Review

Even een Hitler-pas in 'Siegfried' van Audi

In aanwezigheid van de nodige hotemetoten -onder wie Harry Mulisch, die zelf ooit een 'Siegfried' schreef- opende De Nederlandse Opera dinsdagavond haar seizoen met een reprise van Pierre Audi's overweldigende enscenering van Wagners 'Siegfried'. Zakelijk directeur Truze Lodder herinnerde voor aanvang van de voorstelling aan de dreigende bezuinigingen die veel ingrijpender zullen zijn dan tot voor kort werd aangenomen. Daarna herdacht zij de deze week overleden dirigent Hans Vonk, die als chef en als gastdirigent vele malen bij De Nederlandse Opera in de bak stond. Lodder droeg in eerbied alle voorstellingen van 'Siegfried' aan Hans Vonk op.

Deze monumentale 'Siegfried' is de tweede bouwsteen op weg naar een nieuwe complete 'Ring des Nibelungen' aan het begin van het seizoen 2005-2006, wanneer driemaal de hele cyclus van vier opera's binnen een week zal worden uitgevoerd. Afgelopen mei ging 'Die Walküre' in reprise; later volgen nog 'Götterdümmerung' en 'Das Rheingold'.

En wat is het een zegen dat dit alles toch weer onder de bezielende leiding van Hartmut Haenchen staat. De hele Wagner-carrousel werd door De Nederlandse Opera eigenlijk in beweging gezet voor Edo de Waart. Toen die voortijdig de brui gaf aan zijn chefspositie bij DNO viel de 'Ring' gelukkig weer in handen van zijn rechtmatige eigenaar. Want het was Haenchen die er vijf jaar geleden met drie verschillende orkesten iets heel fraais van smeedde, nadat hij na veel monnikenwerk de juiste, foutloze partituren in handen had.

Haenchen werkt nu voor alle vier de opera's met het Nederlands Philharmonisch Orkest, dat nu voor de eerste keer 'Siegfried' op de lessenaar had. De prachtige zindering die de eerste violen, vlak voor de vurige ontmoeting tussen Siegfried en Brünnhilde in hun spel wisten te leggen, stond symbool voor het zeer hoge niveau waarop het NedPhO vier uur lang musiceerde.

Stig Andersen, die zes jaar geleden inviel voor de over het decor gestruikelde Heinz Kruse, kon de rol nu echt uitdiepen met Audi en Haenchen. Andersen verstapte zich ook even op het decor, maar hield zich staande en zong met grote overtuiging de moeilijkste rol in het repertoire. De lyrische kanten van de partij klonken optimaal en Andersen bouwde de rol dusdanig op dat hij na vier uur nog voldoende kracht voor het slotduet over had.

Over de hele linie was de cast een fractie beter dan de vorige. Albert Dohmen is de gedroomde Wanderer/Wotan die zijn nederlaag groots onder ogen ziet. Linda Watson zit fraai en ruim in haar geluid voor Brünnhilde's liefdesontwaken en Günter von Kannen is schitterend dom-gluiperig als Alberich. Gebleven zijn de geweldige Anne Gjevang (Erda) en Graham Clarke, die met zijn Johnny Kraaykamp-mimiek wederom de show steelt als dwerg Mime. Eventjes loopt hij in een nare Hitler-pas. En zo vallen in Audi's enscenering nog steeds nieuwe komische, dan wel diepzinnige details op; teken van ware grootsheid.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden