Fietsen langs de rivier, verdwalen is hier onmogelijk

Langs de Duitse rivier de Main loopt de Main Radweg, een fietspad van 520 kilometer. Van de Duitse Fietsersbond, kreeg de tocht vijf sterren. Drie etappes langs veelzijdig 'achterkantland'.

'Wil je een elektrische fiets?", vraagt de fietsverhuurder. "Als je een heuvel op fietst, voelt het alsof er iemand met je meetrapt. Probeer maar." Ik stap op, fiets de heuvel af en weer op. Het voelt of er niet één, maar vier mensen met me meetrappen. "Een gewone fiets dus", concludeert de verhuurder. Hij stopt een bandenplaksetje in de fietstas en wenst me sterkte. "Ze verwachten regen."

Etappe 1 Bamberg - Nordheim am Main (104 kilometer)
Gelukkig heb ik een regenbroek. Opnieuw fiets ik de heuvel af, naar de Regnitz, het smalle riviertje dat straks uitmondt in de Main. Ik test de remmen. Ze doen het. Vandaag fiets ik naar Nordheim am Main. Hemelsbreed ben ik er zo, maar ik fiets langs de Main en die slingert. Het is even wennen. Mis ik geen bordjes? Wat als ik een lekke band krijg? Waarom heb ik mijn lekke banden altijd door anderen laten plakken? Houdt het vandaag nog op met regenen?

Als ik het fietsritme, vlak voor Viereth, te pakken heb, bedenk ik tevreden dat ik nog niet één keer heb hoeven afstappen om op de kaart te kijken. Ik denk aan de woorden van de fietsverhuurder: "Man kann sich nicht verfahren" - "je kunt niet verdwalen". Hoewel ik vond dat hij met die woorden alle avontuur uit deze tocht sloeg, ben ik nu blij dat ik dat avontuur niet meemaak.

In Eltmann bestel ik koffie. De eigenaresse van het koffietentje is hartelijk. Ze geeft me een theedoek voor mijn natte gezicht en een gratis tweede kopje. Als ik weer opstap, zegt ze iets liefs. Ik versta haar niet, maar moet denken aan een Calvé-reclame met Evert van Benthem. In Wipfeld steek ik de Main over met een pontje. Het is inmiddels opgehouden met regenen, de kleuren van Wipfelds huisjes zijn warm, tegen de loodgrijze lucht. Vlak na Volkach raak ik van het pad af en kom terecht op een industrieterrein. Geen idee hoe ik terugkom bij de rivier. Een Pools meisje biedt aan om voor me uit te fietsen, omdat ze ook naar Nordheim moet. Ze fietst zo langzaam dat ik bijna omval.

Om zes uur heb ik afgesproken met een wijnboer. Om kwart over vijf realiseer ik me dat ik te hoog heb ingezet, met honderd kilometer per dag. Vanaf nu moet ik vijfendertig kilometer per uur trappen om om zes uur in Nordheim te kunnen zijn. De Poolse fietst nog altijd stapvoets. Ik ga naast haar rijden en leg in mijn beste Pools uit dat ik een afspraak heb. Ik ga op mijn pedalen staan. Twintig minuten te laat kom ik aan in Nordheim, plakkerig, bezweet en met een lege maag. Een half uur later heb ik zeven verschillende soorten wijn geprobeerd, weer een half uur later neem ik me voor nooit meer achter elkaar zeven verschillende soorten wijn te proberen.

Etappe 2 Nordheim am Main - Gemünden am Main (111 kilometer)
Ik vertrek vroeg, om nu wel op tijd de etappefinish te bereiken. De zachtgekleurde huisjes van Gerlachshausen maken het dorpje, ondanks de ochtendschemer, warm en gezellig. Het dorpje komt traag in beweging. Er is een klooster en een fietsershotel. Daarvan ben ik al veel tegengekomen. Ze heten Radlernest, Tandemhotel of Bett & Bike. Sportveldjes heb ik ook veel gezien. Voetbalvelden, tennisbanen, zwembaden, nooit dóór woonwijken, maar steeds erlangs. De Main Radweg voert over achterkantland.

Bij Ochsenfurt steek ik met een overdekt pontje de rivier over. Het is er knus. De stuurvrouw vindt het prima als ik nog eens heen-en-weer ga. Voor het middaguur zie ik dat ik al vijftig kilometer heb gefietst. Het is nog zeven kilometer naar Würzburg en naar koffie.

Toch niet, want vlak voor Würzburg ontdek ik dat ik hier wel degelijk kan verfahren. Ik raak geïrriteerd - want niet goed opgelet - bedenk dat dat geen zin heeft, keer om, pak een stukje autoweg mee en steek de Alte Mainbrücke over. Würzburg is innemend. Ik wil hier de hele dag wel blijven.

Als ik weer opstap, bedenk ik dat ik beter kortere etappes had kunnen kiezen, om meer tijd in de dorpen en steden langs de route door te kunnen brengen. Ik luister naar Herbert Grönemeyer op mijn MP3-speler en zet 'm weer uit omdat ik hem toch niet versta. Ik fantaseer in de frisse wind over hoe het zou zijn om de Main Radweg bij min veertien te fietsen en als ik even opzie tegen de dertig kilometer die ik nog te gaan heb, bedenk ik dat ik de Main Radweg gelukkig niet bij min veertien hoef te fietsen.

Weer kom ik later dan gepland aan in mijn hotel. Zum letzten Hieb heet het, 'de laatste slag'. Aan de hotelbar een gezellige mix van hotelgasten en houthakkers. De hoteleigenaar serveert heerlijke Käsespätzle en vindt het een slecht plan als ik morgen 130 kilometer fiets. "Dat haal je nooit", grijnst hij. Hij biedt aan me morgen een stuk met de auto te brengen.

"Nee, bedankt", zeg ik. Ik zeg dat ík honderd kilometer per dag wilde fietsen en dat het niet de bedoeling is dat ik een verhaal schrijf over een fietstocht die ik deels per auto heb afgelegd.

Hij schenkt me een glas wijn in en vraagt of hij mijn fiets nu al in de kofferbak van zijn auto zal leggen, of morgenvroeg pas.

Etappe 3 Gemünden am Main - Aschaffenburg (35 plus 98 kilometer)
Het wordt 's morgens vroeg. De hoteleigenaar laadt mijn fiets in zijn Cadillac Escalade. "Alle Amerikaanse acteurs rijden erin", straalt hij.

Het is stralend weer. Echt weer om in een Cadillac Escalade over de Duitse snelweg door de Spessart te glijden. In Lohr am Main stopt de hoteleigenaar. De geboorteplaats van Sneeuwwitje wil hij me niet onthouden en ik besluit er geen literatuur op na te slaan, maar gewoon te geloven dat Sneeuwwitje bestaan heeft en hier vandaan komt.

Als we weer in de auto stappen, vraagt de man of ik me niet kapot verveel, fietsend in m'n eentje. Nee, zeg ik, integendeel. Ik zeg dat ik onder de indruk ben van de streek, van de fietsroute, van de veelzijdigheid, van de vriendelijke ontvangst overal. Ik vertel hem dat ik gisteren, tijdens een lang en eentonig stuk Radweg, even naar Herbert Grönemeyer luisterde, maar dat ik het fijner vond zonder muziek en dat ik Herbert Grönemeyer bovendien niet verstond. "Begrijpelijk", zegt de hoteleigenaar, "wij verstaan hem ook niet."

Bij Rothenfels biedt hij aan om mijn fiets even uit de kofferbak te halen, dan maakt hij een foto en hoeft niemand te weten dat ik heb gesjoemeld. Bij Hafenlohr vertelt hij dat hij bij vijf vrouwen zes kinderen heeft, maar dat het er ook zeven kunnen zijn.

In Marktheidenfeld zet hij me af. We nemen afscheid en ik stap op de fiets. Het is een heerlijke fietsdag, alles gaat vanzelf. Op de brug met aan de ene oever Freudenberg en aan de andere oever Kirschfurt, stap ik af. Een half uur lang sta ik op de brug te kijken.

Bij Miltenberg worstel ik me door een onbegaanbaar bos. Het verbaast me dat de bedenkers van de Radweg dit pad hebben opgenomen in hun route. Op de kaart zie ik dat ik al kilometers lang aan de verkeerde kant van de Main fiets.

In Suzi's Schnitzelfarm, vlak voor Aschaffenburg, maak ik een laatste stop. De enige gast in de farm is een corpulente bouwvakker die begrijpend knikt als ik vertel dat ik drie dagen langs de Main heb gefietst en zou wensen dat ik dit ritme van fietsen, eten en slapen nog een week of drie kon vasthouden.

"Ah, der Main entlang", zegt hij. Ik knik. De laatste kilometers naar Aschaffenburg fiets ik langs achterkantland. Ik zet nog één keer aan en waan me dan op de Champs-Élysées.

Adembenemend Duits landschap verandert doorlopend van karakter
MAIN-RADWEG

De Main-Radweg voert over 520 kilometer stroomafwaarts langs de oevers van de Duitse rivier de Main: Van Bayreuth in Beieren, slingerend over de Maindreieck en -viereck tot Mainz, voorbij Frankfurt in Hessen, waar de rivier uitkomt in de Rijn. Als eerste fietsroute in Duitsland kreeg de Main-Radweg van de Duitse Fietsersbond (ADFC) vijf sterren. Geen wonder: De fietsroute is veelzijdig en afwisselend, het landschap vaak adembenemend. Het karakter ervan verandert doorlopend. Van goed bier en stevig eten in Oberfranken, langs wijngebieden in Unterfranken tot in de Spessart - het grootste samenhangende bosgebied van Duitsland - langs schilderachtige dorpjes en historische steden. De tocht leidt soms langs grote wegen en steeds over goed aangelegde fietspaden en is goed aangegeven. Langs de route zijn veel fietsvriendelijke overnachtingsmogelijkheden. De rivier loopt parallel aan het spoor, dat maakt het mogelijk om etappes over te slaan en soms de trein nemen. Wie de hele route van Bayreuth naar Mainz wil fietsen zonder etappes over te slaan, moet er zeker tien dagen voor uittrekken. Het boekje Main Radweg wordt uitgegeven door Esterbauer Verlag (esterbauer.com) en is onder meer verkrijgbaar via fietsvakantiewinkel.nl.

BAMBERG

Bamberg is een Gesamtkunstwerk, een totaalkunstwerk, zeggen zijn inwoners, onder wie veel studenten. Het stadje, gebouwd op zeven heuvelen, heeft de grootste bewaard gebleven historische binnenstad van Duitsland en staat op de Werelderfgoedlijst van Unesco.

Bamberg ligt aan het riviertje de Regnitz, vlak voor die uitmondt in de Main en wordt, vanwege zijn vissershuisjes aan de Regnitz, ook wel Klein Venetië genoemd. Het stadje staat bekend om zijn Rauchbier, een speciaalbier en telt negen brouwerijen.

NORDHEIM AM MAIN

Nordheim am Main vormt de grootste wijngemeente in Franken. Een charmante, idyllische plek, gelegen aan de Mainschleife, een lus in de Main die maakt dat Nordheim met het dorp Sommerach op een 'wijneiland' ligt. Tachtig families leven hier van de wijn, de helft in collectieven, de andere helft zelfstandig.

Sinds een paar jaar biedt een aantal wijnboeren overnachtingsmogelijkheden aan. Zij betrekken hun gasten nauw bij de wijnbouw. Naast wijn, staat Nordheim ook bekend om zijn asperges.

WÜRZBURG

Negentig procent van de binnenstad van Würzburg werd bij geallieerde luchtbombardementen in 1945 verwoest. De oude kern van de stad is eind jaren tachtig hersteld en gelegen aan de rechteroever van de Main, te bereiken via de Alte Mainbrücke.

Op een heuvel aan de rand van de stad bevindt zich de vesting Marienberg, waarin nu het Mainfränkisches Museum is ondergebracht. De laat-barokke residentie, ontworpen door Balthasar Neumann, staat sinds 1981 op de werelderfgoedlijst van Unesco.

GEMÜNDEN AM MAIN

Gemünden am Main ligt in de rechterbovenhoek van de Mainviereck. Het heeft twee bijnamen: Dreiflüssestadt, omdat hier de rivieren Saale en Sinn uitmonden in de Main en Tor zu Spessart und Rhön (poort naar de Spessart), omdat vlak na Gemünden de Spessart begint. In de dertiende eeuw stond hier de Burcht Scherenberg, die in de tweede helft van de achttiende eeuw werd verwoest. Vanaf de binnenplaats van de ruïne is het uitzicht over het dal adembenemend.

ASCHAFFENBURG

Aschaffenburg is kleinschalig en levendig, een stadje van paleizen, parken en musea, dat ook bekend staat om zijn vele kroegjes.

Aschaffenburg ligt aan de rand van de Spessart, bij de monding van het riviertje de Aschaff in de Main.

Schloss Johannisburg domineert de aanblik van de stad. Vlak ernaast staat het Pompejanum, een reconstructie van een Romeins woonhuis. In de Stiftbasiliek uit de tiende eeuw hangt de befaamde Bewening van Christus van de schilder Matthias Grünewald.

undefined

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden