Fascinerende Beckett toch te gemakkelijk

THEATER

Robert Wilson Krapp's Last Tape ***

Klabam! Een oorverdovende donder rolt door de zaal, een felle bliksemflits verlicht het podium. Even zien we het lijkbleke gezicht van een oudere man: vol plooien en schaduwen, met rechtopstaand grijs haar, zijn hand grijpt naar zijn schouder, zijn mond in een grimas van pijn of angst vertrokken. Al even oorverdovend barst vervolgens een hoosbui los, alsof de regen keihard op een golfplaten dak slaat. Dit is het krachtige begin van 'Krapp's Last Tape', een tekst van Samuel Beckett, gemaakt en gespeeld door theatergrootheid Robert Wilson. Vooral als regisseur bekend, stond Wilson voor het laatst in 2000 solo op het podium. Nu komt hij met zijn - verbazingwekkend - eerste Beckett. Want hoewel de 'kaalheid' van Becketts absurdisme perfect lijkt te passen bij Wilsons minimalistische, strakke en toch groteske theaterstijl, waagde hij zich tot nu toe niet aan het oeuvre van deze unieke schrijver. Vermoedelijk omdat hij niet te veel van de tekst af mocht wijken (de auteursrechten op Beckett zijn erg strikt) en zo beperkt was om zijn eigen draai en ritme aan het stuk te geven.

Maar Wilson zou Wilson niet zijn als hij desondanks niet geheel conform zijn karakteristieke stijl een boeiende voorstelling had gemaakt. Zijn Krapp is een bizar, lachwekkend en triest personage, perfect passend bij Becketts regie-aanwijzingen. Aan de vooravond van zijn 69ste verjaardag blikt deze vreemde, drankzuchtige en levensmoede man terug op zijn leven. Zoals elk jaar maakt hij een geluidsopname van zijn herinneringen aan het afgelopen jaar. Maar eerst speelt hij een opname af van 30 jaar geleden. Het jaar waarin zijn moeder overleed, hij belangrijke inzichten kreeg in de betekenis van duisternis in zijn leven, en zijn grote liefde verloor.

In het imposante maar toch doeltreffend minimalistische decor van een boekenkast, lange tafels, hoge ramen en een bureau, roept Wilson een mengeling van mededogen en gruwel voor hem op. Hoewel boeiend door het vreemd groteske spel en door de beeld- en geluidseffecten zelfs onthutsend, is de voorstelling ook een tikje gemakkelijk. Alsof ze door deze maker niet anders gemaakt had kunnen worden. Dat is natuurlijk een teken van sterk vakmanschap, maar het roept ook vragen op over zijn kritische geest.

Had Wilson niet toch wat meer een eigen interpretatie aan het stuk moeten geven? Nu eindigt het met Krapp (zoals voorgeschreven) die met nostalgische blik naar de stem van zijn jongere zelf luistert. Opnieuw en opnieuw. Mooi, dat zeker. Maar ook wat al te voor de hand liggend.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden