Naschrift

Familieman Alex Rustveld (1984-2018) vond in kickboksen zijn uitlaatklep

Beeld Dana Ploeger

Met zijn geintjes hield Alex Rustveld altijd wel iemand voor de gek. Hij hield niet van problemen of gedoe. Zelfs toen hij zijn geliefde sport kickboksen niet meer kon uitoefenen, hoorde niemand hem klagen. Al ging hij er zelf bijna aan onderdoor. 

Alexander Lawrence Daniël (Alex) Rustveld was bij zijn geboorte meer dan welkom. Wat was moeder Mavis blij toen ze na jaren wachten zwanger bleek. Alex werd precies op de uitgerekende datum, 16 februari 1984, geboren. Hij was een lieve baby, die weinig huilde, maar geen melk lustte. 

Op zijn zevende ging Alex op vioolles, hij was goed in vioolspelen en trad zelfs een keer op. Maar toen zijn vriendjes hem ermee plaagden, stopte hij ermee. Hij wilde ook een stoer ventje zijn; urenlang speelde hij vechtpartijtjes met zijn G.I.-Joe-poppen.

Alex was meer een moederskindje, maar trok er ook vaak op uit met zijn vader Jurny. Of hij ging met zijn opa op strooptocht door de buurt. Dan speurden ze bij het grofvuil naar bijzondere apparaten, die ze samen uit elkaar haalden en probeerden te repareren. Hij ontdekte toen al hoe handig hij was; jaren later was hij voor velen de man die je als eerste belde als je een klusje te doen had. Alex kwam altijd. Dat deed je voor elkaar, vond hij.

Beeld Dana Ploeger

Met zijn allen naar Spanje

Die instelling kreeg hij van thuis mee. Zijn moeder paste jarenlang op vele neefjes en nichtjes. Iedereen was altijd welkom en zo had Alex het idee dat hij in een groot gezin opgroeide; hij zag zijn neef Alwin meer als broer. In werkelijkheid vormden hij en zijn twee jaar jongere zus Michelle het kerngezin. Met haar had hij een goede band, ze trokken veel samen op en dingen die hij verder aan niemand vertelde, vertrouwde hij haar toe. 

Het hoogtepunt van het jaar was altijd de grote vakantie. Dan reden ze bepakt en bezakt met de hele Surinaamse familie naar Spanje. Van Salou tot aan Rosas. Alex hield zo van Spanje, dat hij daar later zeker met zijn eigen gezin naartoe zou gaan, bedacht hij toen al.

Na de basisschool ging Alex naar de mavo, maar nog liever was hij aan het sporten. Hij begon met schaatsen, deed daarna jaren aan judo en later werd het honkbal. Die sport vond hij te gek, maar zijn aandacht ging intussen ook uit naar de meisjes. Later bedacht hij dat hij zich te veel door hen had laten afleiden. Hij bracht ook veel tijd door met zijn vaste vriendengroep van een man of vijftien, voornamelijk neven; met hen was het altijd feest.

Val van drie meter

Alex ging bouwkunde studeren aan het mbo. Hij wilde graag architect worden, maar viel tijdens een stage van een drie meter hoge steiger. Thuis vertelde hij niets, tot het na drie dagen opviel dat hij wel erg mank liep. 

Na dat incident was zijn liefde voor dat vak ineens bekoeld en stopte hij met zijn studie. In die periode kwam hij via een nichtje in contact met de 18-jarige Sylvana Boschman. Zij had een foto van Alex gezien op de site PartyPeeps (destijds een populaire site voor R&B- en hiphopfeesten) en zij wist gelijk: dit wordt mijn man, de vader van mijn kinderen. Ze vroeg zijn nummer en Alex, even chill als altijd, vond dat prima. Ze gingen als eerste uitje naar de bioscoop en waren vanaf dat moment onafscheidelijk. Sylvana trok kort daarna als vanzelfsprekend bij Alex en zijn familie in.

Alex met zijn zwangere vriendin Sylvana. Beeld Dana Ploeger

Een half jaar later ontdekte ze dat ze zwanger was en hoewel Sylvana de nodige beren op de weg zag, was de 19-jarige vader in de dop ongelooflijk blij en opgetogen. Datzelfde jaar gingen zijn eigen ouders uit elkaar. Dat was een grote tegenslag voor Alex, die het liefst iedereen bij elkaar hield. Hij keek tegen zijn vader op. Hij was erg verdrietig, maar sprak er nooit over. Zijn vader verhuisde en Alex en zijn vriendin bleven bij zijn moeder wonen.

Serieuze baan, met geintjes

Na de geboorte van zijn dochter Gianina kon Alex zijn geluk niet op, hij bleef maar popperige jurkjes voor haar kopen. Hij ging op zoek naar een serieuze baan, nu hij kostwinner was. Via Randstad kwam hij terecht bij Casema, het latere Ziggo, en werkte daar tien jaar lang. Eerst als conciërge, later als facility-medewerker en tot slot als IT-medewerker bij de helpdesk van Ziggo. Het waren Alex' vlotte babbel en technisch inzicht die hem hogerop brachten. Als medewerker was hij serieus in zijn vak, maar als collega nam hij vaak mensen in de maling. Hij was de man van de practical jokes.

Toen Gianina een jaar oud was, verhuisden ze naar een eigen flat in de Bijlmermeer en Alex bouwde alles zelf, van de keuken tot de badkamer. In die periode ontdekte hij het kickboksen, dat werd zijn nieuwe liefde. Hij trainde zich suf en bereidde zich fanatiek voor op zijn eerste wedstrijd voor het Amsterdamse Team Ramzi. Zijn vriendin en moeder kwamen uiteraard kijken, maar zaten met de handen voor de ogen, zo heftig vonden ze het. Maar Alex genoot van de felheid en het pittige van die sport. Hij was nergens bang voor.

De klap kwam dan ook hard aan, toen hij in 2010 een auto-ongeluk kreeg, waar hij een whiplash aan overhield. Hij was net lekker op dreef, kickboksen was zijn ultieme uitlaatklep en nu was het voorbij. Voorgoed, dat wist hij diep vanbinnen. Alex raakte in de put, sliep slecht en zat negen maanden thuis.

Voorzichtig plannen maken

Hij knokte zich terug, speelde nog één bokspartij, die hij won, maar daarna stopte hij met wedstrijden. Hij was niet scherp en niet fit genoeg. Hij bleef wel drie keer per week trainen. Als hij niet sportte, was hij niet te genieten. Alex' leven bestond uit sporten, lekker eten, zijn werk en gezin. 

Zeker omdat hij er in 2012 een zoon bij kreeg: Alvaro. De stabiele, liefdevolle jeugd die hij had gehad, wilde hij ook aan zijn kinderen geven. Dat lukte, de kinderen adoreerden hun vader, die alles met hen besprak. Terwijl Alex ook streng kon zijn en de meest consequente was van het stel. Als hij iets niet wilde, gebeurde het niet.

Alex met zijn zoon Alvaro (in de kinderwagen). Beeld Dana Ploeger

Alex en Sylvana hadden het enkele jaren financieel zwaar. Ze waren de dupe van onduidelijke regels over te veel gekregen kinderopvangtoeslag, maar gezellig met vrienden barbecueën of een dag naar het strand kon altijd. Deze winter durfden ze weer voorzichtig plannen te maken. Ze zouden met zijn nog altijd hechte vriendenclub en alle vrouwen en kinderen op vakantie naar Spanje gaan, dat was zijn jeugddroom.

Een engel

Tot hij op 22 maart, na het feest voor de zesde verjaardag van zijn zoon, 's nachts ineens heftige hoofdpijn kreeg. Hij kon nauwelijks meer op zijn benen staan van de pijn. Met de ambulance ging hij naar het ziekenhuis en daar bleek uit een scan dat hij een cyste had, die tegen zijn hersenstam aandrukte. Hij zei nog tegen Sylvana: "We hadden toch moeten trouwen." 

Diezelfde nacht werd hij geopereerd, maar hij ontwaakte niet meer. Nog een operatie moest uitkomst bieden, maar Alex bleek hersendood. Die dag erop stierf hij, omringd door zijn familie en goede vrienden. Moeder Mavis droomde weken ervoor van een engel, die zij naar huis bracht. Ze snapte de droom toen niet, maar nu bracht die troost. Alex, haar engel, die alleen maar goed had gedaan, was naar huis gegaan.

In Naschrift beschrijft Trouw het leven van onlangs overleden bekende of heel gewone mensen. Een tip voor Naschrift? Mail naar naschrift@trouw.nl

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden