Fietsen van riet en een boomstronk aan een parachute

lang en kan in twee uur worden afgelegd. De hier beschreven route is een combinatie van een 'van station naar station route' (op station Venray te koop voor twee gulden) en een lokale route van het Limburgs landschap. De NStocht wordt gevolgd tot het informatiebord over de Boschhuizerbergen, daar in tegengestelde richting de lokale route volgen. In het natuurgebied zijn honden verboden. Na de omheining direct rechts richting Oostrum.

HANS MARIJNISSEN

Een wortelstronk aan een parachute is wel het meest vergezochte 'kunstobject' dat in de bossen van het Limburgse landgoed Geysteren is tentoongesteld. Volgens de polderboer die jaren geleden het huis bij de oude rosmolen heeft betrokken en zich nu als houtkunstenaar opwerpt, heeft de stronk duidelijk een gedaante van een vallend persoon. Een parachute eraan, en klaar is Kees.

De boer heeft meer van die kunsten uitgehaald. Bij de nederzetting naast de watermolen, staat zijn openluchtmuseum vol met fietsen van riet, grillige stobben en takken die met de vijl zijn bijgewerkt, en plakjes boom die met een gloeiende spijker zijn behandeld. Luctor et Emergo staat er dan, of een of andere bijbeltekst. En dan gaat het object direct als 'houtsculptuur' het museumpje in.

Al zijn de produkten van de boer niet van hoge kwaliteit, zij geven het dal van de Oostrumse beek wel een vreemde atmosfeer. Zeker met zijn luid balkende ezel erbij, en de wei vol jonge stieren die wild achter de wandelaars aan lopen en van tijd tot tijd hun achterpoten de lucht in smijten. Maar goed dat er prikkeldraad bestaat.

Het landgoed Geysteren, ten oosten van Venray, met het daarnaast gelegen stuifzandgebied Boschhuizerbergen, is een gebied waarin een wandeling van een dikke twee uur een rijke variatie in landschap oplevert. Landgoed Geysteren zelf, met het dorpje Oostrum net daarvoor, is een landbouwgebied met weilanden, eikenbossen, tuinderijen en om de kilometer een kapel of kerk, die het rijke roomse illustreren. Wandelaars op zondag moeten tegen de wierooklucht kunnen.

Via de kronkelende beek die na de watermolen kan worden gevolgd, langs de varens en het hoge riet, komt het pad over boomstambruggetjes uiteindelijk bij de gotische sint Willibrorduskapel (1542) uit. Midden in de bossen doemt hij daar opeens op, volgens de overlevering staat het kerkje precies op de plek waar waar de heilige Willibrordus, bisschop van Utrecht en Antwerpen, de toen nog heidense bewoners van de streek heeft gedoopt. In de Frankische tijd werden hier al rechtszittingen en offerhandelingen gehouden. Je kunt het je niet voorstellen, nu op deze plek fietsers hun meegebrachte boterhammen eten.

Het kerkje moet binnen ook een prachtig gebrandschilderd raam hebben. Dat zal best, maar de kerk zit op slot. Zelfs de oude waterput in de veenpoel dat water werd voorheen gebruikt bij de genezing van oogkwalen - is afgedekt en van een groot slot voorzien. Een historisch complex aangepast aan de grillen van de twintigste eeuw.

Na een flinke wandeling in de richting van het spoorlijntje tussen Venray en Boxmeer, neemt het Limburgs Landschap de route over die nu door het sterk afwijkende landschap van de Boschhuizerbergen leidt. Eens moet het stuifzandgebied voor grote overlast hebben gezorgd. De boeren die net hun gewas hadden ingezaaid, zagen tegen de oogst hun akker veranderd in een zandmassa die meer op een strand leek dan op een graanschuur. Om dat gestuif tegen te gaan, zijn her en der bomen geplant. De huidige Boschhuizerbergen zijn gespaard gebleven en worden nu als natuurgebied in stand gehouden. De route zigzagt heuvel op en heuvel af. Deels door het rulle zand, langs jeneverbesstruwelen, zeldzame korstmossen en de zwarte els. Deels over de paden die door vee zijn 'voorgelopen'; dit gebied wordt namelijk natuurlijk begraasd door staatsbosbeheer-schapen.

Het wandelen gaat hier wat moeilijk, zelfs profielzolen schuiven weg in het rulle zand. Een troost: trage wandelaars zien het meest. En wie oplet maakt hier kans een ree of vos te zien wegschieten. Volgens het bord bij de ingang van dit park moeten hier ook buizerds, torenvalken en uilen zitten. Opgelet, maar niet gezien. Maar ook een specht maakt gelukkig.

Na de stuifzandduinen is het beginpunt van de tocht - de toren van Oostrum - in de verte al zichtbaar. De wandeling gaat door de velden of langs de bosrand richting dorp. Het loof van de asperges staat al te wuiven.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden