Fanatieke vrouw speelt dromerige gitaarpop

interview| Amber Arcades Annelotte de Graaf toog van eigen spaargeld naar New York om daar de beste plaat te maken die ze kon maken. Morgen verschijnt dat debuut, van haar band Amber Arcades.

We hebben afgesproken in een speelhal. Niet dat haar bandnaam Amber Arcades ook maar iets met een ouderwetse arcadehal te maken heeft. Nee, de leuke versie van het verhaal wil dat de Utrechtse Annelotte de Graaf (27) 'arcades' ontleende aan het woud als een zuilengalerij, uit het korte verhaal 'De Rijke Bramenplukker', van Godfried Bomans. En als kind droeg ze altijd een barnsteentje om haar nek. Amberkleurig, van haar ouders gekregen, iets met beschermende hippiekrachten.

Maar het is óók zo dat je als band gewoon een naam moet hebben en Amber Arcades wel lekker klinkt. Vrij associëren, precies. Niet voor niets dat dit interview plaatsvindt tussen de flipperkasten en racesimulators.

Ze is fanatiek: direct wil ze schieten. Ook is De Graaf niet onverdienstelijk achter de Back to the Future-flipperkast, en van haar ritmegevoel getuigt ze springend op de kleurige knoppenvloer van de dans-simulator. Ondertussen vertelt ze over hoe het komt dat een onbekende laatbloeier uit Utrecht met bandleden van Real Estate in New York haar debuutalbum opnam en nu een platenlabel deelt met artiesten als Beth Orton, Mark Lanegan en Temples.

Zijzelf is het hoofdbestanddeel van Amber Arcades, indieband uit Utr echt. Vanavond houdt ze haar 'Fading Lines' ten doop, een van de dromerigste gitaarplaten die dit jaar ontspruit aan Nederlandse bodem. Mijmerende indierock à la Real Estate en Deerhunter, met hypnotiserende gitaarpatronen en de mistige zanglijnen van De Graaf erboven.

Voor haar twintigste had ze buiten de badkamer nog geen noot gezongen. Tot ze op haar 21ste voor een half jaar naar Philadelphia vertrok, voor een uitwisseling, tijdens haar rechtenstudie die ze in Utrecht volgde. Ze wilde een American experience, en wat is er nu Amerikaanser dan mandoline spelen in een bluegrassbandje?

"Na die verhuizing kon ik me opnieuw uitvinden. In je dagelijks leven ontwikkel je bepaalde gewoontes, patronen, bezigheden. In een nieuwe stad moet je nieuwe patronen verzinnen. Ik had ooit gitaarles gehad, maar daar verder nooit wat mee gedaan. Wel had ik altijd de behoefte om meer met muziek te gaan doen. Die verhuizing was een goede aanleiding om dat ook echt eens te doen." Dat ze mensen tegenkwam die in een bluegrassbandje speelden wilde ook wel helpen.

Dus maakte De Graaf haar eerste muzikale meters met de mandoline, op zaterdagmiddagen in Philadelphia, in stadsparkjes tussen het winkelende publiek, waar ze met haar vrienden soms tweehonderd dollar per dag binnenhaalde. Wat dezelfde avond opging aan bier. Ook kwam de zangeres er toen pas achter dat ze wel kon zingen. "Ik was altijd nogal onzeker over mijn stem. Geen idee waarom. Toen ik heel klein was heeft mijn vader ooit gezegd dat ik een gekke stem had." Niet dat ze hem een schuldgevoel wil aanpraten, hoor. "Maar sindsdien heb ik altijd gedacht dat ik niet kon zingen."

Wel dus. En het muzikantenleven smaakte goed, bij thuiskomst wilde ze door. Een tijdje speelde ze in het bandje van haar toenmalige vriendje. Toen dat uitging, besloot ze het zelf te proberen.

Spaarrekening

Ze vormde een eigen band, en schreef haar eigen liedjes. Ze wilde een eigen plaat maken. Als je iets doet, doe het dan goed. Dus niet op haar slaapkamer, met vrienden en een laptop - maar bij producer Ben Greenberg, in New York, die het soort platen opneemt waar ze zelf naar wil luisteren. Zonder steun van een label, manager of boeker. Dat kostte wel wat, maar er was nog een spaarrekening.

"Ik spaarde al vanaf mijn zestiende, maar wist nooit waarvoor. Ik dacht altijd dat ik er na mijn studie een reis mee ging maken. Maar reizen als toerist vind ik eigenlijk helemaal niet leuk. Dan voel ik me altijd een wandelende geldzak die foto's maakt van oude dingen. Maar het hebben van een ervaring vind ik wél leuk. Dit opnemen, in New York, met een producer en mensen die ik nog niet kende, was natuurlijk ook ervaring."

Ze had geen idee of het wat ging worden. "Er zijn van tevoren wel momenten geweest waarop ik dacht - ga ik dit nu echt doen? Zeker toen ik in het vliegtuig naar New York stapte. Allemaal leuk en aardig, naar Amerika vliegen om een cd op te nemen, maar wat nou als er niemand naar gaat luisteren? Eerlijk, dan had het een bittere nasmaak gehad."

Maar dat heeft het gelukkig niet. Via een Engelse vriendin die wel eens bij haar had gecouchsurft kwam dat album op de burelen van het Londense label Heavenly Recordings terecht. Inmiddels prijkt er een recensie in het Britse The Guardian, speelde Amber Arcades zich flink in de kijker op Eurosonic, en toert ze komende zomer door het Verenigd Koninkrijk, Duitsland, België en Frankrijk.

Wat De Graaf allemaal combineert met een rechtencarrière. Ze werkt sinds een jaar bij de IND, waar ze over gezinsherenigingen van asielzoekers beslist. Ze doet het om dezelfde reden waarom ze ooit met een rechtenstudie begon - om zich maatschappelijk nuttig te kunnen maken.

Het is een niet-zo parallelle carrière als haar muzikantenbestaan: "Want ik heb niet de illusie dat mijn muziek voor een betere wereld zorgt. Dat heb ik ook niet altijd op mijn werk - ik moet ook beslissingen nemen die mensen níet ten goede komen, maar ik doe in ieder geval een poging. En de muziek: die kúnnen mensen mooi vinden. Mensen kúnnen er troost uit halen. Maar dat zijn allemaal first-world-problems. Ook belangrijk, maar hongerige kindertjes in Afrika zitten niet te wachten op een hipstermuzikant die in haar strakke jeans liedjes staat te zingen."

Competitief

Deze prettige zelfrelativering staat trouwens in contrast tot de verbetenheid waarmee ze achter de flipperkast op de knoppen ramt. Ja, ze is competitief, of, zoals ze zelf grijnzend zegt, ze kan niet zo best tegen haar verlies. Werkt dat door in de muziek?

"Er zijn heel veel bandjes in Nederland. En soms heb ik wel eens het gevoel dat er tussen die bandjes een competitie heerst. Wat ik heel jammer vind, maar waar ik mezelf ook wel eens schuldig aan maak. Je vergelijkt jezelf met anderen: waarom staan zij wél op dat festival? Maar ergens weet ik best dat het helemaal geen zin heeft om je te vergelijken. Succes is ook maar relatief."

Na ons zijn twee jongens aan de beurt in de dans-simulator, ze maken in razend tempo wilde sprongen op de maat van de muziek. De twee verpulveren onze high scores. Ze kijkt verwonderd toe. "Is het niet fascinerend dat er zo veel dingen in het leven zijn waar je heel goed in kunt zijn?"

Amber Arcades presenteert vanavond debuutplaat 'Fading Lines' in de Ekko te Utrecht.

Amber Arcades - Fading Lines (Heavenly Recordings PIAS)

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden