Even stilte, en zingen maar weer

Spiritueel zingen? Publiciste Lisette Thooft ondergaat het vol overgave op een workshop ter gelegenheid van de Maand van de Spiritualiteit. „Verrukkelijk, ik wil meer.”

Koert van der Velde

De opkomst is hoog op de workshop spiritueel zingen van Jan Kortie. „Zang en spiritualiteit zijn beide eenvoudig”, houdt Kortie de deelnemers voor. En: „De eerste mens communiceerde zingend, want eerst was er geen taal.”

Ook Lisette Thooft, redacteur van opinieblad Volzin, had allang haar zinnen op deze workshop gezet. Aan het werk dus. Eerst de warming-up. Staan, armen omhoog, uitrekken, klagend kreunen. Armen naar links en kreunen maar, naar rechts: kreun. Naar voren en naar achteren: kreun, kreun.

Kortie neemt plaats achter de piano en daar gaat-ie dan. De hele zaal doet mee: Bababababababa. Bababa. Dan liederen met meer tekst: Nada Brahma, ’niets dan klank’. Vol overgave zingt het publiek mee, Thooft incluis. Ze haken nog net niet in.

Even stilte. En zingen maar weer: psalm 23, ’njente me mankes’. De workshop sluit af met de evangelisch klinkende gospelsong ’Amen’.

„Verrukkelijk”, zegt Thooft na afloop. „Ik wil meer.” Ze vind de workshop ’héél spiritueel’. „Tijdens de stiltes na een lied lukte het me even alleen maar te zijn. Dat is tamelijk onbegrijpelijk. Het is vrijwel onmogelijk nergens aan te denken, maar het begon er een beetje op te lijken. Mijn gedachten werden lichter, dwarrelden weg.”

Is ’niet denken’ dan spiritueel? „Ik heb nooit anders gehoord dan dat als je stopt met denken, God kan binnenkomen.”

Kortie had het over ’twee lagen’, de eerste van de problemen van alledag, en de tweede zonder problemen. Door zingen zou je dichterbij de tweede laag komen. Thooft beleefde dat ook zo. „Dan is het leven even helemaal goed. Ik kreeg er tranen van in mijn ogen. Ik voelde mezelf, hoe mijn hart met een prettig soort pijn krakerig openging. Ontroering.”

Thooft is een alleseter op spiritueel gebied. Biedt iedere methode hetzelfde of steeds weer iets nieuws? Ze weet het niet, zegt ze eerst, maar na een tijdje nadenken komt ze tot de conclusie dat het steeds weer hetzelfde is wat ze zoekt en vindt.

„Wel heb ik me op het spirituele pad ontwikkeld. Eerst heb ik de grove problemen aangepakt. Tien jaar geleden maakte ik nog ruzie. Daar ben ik vanaf geraakt. Woede en verdriet heb ik als pijn herkend. Tegenwoordig heb ik alleen nog maar lieve mensen om me heen. Het wordt steeds subtieler – gevoelens, contacten, ervaringen. Maar de kern blijft altijd dezelfde.

„Het is de kern die ik op mijn zestiende voor het eerst ervoer. Ik liep met de hond langs de Nieuwe Waterweg. Mijn broer was net overleden. Terwijl ik intens verdrietig was, viel me toen de gedachte in: ik zal altijd gelukkig zijn. Dat was de laag in me die niet geraakt wordt, maar die wel te ervaren is – toen bij de Nieuwe Waterweg, starend onder de donkerblauwe avondhemel, en dus kennelijk ook met zang.”

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden