Feelgood-weer

Erwin Kroll, verreweg onze populairste weerman, heeft iets dat in andere branches tot wenkbrauwgefrons en gesputter zou leiden. Hij probeert ons de lichte kant van het bestaan bij te brengen, ook als er donkere wolken dreigen. Van de week hoorde ik hem weer zeggen, over de paar mooie dagen in het vooruitzicht, pal voor de icoontjes met de druppels en het bliksemschichtje eraan kwamen: die pakken ze ons niet meer af. Daarvoor had hij al vergenoegd naar de schapenwolkjes boven Nederland gekeken en wat lage druk links van ons weggewuifd. Hij straalt vaak iets uit van apres nous le déluge. Daarmee geeft deze madame De Pompadour van de meteorologie richting aan een gevoel dat ik ook wel ken: we zien straks wel, nu even genieten. Het weer verandert nu eenmaal, of juist niet eenmaal maar voortdurend, en dat komt door het klimaat. Afgelopen december zaten we in de sneeuw in plaats van in de regen en nu hebben we weer een extreem droog voorjaar, of is het al zomer? Het lijkt wel of de seizoenen aan het schuiven zijn en misschien moeten we binnenkort maar eens een nieuwe jaarindeling maken als we nog willen dat de zomer in het midden valt, tenminste. Een vriend van me, die bij mijn weten geen enkele kennis van zaken heeft, voorspelde van de week dat het in juli en augustus wel weer enorm zou gaan regenen. Het weer is ons aller onderwerp, het democratische bindmiddel bij uitstek. Er wordt wel eens gezegd dat Nederland als het om het Nederlands voetbalelftal gaat zestien miljoen bondscoaches telt, maar het telt ook zestien miljoen weerlui. Een verschil met de bondscoaches is wel dat de weerlui geen idee hebben hoe het verder moet. Daarom is Erwin Kroll denk ik zo populair, hij geeft ons, zijn collega-meteorologen, het idee dat je ook gewoon kunt genieten van wat er nu aan de hand is, en als het allemaal eens een keer heel erg uitpakt voegt hij er relativerend aan toe: we zullen het ermee moeten doen. Als volksmenner zie ik hem dan ook niet zitten, hij mobiliseert de mensen niet, hij stuurt ze met vakantie. Mijn eigen weersgevoelens worden vooral bepaald door de pollen in de lucht. Ik lijd aan hooikoorts. Heb je dan ook koorts, vroeg de zelfde vriend van de zomerregens me. Welnee joh, niezen, prikkende ogen. Maar ik geef toe, het is een misleidende naam, omdat het niets met hooi of koorts te maken heeft. Tot een paar dagen geleden ging het op krolliaanse wijze goed met de hooikoorts: ik had er geen last van. Maar opeens transporteerde windkracht vier een vracht pollen van over de toendra's en stortte mijn illusie dat ik ervan af was in: ik wreef de brandende ogen uit mijn schedel, ging in de auto zitten, een relatief veilige plek, en realiseerde me dat de volgende IJstijd nog niet was aangebroken. Erwin Kroll heeft het nooit over hooikoorts, dat is 'm te deprimerend denk ik wel eens. Hooikoortspatiënten zoals Rob Schouten moeten het maar opzoeken op teletekst of internet. Dat geeft wel eens een eenzaam gevoel maar ook iets heroïsch: in je eentje tegen de elementen. Een gevoel dat de weersdemocraat Erwin Kroll ontbeert.

undefined

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden