Naschrift

Feyenoordfan én ambassadeur voor street art

Foto uit het privé-archief van Herman Roelofs. Beeld rv

Zijn overlijden verbijsterde familie en vrienden. Op uiteenlopende wijze werd stilgestaan bij de dood van levensgenieter Herman Roelofs (1973-2017): met een spandoek in De Kuip tot muurschilderingen. 

Uitzinnig van vreugde had Herman een paar maanden terug in de Rotterdamse Kuip met een kartonnen kampioensschaal gestaan. Zíjn Feyenoord was na achttien jaar weer landskampioen van Nederland geworden. Na het onverwachte verlies tegen stadgenoot Excelsior was het nog een razend spannende week geweest, maar des te groter was de ontlading bij Herman, die al vele jaren over een seizoenskaart van zijn grote liefde beschikte, toen op de laatste speeldag het kampioenschap werd binnengehaald.

Hij miste geen thuiswedstrijd. De uitwedstrijden keek hij allemaal live op televisie. Bij een overwinning van zijn club belde hij zijn vader met het goede nieuws en een uitgebreid commentaar. Als de telefoon echter bleef zwijgen, dan wist zijn vader het al. Dan had Feyenoord niet gewonnen.

Dat hij later zo'n grote voetbalfan zou worden, daar zag het aanvankelijk niet naar uit. Hij voetbalde als kleine jongen bij de F'jes van FC Ommoord en hoewel hij druk en beweeglijk was, was dat geen succes. Hij keek tijdens de wedstrijd vooral naar andere dingen dan de bal, zoals een vliegtuig dat op dat moment overvloog. Een keer had hij niet meegedaan omdat hij maar één voetbalschoen had meegenomen. Op de opmerking dat dat niet zo handig was, zei hij: "Een andere jongen was nog veel stommer, die was beide schoenen vergeten mee te nemen."

Beeld rv

Aan een gebrek aan sportiviteit lag het niet. Want na het voetbal kwam de atletiek en bij zijn club PAC werd hij al na een paar maanden clubkampioen in zijn leeftijdsklasse. Zijn hele leven zou hij het Rotterdamse PAC trouw blijven. De familie herinnert zich dat hij een keer telefonisch meldde dat hij met partner Michèle een nieuw huis had gekocht aan de rand van het Kralingse Bos. Over het feit dat het uitkeek op de atletiekbaan raakte hij niet uitgepraat. Over hoe de flat zelf was, daar maakte hij geen woord aan vuil. Herman excelleerde vooral op de kortere afstanden, de 400 en de 800 meter. Pas een paar maanden voor zijn overlijden werd zijn laatste clubrecord uit de boeken gelopen.

Van mavo naar mts

Zijn ouders kwamen vijftig jaar geleden in de Rotterdamse wijk Ommoord wonen toen de eerste woningen daar verrezen. Zij hebben de wijk gebouwd zien worden en wonen daar nog. Herman bezocht de lagere school in de wijk en ging daarna naar scholengemeenschap Thorbecke in de wijk Prins Alexander. Zijn schoolcarrière verliep aanvankelijk niet heel erg soepel, maar toen hij de stap maakte van mavo naar mts, veranderde dat.

Daar zat hij in de klas met jongens die verder gingen naar de hts en toen wilde Herman niet achterblijven. Uiteindelijk studeerde hij in Rotterdam af in de richting bouwkunde. Hij kreeg werk op verschillende architectenbureaus in zijn geliefde stad Rotterdam, waar hij juist op bouwgebied alles op de voet volgde. De ontwikkeling van de stad ging hem aan het hart. Hoewel hij als jongeling niets met cultuur te maken wilde hebben, werd hij later een liefhebber van moderne architectuur. Niet zonder trots nam hij zijn ouders met enige regelmatig mee naar bouwprojecten waaraan hij zijn steentje had bijgedragen.

Grote stad

Herman was een levensgenieter. Hij hield van uitgaan, van een goed glas bier en muziek: van jazz, reggae, pop en heavy metal. Samen met zijn zus Suzanne bezocht hij 23 optredens van Bruce Springsteen, in Nederland, maar als het even kon ook in het buitenland. Samen met vriendin Michèle ging Herman twee keer per jaar op vakantie waarvan één keer altijd naar een grote stad in een ver land. Zij belandden zo in Sjanghai, New York, San Francisco, Tokio en Peking.

Beeld rv

Een keerpunt in zijn leven was het moment dat Herman in 2002 tijdens een wandeling in de pauze plotseling onderuit ging. Een vriend zag het toevallig voor zijn ogen gebeuren. Het bleek om een epileptische aanval te gaan. Maar toen later een scan van zijn hoofd werd gemaakt, ontdekte de neuroloog een plek die daar niet hoorde. Nader onderzoek wees uit dat het ging om een tumor die niet agressief was en daarom werd besloten om niet te opereren. De epileptische aanvallen die dat gezwel veroorzaakte, werden bestreden met medicijnen.

Dat ging lang goed, totdat de medicijnen niet meer hielpen en de tumor wel degelijk enigszins was gegroeid. De zware operatie die volgde, pakte wonderwel goed uit en het leven herpakte zich voor Herman en Michèle. Hoewel de lange afstanden hem nooit hadden getrokken, nam hij zich voor om toch één keer in zijn leven de marathon van Rotterdam te lopen. Dat lukte en trots meldde hij dat aan de chirurg die de operatie had uitgevoerd.

De teleurstelling was groot toen in 2015 bleek dat de tumor was teruggekomen. Maanden van bestraling en chemotherapie volgden en deze hadden succes. De tumor bleek gevoelig voor deze middelen die er niettemin bij Herman inhakten. Het waren veertien zware maanden die Herman zonder enige klacht onderging.

Graffiti

In de jaren daarvoor had hij een nieuwe liefde ontdekt: street art. Een kunst die bij gemeentelijke bestuurders beter bekend is onder de term graffiti. In korte tijd maakte de sociaal zeer begaafde Herman kennis met deze wereld in Nederland. Hij maakte zich in die kringen zeer populair door zijn warme belangstelling voor die kunstuiting die niet bij iedereen enthousiasme opwekt. Op den duur had hij net als de street artists zelf een bijnaam: feyenoordherbie.

Wat begon met gezellige praatjes en het kopen en verzamelen van schilderijtjes van graffiti-artiesten, eindigde met een nauwe betrokkenheid bij die wereld. Herman bleek een begaafd fotograaf van de schilderingen. Zodra iemand of een collectief plannen voor een schildering had, kreeg hij een uitnodiging om dat vast te leggen. Het maakte hem niet uit waar dat in Nederland gebeurde. Hij slaagde erin treffende sfeerfoto's te maken met niet zelden voorbijgangers die ervoor poseerden. De foto's werden online gezet en geprezen. Herman werd gezien als een ambassadeur voor de kunstvorm van street artists.

Zelf was hij de man van de lijntekening en voelde hij er niets voor om zelf de verfspuit ter hand te nemen. Daarentegen werd hij wel een groot kenner van de stijlen die de topspuiters van Nederland hadden. Een hoogtepunt was de komst van mensen van de Bushwick Collective uit New York naar Rotterdam. Hij maakte moeiteloos kennis met deze mensen en de sympathie was wederzijds. Herman en Michèle kregen de uitnodiging om naar New York te komen. Daar werden zij rondgeleid in de wijk die vol staat met hun street art. Het werd een onvergetelijke ervaring die kort daarop gevolgd werd met een ander hoogtepunt: het kampioenschap van Feyenoord.

Niet lang daarna moest hij zich ziek melden bij zijn werkgever wegens een hele heftige depressie, iets waar de levenslustige Herman nog nooit last van had gehad. Met de nodige tegenzin ging hij naar de wedstrijd van Feyenoord om de Johan Cruijff Schaal, de kaarten voor de komende wedstrijden van de Champions League liet hij aan zich voorbij gaan.

Het nieuws over het plotselinge overlijden van Herman verbijsterde niet alleen zijn naaste familie, maar ook de vele vrienden die hij tijdens zijn leven had gemaakt. Op verschillende plekken in Nederland verschenen op muren schilderingen die aan Herman Roelofs waren gewijd. In zijn geliefde De Kuip hing tijdens de wedstrijd tegen Willem II een enorm spandoek ter nagedachtenis van Herman.

Herman Christiaan Theodorus Roelofs werd op 12 april 1973 in Rotterdam geboren en overleed op 12 augustus 2017 in Rotterdam.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden