maar wel hobbelend stuk bos.

Dat eerste stuk, naar Elspeet, gaat over een lekker rustig fietspad door de Koninklijke Houtvesterij Het Loo: de ingang vind je door in Gortel de Boshuisweg te nemen, die al gauw doodloopt voor auto's. Dat eerste stuk is een en al bos, maar toch afwisselend. Wegwijzers staan er niet, maar wie consequent rechtuit gaat komt vanzelf op de weg naar Elspeet uit.

Vanuit Elspeet ga je eerst even richting Nunspeet en dan sturen al gauw fietsbordjes richting Hulshorst je linksaf het bos in. Nu zijn er ook zandverstuivingen en heidevelden te zien, de uiterste randjes van het militaire oefenterrein. En een forse beek, die zichzelf meters diep het zand in geschuurd heeft en zich borrelend een weg omlaag zoekt.

Aan het eind van het bos gaat het pad vanzelf over in een viaduct over de rijksweg. De bewegwijzering aan de andere kant is niet meer zo geweldig als het tot nu toe steeds was. Ook hier geldt: gewoon zoveel mogelijk rechtdoor rijden (de Molenweg), en je komt in Hierden op de weg naar Harderwijk en Frankrijk.

Ook in Frankrijk geen voetbalveld gezien, wel een hoop oranje. Verder valt er weinig over te zeggen, behalve dat al onze gedachten daar zijn. Op die van mij na, als ik er doorheen rijd. Die zijn dan in Harderwijk, waar paling is en een station.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden