Feestkleren passen in modestad Hasselt

Goed, Hasselt heeft een Grote Markt, maar geen idyllische grachten en qua historische gevels is de Vlaamse stad ook al niet rijkelijk bedeeld. Ze doet dan ook geen pogingen op dat vlak de concurrentie aan te gaan met zustersteden als Gent, Kortrijk of Brugge. Hasselt, niet ver van Maastricht, profileert zich als een 'paradijs voor shoppingtoeristen'. De stad laat zich met name voorstaan op haar uitgebreide en exclusieve mode-aanbod. Een speciale moderoute moet dat onderstrepen.

Die begint in het Stedelijk Modemuseum, waarmee de wandeling toch nog een cultuur-historisch tintje krijgt. De kleding- en textielindustrie speelde in het Hasseltse verleden een belangrijke rol. In de late Middeleeuwen was de lakennijverheid de pijler van de lokale economie. In de vijftiende eeuw verdiende een vijfde van de bevolking haar dagelijks brood met het vervaardigen van stoffen die tot ver buiten de stadsgrenzen werden verkocht.

Van die, inmiddels voorbije, bedrijvigheid is in het museum overigens niets te zien. Het concentreert zich op de volgende stap in het productieproces: het verwerken van de stof. Uit de vaste collectie is deze maanden de feestkleding tevoorschijn gehaald. Een dame waar je bijna niet omheen kunt, staat pontificaal in het midden van de zaal. Of moet je zeggen: een jurk waar je niet omheen kunt? Het opvallende brede silhouet van de rococo-tijd (achttiende eeuw) maakt in ieder geval dat je met een wijde boog om haar heen moet lopen. Strikjes, plooien, stroken - de jurken uit de tijd zijn bepaald ingewikkelde constructies. De enkele hedendaagse japon waarmee de expositie afsluit, steekt er maar flauwtjes bij af. Eén voordeel; 'gezondsheidskorsetten' (buik-in-billen-naar-achteren) behoren óók tot het verleden. Alhoewel; hoe zit het eigenlijk met die push- en bottom-up-'figuurverbeteraars'?

Behalve stukken uit de vaste collectie zijn er deze dagen in het Modemuseum ook heel veel Barbies te zien. De inmiddels veertigjarige 'trendsetter in de wereld van de poppenmode' doet de geschiedenis van de feestkleding nog eens dunnetjes over; ook zij toont zich breeduit met een hoepelrok. Bovendien werden hedendaagse ontwerpers als Christian Dior en Vivienne Westwood gevraagd hun fantasie op Barbie los te laten. Het resultaat: heel wat opvallender creaties dan waarin zij doorgaans hun levende cliëntèle hullen.

Genoeg cultuur nu, op naar het betere winkelwerk. We steken de inmiddels overwelfde Demer over - het water van deze rivier werd in de Middeleeuwen gebruikt om wol te ontvetten - en passeren Handsome in de Walputsteeg. Belgische mode-ontwerpers voeren hier de boventoon: vier ontwerpers van de groep die dankzij de moderedactrice van de Herald Tribune inmiddels te boek staat als de 'Six from Antwerp'. Ann Demeulemeester is een van hen. De laatste weken haalde ze diverse malen de pers. Niet dankzij haar ontwerpen overigens, maar als creatie van de schrijver Herman Brusselmans.

Iets echt feestelijks zien we er echter niet bij, dus lopen we verder. We negeren de Hoogstraat, want daar zit alles wat de doorsneewinkelstraat in Nederland ook biedt. We werpen een blik in de etalages van de Aldestraat (in de zestiende eeuw werden daar de linnen- en vlasmarkt gehouden), maar de echte modestraat is toch de Kapelstraat.

De familie Helsen is hier, met drie zaken, goed vertegenwoordigd. Op nummer 13 zit, al sinds 1939, het 'herenhuis'. Op de hoek, in een fraai gerestaureerd pand, komen de 'dames' aan hun trekken en voor wie dat allemaal wat te stijf en formeel is, zijn er de eigen ontwerpen van zoon Stijn, die we ook al waren tegengekomen in het Modemuseum als een van de kleders van Barbie.

Nieuwsgierig zijn we echter vooral naar Couture Jeurissen, volgens de aanprijzingen, een van de meest gerenommeerde modehuizen van de stad. 'Je vingers gaan tintelen om al het fraais aan te raken', aldus de routebeschrijving en dat klopt. Aantrekken is weer een andere zaak. Want hoe dat nou voelt, zo'n chique dracht?

Ongemakkelijk, moet ik constateren, als ik me in een halflange ('de nieuwe lengte, mevrouw') zwarte jurk heb gewurmd. Hij is van Armani, kost 1200 gulden en is véél te strak. De verkoopster vindt dat ik niet zo nauw moet kijken. ,,Ach, dat is het model. Maar ja, als u zich er niet prettig in voelt, moet u zoiets niet kopen.''

Als ik haar advies ter harte neem, haalt ze een andere Armani van het rek. Een donkerrood fluwelen hesje met een wijde idem broek. Iets te groot ditmaal, helaas, maar ook deze keer heeft de verkoopster daar een geheel eigen kijk op. ,,We kunnen hem hier wat innemen, en daar'', loopt ze bedrijvig om me heen. ,,En het voordeel is: je kunt er nog een beetje in groeien.'' Voor 1100 gulden? Nou nee.

Naar de overkant dan maar, naar Caroline Biss, waar mijn metgezel een mooie glanzende broek heeft gezien. Haar maat is er niet. Maat 36 of 40 krijgt ze als alternatief aangeboden. Als ze met die laatste aan de paskamer uit komt, heeft de verkoopster aan een halve blik genoeg om een oordeel te vellen. ,,Die maat mag u best hebben, hoor.'' Om daar vergoelijkend, als ze de beteuterde blik van de klant ziet, aan toe te voegen: ,,De Belgische maten zijn nou eenmaal iets kleiner dan de Nederlandse.'' De vraag 'wie-houdt-wie-nou-voor-de-gek' laten we maar voor wat-ie is.

Het staat weliswaar niet op de officiële route, maar we duiken toch even binnen bij Massimo Dutti op de Grote Markt. Deze Italiaanse, nog niet in Nederland aanwezige, modeketen is een wat duurdere uitgave van de evenmin in Nederland vertegenwoordigde, maar bekendere (Spaanse) Zara. Mooie winkel, stijlvolle kleding en vriendelijk personeel. Gingen we toch nog feestelijk gekleed naar huis.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden