Familiehulp omdat de overheid bezuinigt

De vraag 'Moeten we familie in verpleeghuizen helpen met wassen en eten?' ontketende een stortvloed aan reacties.

Normvervaging

We moeten zo lang mogelijk wachten met familie helpen. Deze regering maakt geen goede keuzes, bezuinigt op de verkeerde plaatsen. Belastingverlaging waar mensen met de hoge inkomens het meest van profiteren, (zoals de hypotheekrenteaftrek). Ik kan me niet voorstellen dat de ouders van Balkenende of Zalm straks ook een maaltijd moeten inleveren, om de 8 of 10 dagen gedoucht worden, of een pyjamadag zullen hebben. Dit kan de premier niet bedoelen met 'eigen verantwoordelijkheid nemen'. Dit is geen goed rentmeesterschap, maar waarden- en normenvervaging.

Nieuwe Pekela Ben v.d. Boom

Moeten

Is moeten in deze kwestie een optie? Het zal je toch gezegd worden: 'Je moet naar je ouders!'. Het lijkt mij voor alle betrokken partijen het ergste wat er kan gebeuren. Werken in de zorg is zwaar, maar mooi. Maar je 'moet' er toch niet aan denken dat er allemaal mensen in de woonzorgcentra gaan rondlopen en helpen terwijl ze dit liever niet doen. Vreselijk toch!

Lisse Cadja van Rooden

Oren wassen

Familie helpen met wassen en eten? Prima, maar wat moeten we als ten gevolge van dit kabinetsbeleid de kinderen van ouderen in een verpleeghuis eventueel óók nog na hun 65ste jaar doorwerken? Terwijl er ook nog beknot wordt op de vrijwilligersorganisaties? Uit alle onbeschaafde maatregelen van dit kabinet spreekt minachting voor alles wat zorg en aandacht verdient, met het doel het begrotingstekort terug te dringen.

Persiflage of oplossing: de koningin wast 1x per week alle oren van het kabinet-B2 voor dit schandalig beleid.

Enschede Fam. Niesthoven

Kinderplicht

Al meer dan tien jaar geleden heb ik als toenmalig kamerlid ervoor gepleit het bij wet te regelen, dat kinderen minstens één dag per week beschikbaar moeten zijn om zorgbehoeftige ouders te helpen. Dat gebeurt in de praktijk gelukkig al vaak zonder dat iemand daarvan weet. Maar met name in de verzorgings- en verpleeghuizen is die hulp doorgaans niet gebruikelijk.

Die kant moet het wel op en het is ook niets meer dan een vorm van beschaving als je op zijn minst meehelpt je vader of moeder bij te staan als ze zelf niet meer kunnen. Noem het kinderplicht. En wie niet wil helpen of dat om welke reden niet kan zou via de belastingen moeten worden aangeslagen voor de kosten van een dag hulp in de week. Zo'n kinderhulp is beslist noodzakelijk willen we al niet op zeer korte termijn voor nog veel grotere problemen komen te staan dan 'een pyjamadag'.

Bergambacht Meindert Leerling

Familieconflicten

Zelf werk ik als verpleeghuisarts in Amsterdam. In 20 uur heb ik de verantwoordelijkheid voor 50 bewoners, verdeeld over twee afdelingen. In 1993 begon je in de ochtend met zes verzorgenden op 25 bewoners. Nu begin je als je geluk hebt met vijf verzorgenden maar veelal met vier (ziekte, geen personeel te krijgen). Voordat er zes of zeven mensen uit bed zijn moet de eerste al weer naar het toilet. Als de politiek in zou zien dat op zo'n manier zorg geven niet bijdraagt tot menselijkheid dan zou het echt niet nodig zijn dat familie meehelpt met wassen en eten.

In de huidige situatie zou ik de familie aanraden zoveel mogelijk te helpen met eten en drinken en hun familielid regelmatig mee te nemen naar buiten. De familie zou ik verder aanraden niet op tijden dat bewoners gewassen worden te bellen met de verzorging (van 08.00 tot 11.00 uur). Dan lukt het veelal wel bewoners op tijd uit bed te halen en zijn pyjamadagen niet noodzakelijk. Goede afspraken rondom communicatie tussen verpleging en familie zijn noodzakelijk.

De familie kan ook bijdragen aan meer efficiëntie. Laat ze komen rond etenstijd. Veel familieleden klagen tegen de verzorgenden over de ontoereikendheid van de zorg voor hun familie. Laat ze klagen in Den Haag waar de politieke beslissingen worden genomen en niet bij de verplegers die het toch al zo druk hebben. Laat ze dan maar liever meehelpen en hun negatieve energie omzetten in een positieve kracht.

Veel van mijn tijd gaat op aan het in goede banen leiden van familieconflicten (ontevredenheid over de zorg). Bij wat meer begrip van familie voor verzorgenden zouden we allemaal efficiënter kunnen werken.

Amsterdam Jeanette van Eijk

Uit het hart

Onder Paars is veel geld naar de zorg gegaan, maar realiseert Nederland zich dat dat geld niet uitsluitend kon worden besteed aan 'handen aan het bed' maar moest worden ingezet om te kunnen voldoen aan de almaar uitdijende eisen die de overheid aan instellingen stelt? Arbo-comissies, voorzieningen vanwege het rookbeleid, de Wet Poortwachter, verplichte enquêtes en registraties, niet functionerende indicatie-organen waardoor doublures ontstaan, bedrijfshulpverlening, kortom, een hausse aan activiteiten waar geen uitbreiding van ons budget tegenover staat. Ja, dat gaat ten koste van de zorg, en dan wordt van familieleden gevraagd die zorg maar van ons over te nemen. Ik vind dat een niet te accepteren ontwikkeling!

Familiehulp 'uit het hart' is een prima zaak. Familiehulp omdat de overheid bezuinigt en instellingen in de problemen brengt, wijs ik ten stelligste af.

Alkmaar H. J. Zeggelink Zorgspectrum Westerhout

Vroeg naar bed

Ik heb -in ruim vier jaar tijd- de dagelijkse praktijk meegemaakt in twee verpleeghuizen en een verzorgingstehuis. In een van deze verpleeghuizen worden de lichamelijk gehandicapten in file op de gang gezet voor het toiletbezoek op vaste tijden. Voor die gang naar het toilet is per persoon nauwelijks tijd uitgetrokken. Het komt voor dat eten terechtkomt in de afvalbak als een patiënt hulp nodig heeft en er geen familielid beschikbaar is om te voeren.

In beide verpleeghuizen wordt direct na de avondboterham enige pressie uitgeoefend om naar bed te gaan. Als een verlamde vrouw haar jurk bevuilt met chocolademelk, wordt ze uitgekleed en in bed gestopt. Ook als het pas drie uur 'smiddags is. De bewoners hebben geen verweer. Ze kunnen niet praten, durven niet te praten of worden voor verward/leugenaar uitgemaakt. Bij assertief gedrag zijn de antidepressiva of tranquillizers snel uitgereikt.

Zindelijke mensen worden in dikke luiers verpakt en aangemoedigd urine of faeces maar in die luier te deponeren.

Het betreft hier mensen die in de tehuizen wónen tot aan hun dood. Hoe minder personeel er beschikbaar is, des te meer er onderlinge spanningen ontstaan. Van die spanningen zijn de bewoners de dupe.

Als je je familie een menswaardig bestaan gunt, zul je elke dag op bezoek moeten gaan en je handen uit de mouwen moeten steken. Het is te hopen dat je zelf goed gezond bent zodat je naast de zorgtaken nog energie over hebt om met je famililid naar buiten te gaan. Kortom, de zorg schiet al jarenlang tekort. Verdere bezuinigingen zullen leiden tot nog ergere toestanden.

Maasdam Annie Jansen

Nuttig

Wat denkt u van de mensen die in de WAO lopen of in de bijstand? Zij krijgen hun geld en doen daar niets voor. Er is genoeg werk in een verzorgingshuis dat niet door een verpleegster gedaan hoeft te worden. Zoals koffie en thee schenken, eten rondbrengen, eventueel helpen met eten.

Ook patiënten zelf kunnen elkaar helpen. Mijn moeder, die in een jaar in een verpleeghuis weer moest leren lopen, hielp haar buurvrouw met eten, terwijl het anders, als ze het niet op had, gewoonweg werd weggehaald. Er werd wel gezegd: dat is uw werk niet, maar mijn moeder was nog goed bij, en verzorgde de bloemen en planten en voelde zich nuttig.

Wij gingen viermaal per week naar haar toe, 70 km op en neer, na mijn werkdag. Dan gingen we met haar rijden of koffiedrinken. Dan zie je pas hoeveel mensen bijna nooit bezoek krijgen.

's Gravenpolder Martha Staring

Kindje adopteren

Familie hoort wel iets te doen. Wie beseft dat zorg voor de ouderen gewoon een plicht is, ook voor jonge neefjes en nichtjes, ziet op den duur de aangename en bevredigende kanten ervan. Het is toch wat vreemd om een kindje ver weg financieel te adopteren, en thuis een nabije bejaarde te laten zitten.

De Bilt Jos Goos

Niet boos worden

'Wassen' houdt meer in dan 'schoonmaken'. Je inspecteert de bewoner op kleur, geur, huidconditie, oedemen, wonden, spasmen etcetera. We willen niet alleen handen, maar ook kennis aan het bed. Er is niets simpels aan wassen.

Eten geven: veel bewoners hebben slikklachten. Deze goed bedoelde hulp werkt niet. Wel wat extra bezoek, mee naar buiten nemen, meenemen voor een uitje. Daar heeft het personeel geen tijd voor en de activiteitenbegeleiding werkt bij de meeste verpleeghuizen alleen op kantooruren. Persoonlijke aandacht schiet erbij in, maar verhoogt wel de kwaliteit van leven.

Wist u dat er voortdurend verantwoording moet worden afgelegd in de vorm van administratie. Dat kost 10 tot 15 minuten per uur. Veiligheid wordt per wet afgedwongen, terecht want het kost tijd, personeel en geld en dat hebben we niet.

Het zou al helpen als familie en vrienden niet boos worden als we koffiedrinken en zeggen dat uw moeder of vader een kwartier moet wachten voor het toilet, omdat we pauzeren.

Oosterhout E. Molenkamp-Broos

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden