Feestvieren om een klein beetje compensatie

Vandaag wil ik de mensen van de Schone Kleren Campagne feliciteren. Ze hebben het namelijk voor elkaar gekregen. Een klein beetje gerechtigheid voor de nabestaanden van 1138 doden en ruim 2000 gewonden, onder wie een deel zeer ernstig. Zo ernstig dat ze een leven lang invalide zullen blijven. Ik heb het over de slachtoffers van de instorting van Rana Plaza op 24 april 2013. Het fabrieksgebouw in de buurt van Dhaka, Bangladesh, waar kleding werd geproduceerd voor onder andere Benetton, Bonmarché, Cato Fashions, The Children's Place, El Corte Ingles, Joe Fresh, Mango, Matalan, Primark en Walmart. Deze ramp werd wereldnieuws. Terecht, omdat het al het zoveelste ongeluk was met dodelijke slachtoffers in de textielindustrie in Bangladesh met als veel voorkomende oorzaak slecht- en/of te hoog gebouwde gebouwen op een veelal beroerde fundering in moerasgebied.

In eerste instantie waren er maar weinig merken bereid om mee te betalen aan compensatiegelden voor de slachtoffers van Rana Plaza, maar dankzij de inspanningen van de Schone Kleren Campagne is het na ruim twee jaar toch gelukt: de laatste paar miljoenen van de 30 miljoen dollar die nodig is om de materiële schade aan slachtoffers te kunnen vergoeden, zijn sinds dit weekend, na aandringen van Angela Merkel tijdens de G7-top, toegezegd door een aantal multinationals.

Fantastisch nieuws, maar ook absurd. Mango en Benetton hebben er allebei bijvoorbeeld twee jaar over gedaan om over de brug te komen met een klein beetje geld. Benetton deed dat nog publiekelijk met iets meer dan een miljoen dollar - waar veel kritiek op is omdat het én zo lang moest duren én veel te weinig is. Maar Mango stortte in het geniep een bedrag dat geheim moest blijven en niet voor niets. De schattingen zijn dat Mango's bijdrage niet meer dan een ton was, en dat terwijl het Rana Planza-graf (ik noem het zo omdat er nog steeds zo'n 400 onopgegraven lichamen tussen het puin liggen) twee jaar na dato nog steeds bezaaid ligt met hun labels. En die 30 miljoen is fantastisch, in de zin dat het zonder al het campagnevoeren nooit was gelukt om dit (luttele, laten we eerlijk zijn) bedrag binnen te halen en het voldoende is om de materiële schade van alle slachtoffers en nabestaanden te dekken. Maar gebaseerd op een loon dat al veel te laag was (circa 60 dollar per maand, terwijl een kind naar school sturen daar al zo'n 50 dollar kost) en de emotionele schade, die natuurlijk enorm is, daar heeft niemand het over.

Bovendien is het misschien wel zo dat er door deze vreselijke tragedie meer aandacht is voor misstanden in de kledingindustrie. Feit is dat de praktijk in Bangladesh en andere lagelonenlanden waar onze kleding wordt geproduceerd zeer, zeer ongezond is. Eerlijk loon is schaars en zo ook een veilige werkomgeving. En niet alleen qua gebouwen. Denk ook aan zeefdrukkerijen, leerlooierijen of plaatsen waar spijkerstof wordt gebleekt. Doodgaan aan kanker is in veel takken van deze industrie een reëel gevolg omdat de chemische stoffen en het gebrek aan afzuiginstallaties en andere gezondheidsbeschermende zaken een aanslag zijn op het leven van velen.

Maar vandaag is het feest! Want een paar mensen krijgen een klein beetje geld waar ze recht op hebben.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden