Explosief!

De kleinzoon van een SS-kampbeul wil jood worden, laat zich besnijden, mist hierdoor een testikel, laat 'Mein Kampf' in het Jiddisch vertalen, wordt de nieuwe baas van Israël en ontketent een atoomoorlog waardoor de wereld vergaat.

Toen ik over de thematiek van het laatste boek van Arnon Grunberg las, dacht ik: havo 3. Nou, vooruit, misschien 4. Perplex werd ik pas toen ik de voorspellingen van tal van recensenten doornam. Het onderwerp van het boek was 'controversieel', 'taboedoorbrekend', zelfs 'explosief' en zou onvermijdelijk tot verschrikkelijke polemieken leiden. Oh ja? De diepzinnigheid van Grunberg evenals zijn betrokkenheid of engagement waren me nooit echt opgevallen. Een komiek is hij wel en zijn boeken zijn dan ook lange en saaie aaneenschakelingen van min of meer geslaagde grapjes. Hij typeerde ooit 'de' schrijver als een 'pauzenummer' en vergeleek boeken met ongevaarlijke producten als 'badkamertegels'. Op 11 september 2001 stond hij in New York naar de brandende Twin Towers te kijken en vatte in NRC Handelsblad zijn observaties als volgt samen: ik heb honger, kan geen restaurant vinden en het stinkt hier naar barbecue. Terug naar zijn recente boek. We zijn nu een maand verder en het is dodelijk stil rond Grunbergs laatste slapstick van 500 bladzijden. Op een verdwaalde rabbijn na die door een tv-ploeg bereid was gevonden voor de camera's een gekke bek te trekken, is iedereen weer in slaap gedommeld. Geen polemiek en geen Israëlische helikopter die boven het pauzenummer van Arnon een beetje wil cirkelen. Je kunt wel iedere dag als zelfgeproclameerd 'Hollandse Houellebecq' bij de Amsterdamse shoarmazaak Jeruzalem gaan posten, maar zelfs op een aanslag met een rotje hoef je niet te rekenen. Wat te doen? Dan maar zelfs ruzietjes verzinnen. Vorige week liet Arnon in diverse kranten advertenties plaatsen. Hij haalde hierin citaten uit de twee enige recensies die hem niet welgevallig waren en bombardeerde de auteurs, Max Pam van HP/De Tijd en Carl Friedman van Trouw, als 'vijanden' van zijn boek. Ik dacht: mavo nul. Op zijn site belooft Grunberg binnenkort de Friedman-Award te zullen uitreiken voor de 'meest humorloze, inhoudsloze en slordig geschreven recensie van een Joodse recensent over een roman van een Joodse auteur die niet handelt over de joodse tweedegeneratieproblematiek'. Ik begrijp Arnons teleurstelling en had graag met dit stukje ons jochie met gekrenkt ego aan een polemiek willen helpen, maar verder dan een verveelde glimlach bij lezers zal ik niet komen.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden