Fascinerende reconstructie van de Armstrong-affaire

The Program

Regie: Stephen Frears

Met Ben Foster, Chris O'Dowd, Jesse Plemons, Dustin Hoffman

****

Over dopinggebruik onder renners in de Tour de France is de laatste jaren zoveel geschreven én gekibbeld; wie zou daar in hemelsnaam nog een film over willen maken? En: wie zou die film willen zien? Blij dat Stephen Frears, de veelzijdige Brit die zich met uitstekende films als 'High Fidelity', 'The Queen' en 'Philomena' in vele werelden lijkt thuis te voelen, zich niets heeft aangetrokken van zulke twijfels. Met 'The Program' maakt hij een wonderlijk fascinerende reconstructie van het schandaal waarin de alom bewonderde Lance Armstrong een cruciale rol speelde.

De Amerikaanse atleet, die aan het begin van zijn carrière tegenover de Ierse sportjournalist David Walsh zijn ambities simpel samenvatte als 'ik hou van fietsen', zorgde voor een sensatie door tussen 1998 en 2005 zeven keer de Tour te winnen, nadat hij was genezen van kanker.

Aan het sprookje van de man die herrees uit de as kwam een pijnlijk einde toen bleek dat Armstrong de reeks overwinningen te danken had aan verboden, prestatieverhogende middelen.

Met flashbacks en beeldschone plaatjes van een camera die zich tussen de wielen begeeft, schetst Frears de wereld rond de 'odyssee van pijn en lijden'. Volstrekt aannemelijk maakt hij hoe een sportcultuur van domweg veel trainen plaatsmaakt voor technologie en micro-inzicht. De Italiaanse sportarts Michele Ferrari (een leuke rol van de Fransman Guillaume Canet) onderzoekt bijvoorbeeld wat het effect is van de maximale zuurstofopname in het bloed van een sporter. Wat als je die nou eens een beetje probeert op te rekken?

Onder de hoede van Ferrari die vanuit een morsige camper opereert, stapt Armstrong welbewust op de glijdende schaal van 'het programma'. Even later is het de normaalste zaak van de wereld om met zijn ploeggenoten tussen de races door aan infusen te hangen die de dopingcontrole om de tuin moeten leiden.

Dat levert even hilarische als trieste scènes op, waarbij de voortreffelijke Ben Foster als Armstrong ervoor zorgt dat je gek genoeg geen hekel krijgt aan de arrogante, verbeten atleet. De man lijdt eerder aan hoogmoed dan aan kwaadwillendheid, is de indruk die 'The Program' achterlaat.

Natuurlijk schildert het scenario van John Hodge, dat is gebaseerd op het boek dat David Walsh in 2013 publiceerde, die gelauwerde sportjournalist af als de morele winnaar van de affaire: het kostte Walsh jaren van scepsis en tegenwerking om de zaak aan het licht te brengen. En toch lijken de makers ook gefascineerd door de sportman met zijn briljante gevoel voor pr. Een man die snapt wat voor iemand van zijn statuur de beste plek is om publiekelijk te biecht te gaan: de bank van Oprah.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden