Feeërieke zangeres zorgt voor uniek geluid

Bat for lashes, gezien in Amsterdam, de Melkweg op 30/10.

Is het een heks? Een geest? Een bergtop? De afbeelding op het doek boven het podium tijdens het optreden van Bat for lashes geeft zijn geheimen slechts langzaam prijs. Pas als na enkele nummers de spotlichten beginnen op te gloeien, blijkt het om een naar de maan huilende wolf te gaan. Tegelijkertijd worden aan de zijkant van de bühne lichtbakken ontstoken met afbeeldingen van plantensilhouetten tegen een kleurrijke avondlucht. Ja, de sfeer bij het optreden van Natasha Khan alias Bat for lashes is uitgesproken feeëriek. Dat wordt nog eens versterkt door de oufit van de 30-jarige Britse, die in de Rabozaal van de Melkweg aantreedt in een fantasiegewaad in goud en zwart.

De visuele presentatie is een perfecte onderstreping van haar muziek, die vijf kwartier lang mysterieus en sprookjesachtig door de zaal zal zweven. Het is bepaald geen doorsnee pop die Bat for lashes maakt en waarmee ze dit jaar een nominatie voor de prestigieuze Mercury Prize in de wacht sleepte. De hoofdprijs ging uiteindelijk naar rapster Speech Debelle, maar de nominatie maakte wel duidelijk dat Khan in eigen land als een grote belofte wordt gezien.

Bij haar Amsterdamse optreden laat de zangeres horen vele pijlen op haar boog te hebben. Met een instrumentatie van toetsen en drums, heel soms aangevuld met gitaar, zet Bat for lashes een set neer vol dromerige avant-garde pop. Ondanks de sobere instrumentatie slagen Khan en band erin elk nummer een unieke sound mee te geven. ’Moon and moon’ roept associaties op met Middeleeuwse muziek, ’Horse and I’ helt dankzij de gortdroge drumritmes over richting dansmuziek en ’Daniel’ doet met zijn zware synthesizerlijnen denken aan de jaren tachtig synthesizerpop van Depeche Mode.

Het oeuvre van Bat for lashes wordt wel vergeleken met de muziek van Sinéad O’Connor en Bjork (’Trophy’), maar draagt live toch genoeg eigenheid in zich om van een zeer originele sound te kunnen spreken.

Het enige muzikale minpuntje in de Melkweg is dat je gaandeweg het concert begint te verlangen naar een vuig randje. Bat for lashes maakt pop die meer uit het hoofd dan uit de onderbuik voorkomt en bovendien tijdens de zwakkere momenten zo doordacht en meisjesachtig klinkt, dat de lieflijke klanken zonder enige emotionele impact langs je heen glijden. Het neemt niet weg dat Khan ruimschoots bij haar Amsterdamse optreden bevestigt een van de talentvolste muzikanten van haar generatie te zijn en over een geheel eigen muzikaal palet te beschikken.

Eén ding moet ze echter nooit meer doen: om de haverklap stroboscooplampen over haar fans uitstorten. Zelfs als je geen aanleg voor epilepsie hebt, zorgden in de Melkweg de veelvuldig flitsende stroboscopen ervoor dat je letterlijk met vlekken voor de ogen naar het optreden stond te kijken. Een ergerlijke en onnodige afleiding van de muziek.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden