Even naar de opera in Verona

Het moet ergens in januari zijn geweest toen we met vrienden bij elkaar zaten en zeiden: 'Maar dan gaan we toch gewoon naar 'Aida' in de Arena van Verona?' Afgelopen donderdag was het dan zover en ik moet bekennen dat mijn hart niet opsprong van vreugde bij het idee van deze korte maar heftige verplaatsing. Niet dat ik extreem doodvrezend ben, maar hij zit overal en ik zie hem al grijnzend toekijken terwijl ik nietsvermoedend met vrouw en vriend een stalen buis binnenklauter om op weg te gaan naar Ispahaan, omgedoopt tot 'Verona' voor de gelegenheid.

Maar eenmaal in Verona verdween hij vrijwel meteen uit zicht en in een handomdraai zaten we op de Piazza dei Signori onder het oog van een negentiende-eeuwse Dante te nippen aan een pinot grigio, terwijl om ons heen de Italiaanse zomeravond tot overdadige bloei kwam. Na zonsondergang komt het leven in Verona goed op gang en de straten en pleinen vullen zich met kinderen, jonge gezinnen, donderjagende tieners en een enkele traag fietsende oude heer. Het koelde 's avonds af tot 28 graden en hoewel we het thuis lang niet slecht hadden gehad, vonden we toch dat er hier dan eindelijk echt sprake was van zomer.

Een kleine, maar niet onontkoombare wanklank werd gevormd door een Catalaans festival. Om onduidelijke redenen was er een delegatie uit Catalonië in de stad neergestreken. Enkele leden lieten zich aan een kabel uit de zestig meter hoge toren omlaagzakken, het befaamde 'abseilen'. Ik ben naar mijn inschatting niet bovenmatig doodvrezend, maar mijn hoogtevrees is buitengewoon intens en de angst dat een van de Catalanen vlak naast ons tafeltje te pletter zou vallen, leidde tot een snelle verhuizing naar een naburige piazza. Daar ontkwamen we niet aan een andere Catalaanse traktatie: de folkloristische dans, lekker ratelend begeleid door trommels en zeer schelle schalmeien ('schalmeien' hebben we ter plekke opgezocht).

De volgende dag bezochten we het Castelvecchio waar we op de binnenplaats een aantal bronzen van de Poolse beeldhouwer Igor Mitoraj aantroffen, die doen denken aan Shelley's Ozymandias. Op kerkgebied won de San Zeno het makkelijk van de Duomo en de Anastasia, maar nu even geen details, want we moeten naar de opera natuurlijk. Ik ben niet gewend aan grote mensenmenigten, dus moest ik even naar adem happen bij de aanblik van 22.000 operaliefhebbers. Het was 38 graden Celsius en vele duizenden zaten zich koelte toe te wuiven met waaiers zodat het leek alsof er overal in het gehoor enorme vlinders waren neergestreken. Ik ben geen operakenner en weet alleen maar dat er een triomfmars zit in 'Aida', met olifanten en of kamelen, en dat de première plaatsvond bij de opening van het Suezkanaal.

We lazen braaf een korte samenvatting van het verhaal, zodat we begrepen wat er allemaal opeengestapeld werd alvorens Aida en Radamès al stervend worden weggemetseld. Er waren dit keer geen echte olifanten of kamelen, maar ingenieus geconstrueerde fabeldieren die een prachtige nabootsing boden van echte olifanten en kamelen. Voor een onwetende als ik die alleen de samenvatting van het libretto kent, valt de uitvoering niet altijd mee. Een eenvoudige mededeling in de trant van 'Aida zegt tegen Radamès dat ze hier linksaf moeten' leidt op het toneel tot een onverwacht hartstochtelijk duet van twaalf minuten waarbij je niet goed weet wat ze nou precies uitwisselen over de te volgen route.

De verschillende taferelen werden onderbouwd door soms wel driehonderd figuranten. Tijdens de triomftocht sleepte Radamès een grote hoeveelheid onbegrijpelijke manshoge zilveren kubussen mee, die tijdens de verdere verwikkelingen langzaam in de achtergrond werden aaneengevoegd door constructeurs met hoogwerkers tot een gigantische spiegelende muur. Tegen het einde kantelde dit enorme gevaarte langzaam naar voren en omlaag zodat Aida en Radamès uiteindelijk stervend werden begraven. Hartstikke symbolisch natuurlijk, want hier blijkt een man vol ambitie met veel moeite zijn ondergang te hebben geregeld. Berustend gaat hij samen met Aida op een prachtige melodie het leven uit.

De volgende dag was ik alweer op mijn werk. Waar mensen iets minder berustend en vrijwel zonder muziek een vergelijkbare route afleggen.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden