column

Feyenoord-verslag was absurde combinatie van beeld en geluid

Marijn de VriesBeeld Foto: Maartje Geels

Geluidloos zingen honderden monden in De Kuip. Jonge monden, oude monden. Geschminkte monden, grote en kleine monden, monden met haar en monden zonder haar. Na een paar tellen herken ik de volgorde van mondvormingen. Geen woorden maar daden, zingen ze.

Halverwege de eerste helft val ik erin, in het 'meekijken in De Kuip' op de website van de NOS. Bij gebrek aan de uitzendrechten van Excelsior - Feyenoord zendt 'Studio Sport' online uit vanuit het stampvolle Feyenoord-stadion, waar niet gevoetbald wordt, maar waar fans op grote schermen samen het gehoopte kampioenschap kunnen meebeleven.

Ik dacht altijd dat een wandeletappe in de Tour de France slow-tv in optima forma was. Maar dit overtreft alles. Camera's filmen alleen maar gezichten. Wijde beelden met honderden gezichten, tientallen gezichten van iets dichterbij, en heel close-up zie ik de Rotterdammers beleven hoe het nog steeds 0-0 is. Veel gezichten dwarrelen eenmalig langs. Sommige komen steeds terug. Intussen hoor ik Radio 1, 'Langs de Lijn'.

Feyenoord-indiaan

Het nieuws begint. Boko Haram heeft 82 meisjes vrijgelaten. Uit een puntzak verschijnt een frietje tussen de vingers van een vrouw. De vrijgelaten Chibok-meisjes blijken gehersenspoeld. De vrouw met de patat wiegt haar lijf en stopt het frietje in haar mond. Een jongen met bril en kuif neemt een slok van zijn bier. Het weer wordt voorspeld en ik zie een Feyenoord-indiaan.

Met de vraag hoe de stemming is, maakt de verslaggever in De Kuip een eind aan de absurde combinatie van beeld en geluid. Gespannen, we hopen op een feestje, klinkt een stem bij het beeld van twee jongens met geschminkte wangen, dicht naast elkaar. Terwijl een vrouw op haar rood-wit gelakte nagels bijt, vertelt de verslaggever dat er voor de tweede helft is afgetrapt.

Het gaat niet goed. Een echtpaar dat in kapsel en brilkeuze gelijkenis vertoont schudt synchroon van nee. Een kale man draait zich om naar zijn kameraden, heft de vuist en scandeert geluidloos. Bijna niemand haakt in. Een man met soepele lippen die alle kanten op bewegen is secondenlang van erg dichtbij in beeld. De stem van de verslaggever buigt omhoog, staccato ratelt hij, een goal voor Excelsior en voor korte tijd lijkt alle lucht uit de mensen verdwenen. Ingezakt, verstijfd, met handen in de haren en ogen wijd open staan ze daar.

De beweging komt terug in schuddende hoofden, clubsjaals voor gezichten en vingers die zich machteloos krommen en strekken. Het wordt bijna direct 2-0. Nekken knakken, een meisje huilt in de arm van haar vriend en de man met de soepele lippen zegt heel veel achter elkaar. Een reus van een vent schreeuwt. Spuwt woorden. Brult en gilt. Het kan nog erger. 3-0. De kin van de indiaan trilt, zijn schmink is uitgelopen en ik voel me een ramptoerist.

Verdriet en teleurstelling

Maar ik klik het beeld niet weg. Ik kan niet anders dan blijven kijken. Een stroom aan gezichten trekt voorbij, verwrongen van verdriet, teleurstelling, boosheid. Bier wordt met agressieve slokken achterovergeslagen, of valt uit handen die vergeten dat ze iets vasthielden. Mensen staan op, verlaten het stadion op een drafje, de camera vindt een man die dubbelgeklapt over de reling zijn gezicht in zijn grote handen begraven heeft.

Het is om zelf ook van te huilen, terwijl ik niet eens van Feyenoord ben. Zo ziet groot verlies er uit, verslagenheid - met de ondertoon van dreigend geweld. Vele malen intenser dan alle beelden die ik ooit zag vanaf een voetbalveld.

Lees ook: De dag die extatisch begon, eindigt ijzig

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden