Familie-komedie van het grimmige soort Toneelgroep Amsterdam brengt 'Momenten van geluk' op voortreffelijke wijze theater

T/m 12 februari in Bellevue in Amsterdam; niet op ma, op zo matinee om 15 uur. Daarna tournee.

Bij haar man Gerard (Peter Oosthoek) staat het dikke grijze haar in zorgvuldig onzorgvuldige pieken aandoenlijk jongensachtig boven het grijze maatkostuum: buiten de deur een hardwerkend zakenman, thuis een mieterse pa, die in het tafelspeechje met die warme ontroering in zijn stem zal spreken over de momenten van geluk, en die, als hij zo dadelijk dood is, spoorloos uit de familie verdwenen zal zijn.

De oudste zoon Willem (Hajo Bruins) werkt bij pa in de zaak. De klok die hij voor zijn moeder als verjaardagscadeau meebrengt, is een afgrijselijk monster, dat Laura zo spoedig mogelijk op de rommelzolder zal zetten. Zijn hele leven heeft hij bij zijn moeder al geen goed kunnen doen. Zijn vrouw Stephanie (Lineke Rijxman), dat vogeltje in altijd net te lange, net te donkere jurken, met dat eeuwige 17-jarigen-kapsel om dat stom vervelend lieve gezichtje, heeft oorbellen meegebracht die ook direct in de onderste lade van haar kast kunnen.

Zoon Joost (Hein van der Heijden) is Laura's lieveling. Zoals hij nu weer een poëziebundeltje heeft meegebracht, zelf gedrukt bij de 'kunstenaarsclub' die een buurtgericht Art Review-krantje uitgeeft. Alleen dat vriendinnetje dat hij nu voor de eerste keer heeft meegebracht, het super-ordinaire kapstertje Marina (Roos Ouwehand), moet hij zo gauw mogelijk weer lozen. Maar daar draait Laura haar hand niet voor om.

Grimmig

'Momenten van geluk' van Alan Ayckbourn ('Time of my life', uit 1992) bij Toneelgroep Amsterdam is een familie-komedie van het meer grimmige soort. Tedere verliefdheid, harde en onverschillige ontrouw, de ontmaskering van een huwelijk en een ontroerend nieuw begin daarin, enkele minuten voor de dood, alles wat in dit stuk gebeurt is even hedendaags als alledaags. Het verhaal lijkt even moeiteloos verzonnen te zijn door de schrijver als het begrepen wordt door de toeschouwer; hier is werkelijk niets van elitaire toneelkunst te bespeuren.

Of wel? Ja, zeker wel. Hier wordt toneel gespeeld door een elite van Nederlands acteerpotentieel. Hier wordt heel precies gewerkt, zonder één moment van (vergeeflijke) acteer-ijdelheid, zonder één licht-valse toon, zonder één verkeerde beweging van een pink of een wenkbrauw die ons in het Hollandse komedie-spelen zo vertrouwd is. Zelfs de schitterende cluster van rollen van Fred Goessens als de restauranteigenaar, de ober, de gerant, het keukenhulpje of de via het uitzendbureau betrokken snert-ober, heeft geen enkel randje vet. Het overtrokken restaurant-decor van Paul Gallis is superieur, ook als je ervan aftrekt dat de vrije producenten met hun bordkarton niet het geld van Toneelgroep Amsterdam hebben. De kostuums van Elianne van Dorp zijn huiveringwekkend goed gekozen. Regisseur Gijs de Lange kan tevreden zijn.

Herboren

Wie desondanks vindt dat Ayckbourn te lichte kost is voor het gesubsidieerde toneel, gaat ongetwijfeld om in de voorlaatste scène, als hij hoort wat de schrijver allemaal niet heeft opgeschreven in het laatste gesprek tussen Willem en een volkomen herboren Stephanie, als hij ziet wat Hajo Bruins met zijn verpletterde gelaatsuitdrukking allemaal niet uitspreekt. Dat is echt niet reproduceerbaar op tv, hiervoor móet u naar het theater.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden