Ex-rockster op nazi-jacht, waarom niet?

This Must Be The Place
Regie: Paolo Sorrentino. Met Sean Penn, Frances McDormand, Harry Dean Stanton en Eve Hewson. In 14 bioscopen.

Een rijke rockster, die er op zijn vijftigste nog steeds uit ziet als een kruising tussen Robert Smith (van The Cure) en Siouxie (van The Banshees), gaat na de dood van zijn vader op nazi-jacht in de VS. De Italiaanse regisseur Paolo Sorrentino verbindt in zijn eerste Engelstalige film werelden die op het eerste gezicht onverenigbaar lijken. Maar waarom zou Cheyenne met zijn zwart geverfde, getoupeerde haren en rode lippen niet op zoek kunnen gaan naar een misdadiger uit Auschwitz? Sorrentino stelt het cliché van de detective aan de kaak, en breekt met zijn vijfde film - in Cannes bekroond met de prijs van de oecumenische jury - uit het keurslijf van het genre.

Zo denk je op locatie in Dublin, waar Cheyenne samen met zijn vrouw Jane in een kast van een huis woont, en verveeld zijn aandelen doorneemt en door glossy's bladert, dat je in de bizarre contreien van een Coen Brothers-film terecht bent gekomen. Sean Penn is de als 'goth' opgetuigde ex-rocker die in een golfkarretje door zijn tuin rijdt, en in een leeg zwembad kaatsebalt. Een kostelijke verschijning die in geriatrisch ritme door zijn nutteloze dagen ploetert. Jane, gespeeld door Coen-actrice Frances McDormand, vraagt voorzichtig of hij zijn depressie niet verwart met verveling. Het is het startsein voor een curieuze odyssee door Amerika, waar Cheyenne's Joodse vader jarenlang jacht maakte op de nazi die hem in Auschwitz vernederde. Nu de vader is gestorven, zet de zoon de jacht voort, maar ook hier wijkt Sorrentino van het gebaande pad.

Wat telt, en wat de familiegeschiedenis en de zieleroerselen langzaam blootlegt, zijn de ontmoetingen die hij onderweg heeft. Met de man die zich bij een 'diner' presenteert als de uitvinder van het kofferwiel, gespeeld door de 85-jarige filmlegende Harry Dean Stanton. Met de serveerster en haar zoontje, die het water vreest, en die met hem een liedje zingt op de gitaar. Met David Byrne van de Talking Heads die zichzelf speelt in een wit pak met wit haar, en in een adembenemende live-vertolking het titellied brengt, 'This Must Be The Place'. Het is een liefdeslied, zoals Sorrentino's film uiteindelijk een liefdesfilm is, niets meer en niets minder.

Cheyenne gaat op pad om zijn vader te wreken die hem als jongen zijn liefde ontzegde, maar wat hij aan het slot doet is de geweldsspiraal doorbreken. Cheyenne is een indiaan. Geen cowboy.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden