Fietsen met factor 30

Mijn bidon sprong door de keiharde klappen van de fiets

Andrea Bosman schrijft elke week over ons vermaak, in de breedste zin van het woord. Reacties naar andreabosman@trouw.nl

'Bijna starten, halen jullie nog even de zonnebrandcrème?', appte ik naar huis. Het was zondagochtend, kwart over negen en met 14.000 andere gele shirtjes stond ik klaar om de recreantenversie van de Touretappe te gaan fietsen. Met een geleende racefiets, dito helm, bril, broek, sokken en handschoentjes: alleen mijn hardloopschoenen verraadden lelijk dat ik geen 'echte' fietser was. Bij fietsen luistert het heel nauw met de uitrusting, zag ik om me heen.

Een onverschrokken vriendin had ons samen ingeschreven. In ons eigen Utrecht onder politie-escorte - inclusief die bekende drietonige 'tourtoeter' - over vrijgemaakte wegen dwars door alle stoplichten fietsen, dat kon ze niet laten passeren. En die 110 kilometer, zei ze, dat zou best gaan. Ik zei ja en probeerde niet al te veel over de afstand na te denken.

De route liep hemelsbreed 100 meter van ons huis, dus als ze mij daar nou die tube zonnebrand zouden aanreiken... En ja hoor, na een omtrekkende beweging door de stad, over de ringweg en een hoop rotondes waar je normaal alleen met de auto mag rijden, zag ik ze staan. Mijn oudste strekte een arm uit om mij de factor dertig aan te reiken, een mix van glimlach en gêne op haar gezicht.

Daarna begon het echt. Ik zag weer eens hoe mooi Nederland is, bij fort Wierickerschans bij Bodegraven was ik bijvoorbeeld nog nooit geweest. Daar wachtten grote hoeveelheden koffie, bananen en krentenbollen op 14.000 renners - die om daar te komen allemaal via een smalle loopbrug over de fortgracht moesten schuifelen, sommigen schuimbekkend over zoveel oponthoud. Ik stelde vast dat fietsers branie-achtiger zijn dan lopers en zag af en toe doodenge passeermanoeuvres - alsof er echt een gele trui in Utrecht wachtte.

Maar waar de route zich voor ons uit slingerde en er een lang geel lint van al die duizenden fietsers door het landschap trok, een reusachtig peloton, waren we deel van een land art-project dat Christo bedacht had kunnen hebben - kon iemand niet een drone naar boven sturen om dit vast te leggen?

Eén kleine gebeurtenis kreeg ik niet uit mijn hoofd. Op zondagavond schreef ik een haastig mailtje aan de organisatie, om te zeggen dat ik fijn gefietst had, mede dankzij al die vrijwilligers, maar dat er een angstig moment in het traject zat, in de tunnel van het spoorviaduct richting Overvecht, naast de flats van de Van Lieflandlaan. Daar zaten twee akelige roosters, mijn bidon sprong door de keiharde klappen van de fiets, ik vreesde voor mijn band, na afloop hoorde ik van een bozige fietser - hij moest ook al heel lang op zijn bier wachten - dat zijn band daar echt geklapt was.

Ik kreeg visioenen van een massale valpartij, het halve peloton na een paar kilometer op het asfalt. Er kwam een mailtje terug, dat het viaduct de aandacht van de organisatie had. En ja, ze zouden er iets aan doen.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden